Mam wrażenie, że w tym roku jesień
zagościła we mnie na długo przed jej właściwym, kalendarzowym
początkiem. Jeszcze w pełni lata, w pewien zwyczajny, lipcowy
poranek zaszeptała o smutku przemijania, o bezradnych pożegnaniach,
o nieuniknionym końcu, o wspomnieniach, które jako jedyne
pozostają. A gdy o swej zwykłej porze rozgościła się już za
oknem, znalazłam w niej jeszcze bardziej samą siebie, swoje
miejsce.
Patrzę na feerię zmiennych,
wspaniałych barw w ogrodzie, na polach i w lasach. Za chwilę już
ich nie będzie. Jednak teraz, nie martwiąc się o jutro, każdego
dnia dają wspaniały spektakl. Tańczą na wietrze liście, kwitną
ostatnie kwiaty, rudzieją kasztany i żołędzie, czerwienią się
muchomory, złocą się i srebrzą trawy. A potem wszystko z nagła
szarzeje, mrocznieje, skrzy się od porannego szronu, owija się w mgliste peleryny, znika w
połyskliwych lametach deszczu i szemrzących westchnieniach
opadających liści. Zmienna jest narracja jesieni. Raz pełna blasku
przygód, nowych wyzwań i optymistycznej pogody a innym razem
posępna i podobna do gotyckich powieści grozy. Te jesienne
przeistoczenia zdumiewają mnie i urzekają, ale nie tak jak zawsze.
Jakby coś się we mnie przytłumiło, jakby schowało się za
półprzeźroczystą szybą. Czy tak już teraz będzie?
Z pisaniem nie idzie mi łatwo. To
też się zmieniło w tym roku. Próbuję znaleźć w sobie dawny
zapał oraz towarzyszącą mu onegdaj zawsze otwartość, przyjemność
czy też swobodę tworzenia. I mam problem z przełamaniem jakiegoś
muru, z ujawnieniem i nazwaniem uczuć, jakie delikatnym ognikiem
pełgają głęboko w sercu. Nie wiem, czy powinnam nawet to
robić?
Zdecydowanie wolę teraz czytać i w
tym, co czytam albo z ulgą odchodzić gdzieś daleko od samej
siebie, albo też rozpoznawać kawałek swojej duszy przeglądając
się w lustrach cudzych historii, bo przecież każde życie to
osobna opowieść, w której można odszukać fragmenty własnej...
Przez ostatnich kilka miesięcy moimi
ulubionymi lekturami stały się biografie. Najpierw przeczytałam
opowieść o Małgorzacie Braunek, potem o Elonie Musku, o Wioletcie
Villas, o Korze – czyli Oldze Jackowskiej, o Franciszku Pieczce,
Ewie Szykulskiej a teraz kończę książkę o Janie Nowickim.
Wczytuję się w koleje losu wszystkich tych znanych i znamienitych
postaci, a w ich przeżyciach spostrzegam ogrom bliskiego sercu
prostego człowieczeństwa, mnóstwo zwykłych lęków, trosk,
radości i smutków. Natomiast w wyrazach użytych do ich opisania
odnajduję słowa adekwatnie oddające moje własne przeżycia i
emocje. To przynosi mi rodzaj dziwnego zbratania i uwolnienia. Jakbym
wchodząc w nurt czyjejś rzeki dostrajała się doń swoim własnym,
niepochwytnym niby sen strumieniem, ale także jakbym uczyła się
siebie na nowo.
W obecnym moim stanie ducha
szczególnie mocno przemawia do mnie poniższy fragment minieseju
autorstwa Jana Nowickiego, zamieszczony w jego biografii („Jan
Nowicki. Trochę anioł, trochę bies” A.Szarłat, wyd Agora,
2025):
„Trzeba do końca swoich dni
zrobić wszystko, aby w posępnym fakcie ostatniego pożegnania
uchronić się przed szaleństwem, umieć zdobyć się na pogodzenie
i poszukać szczęścia. Tym szczęściem, tym czarem, wartością
pozostają wspomnienia. „
Mam mnóstwo wspomnień o moim
zmarłym przed kilkoma miesiącami tacie. Miesza się w mnie ogromna
tęsknota i bolesny żal, z uczuciem ulgi, że nareszcie nie musi już
cierpieć i niby roślina żyć tak jakby nie żył...Żałuję, że
o tyle spraw go nie spytałam, na tyle machałam ręką, jako na
nudne i nieistotne, o tylu rzeczach wiedziałam, ale niestety
zapomniałam i nie mam już od kogo się tego dowiedzieć. Dobrze
przynajmniej, że udało mi się przed paru laty spisać niektóre
jego opowieści i zamieścić tu na blogu („Sceny z życia Henryczka”, "Opowieść o Tarzanie). Ale to wszystko mało, to wszystko nic wobec faktu, że
nigdy już nie spojrzymy sobie w oczy, nie uśmiechniemy się do
siebie, i że nie usłyszę już od niego wyszeptanego z czułością
wyznania - „Oleńka, ty jesteś moim kwiatuszkiem”...
Im jesteśmy starsi, tym więcej
wokół nas odejść i pożegnań. Coraz więcej też upartych,
ponurych przeczuć do naszej własnej oraz bliskich przyszłości.
Przyglądam się niesamowitym barwom jesiennym, słucham stukającego
o szyby deszczu, przecieram oczy czując dotyk nieustępliwych,
wilgotnych mgieł, ostrych kolców kwitnących wciąż jeszcze róż
albo łagodnych muśnięć srebrzystych nitek babiego lata. Czas robi
to, co zwykł robić. Coś daje, coś odbiera. Coś tłumaczy a coś
okrywa szczelną zasłoną tajemnicy. I trzeba z tym żyć, póki
jeszcze życie trwa, póki płynie rzeka, póki kolejne, zbyt zazwyczaj wczesne jesienie
roztaczają przed nami swój melancholijny czar...
A ja po ponad półrocznej przerwie
od pisania znowu o tej ejaj, jakby nie było ciekawszych tematów.
Tematów jest mnóstwo, jednak nie o wszystkim chce się pisać a od
czegoś trzeba zacząć (o ile rzecz jasna jest to jakieś zaczęcie,
a nie chwilowy wybryk w blogowym milczeniu, bo i tak być może).
Zaglądam ci ja na statystyki bloga a
tu nadal tak samo jak było. Ejaj nie ma zamiaru odpuścić. Co
więcej, zauważam, iż poczyna sobie jeszcze śmielej, gdyż coraz
trudniej znaleźć w necie teksty czy filmiki nie posiłkujące się
wiedzą ejajową, czy też zastępujące nią zupełnie twórczość
ludzką. Nawet komentarze na blogach są niekiedy pisane przez
sztuczną inteligencję, bo ludziom nie chce się samodzielnie myśleć
i pisać.
Ku czemu to wszystko zmierza? Czy
jest na to jakaś rada i nadzieja? Mogłabym za mistrzem Młynarskim
powtórzyć: „Róbmy swoje, póki jeszcze ciut się chce.” Ale
czy się chce? I czy tego chcenia, tego samozaparcia wystarczy by
ocalić chociażby kawałek starego, znanego nam świata? Czy to w
ogóle jeszcze możliwe...?
Dzisiaj to by było na tyle. Jak
zawsze pozdrawiam Was serdecznie dziękując za Waszą obecność i
pamięć. Ech! Wiele się podczas mojego niepisania zmieniło.
Dookoła i we mnie. A w górach i na pogórzach? Już jesień...
Kilka dni temu zdecydowałam się na
jakiś czas usunąć bloga. W blogowych ustawieniach istnieje taka
możliwość, iż owo usunięcie nie jest ostateczne, ale zupełnie
odwracalne w przeciągu trzech miesięcy. Zrobiłam to w trosce o to,
co działo się na blogu. Mam tu na myśli niezrozumiałą i nagłą,
dziwną nawałę wyświetleń z całego świata. Codziennie szło to
w tysiące. Zdumiona i zaniepokojona obserwowałam liczne,
jednoczesne wejścia na bloga nawet z państw takich jak Bangladesz,
Wyspy Zielonego Przylądka czy Wyspy Owcze oraz dziesiątki innych,
równie egzotycznych miejsc. Porównać to można było z najazdem
żarłocznej szarańczy. Z dnia na dzień pojawiało się tych
drapieżnych owadów coraz więcej i więcej. Pewnie była to sprawka
bootów czy jakiejś innej wersji sztucznej inteligencji? Po co
jednak to robiła? Nie wiem. Poczułam tylko dla swojego bloga, być
może bezpodstawne, jednak jakieś zagrożenie. Nie mam pojęcia, czy
sztuczna inteligencja tylko niewinnie czytała bloga, czy go
hakowała a być może kopiowała, jakie niezrozumiałe procesy się
tutaj działy. Cokolwiek by nie robiła było to podejrzane dla mnie.
Dzisiaj technika rozwinęła się tak mocno, że nie sposób uniknąć
takiej działalności. Nie sposób się przed tym jakkolwiek ustrzec
i zabezpieczyc. Jesteśmy podsłuchiwani przez własne telefony,
komputery, routery, telewizory a nawet inteligentne odkurzacze.
Niczym jest zatem zhakowanie marnego bloga.
Zatem zamknęłam go na jakiś czas
w przystępie irytacji i bezradności, bo w tamtym momencie nie
znalazłam innego sposobu na jego uchronienie przed podstępnym
atakiem bootów. Mając nadzieję, że ów atak przeminął otwieram
go ponownie. I wkrótce okaże się, czy zrobiłam dobrze.
Przynajmniej jeśli chodzi o owe ataki.
Inna sprawa, że od jakiegoś czasu
coraz mniej chce mi się na blogu pisać. Odnoszę wrażenie, że ten etap
w moim życiu powoli dobiega końca. Jakby jakaś iskierka
zgasła...Jednak mam mnóstwo miłych wspomnień związanych z
prowadzonym przez czternaście lat blogiem, dlatego przykro mi się
zrobiło, gdy spostrzegłam, iż to moje czternastoletnie dziecię
jest oblegane przez bezduszne i zapewne agresywne maszyny oraz
logarytmy. Dlatego by je ochronić schowałam owo dziecko do ciemnej piwnicy. Ale to
niestety broń obosieczna, bo ono tam marnieje, więdnie, zupełnie
odwyka od słońca. Jest tak jakby go nie było, a przecież jest,
jeszcze jest...
Nie wiem jak będzie z moim pisaniem
na blogu. Czy mi ta chęć wróci, czy nie. Tak czy siak nie chcę
byście się o mnie martwili, bo nic złego się u mnie nie dzieje.
Życie toczy się jak wprzódy. Zwyczajne, wiosenne, pracowite. Mam
swoje zmartwienia i problemy, ale któż ich nie ma? To kilkudniowe
zamknięcie bloga nie sprawiło, że jakoś zatęskniłam za
blogowaniem, natomiast uświadomiłam sobie, że chyba jeszcze nie
czas by zamykać go na zawsze, bez odwołania.
Jeszcze daję sobie czas a blog
niech sobie tkwi w letargu, mam nadzieję nie niepokojony już przez
armię bootów. A jeśli nawet? Cóż, nic na to nie poradzę...
Pozdrawiam serdecznie wszystkich życzliwych czytelników tego bloga!
Przeczytawszy niedawno u Pellegriny ( kopianieba.blogspot.com ) ciekawego posta na temat kłopotów ze znalezieniem toalety w polskich miastach
i miasteczkach stwierdziłam, że to problem mój i Cezarego a także
zapewne wielu z nas i że absolutnie nie powinno się go zamiatać
pod dywan. Wszak nic co ludzkie nie może nam być obce. Przecież
niemożność skorzystania z przybytku, do którego król chodzi
piechotą potrafi skutecznie zniechęcić do wędrówki po mieście a
nawet sprawić, że człowiekowi zupełnie odechciewa się
wychodzenia z domu. W pewnym wieku takie rzeczy stają się bardzo
ważne. A zresztą nie tylko wiek ma tu znaczenie, ale także stan
zdrowia, nawyki i zwyczajne potrzeby. Oboje z Cezarym, gdy wyruszamy
gdzieś na zakupy albo w innych ważnych sprawach musimy być pewni,
że będzie zawsze w pobliżu jakieś miejsce, gdzie będzie można
sobie ulżyć. W naszym miasteczku to przychodnia, urząd gminy,
sklep i stacja benzynowa. Miejskie szalety natomiast u nas nie
występują. I w ogóle zdają się coraz bardziej być przeżytkiem,
reliktem przeszłości i niepożądaną infrastrukturą. To
dziwne...Wszak potrzeby ludzkie nadal są takie same...Natomiast jadąc
w dalsze strony, do większych miast też zawsze na początku
obczajamy miejsca, teoretycznie przyjazne dla zwykłych istot, takie
jak supermarkety, urzędy, przychodnie. Ale czasem wszystko to
znajduje się bardzo daleko od nas i wtedy bywa ciężko, oj,
ciężko...
Zainspirowana i namówiona przez Pellegrinę
napisałam do znanej melodii „Chatanooga choo choo” zabawną (mam
nadzieję!) pioseneczkę na temat kłopotów ze znalezieniem toalety
w mieście. Słowa poniżej. Umieszczam tam także linka do
instrumentalnej wersji owego utworu a także do filmiku na YT, gdzie
ową piosenkę, z innymi polskimi słowami wykonują tańcując
wesoło jakże młode jeszcze wówczas i piękne Ewa Kuklińska i Alicja
Majewska. Ech, gdzież te czasy!:-))
Czy pani wie...
Czy pani wie, gdzie tutaj można zrobić
siusiu?
Bo pilny mus odbiera już cały luz
Gdzie jest wc, gdy mocno człeku coś
się chce
Gdzieś szalet znikł, chyba nie siusia
tu nikt!
Olaboga, olaboga...
Człowiek w mieście, czuje szczęście
Wiosenny czar
Zjada lody, pije piwko
Bo wokół skwar
Lecz czar mija szybko
Gdy wizytę zwykłą
Chce wykonać w toalecie
Której brak
Tu promocje, tam obniżki
Tam coś za grosz
Może królem być zakupów
Mieć w sobie moc
Lecz gdy go przypili
I musi w tej chwili
Siąść na tronie, nie ma tronu
Nie ma nic
Może pan wie, gdzie tutaj można
zrobić siusiu?
Pyta się w krąg, nie mogąc znieść
już tych mąk
Wygląda że, ludzie jak duchy stali
się
Nie sika nikt, a może to dla nich
wstyd
Olaboga, olaboga...
Czy pani wie, gdzie tutaj można zrobić
siusiu?
I jeszcze coś, z trzewi dobiega ten
głos
Pyta się znów, gdy już nie może
dłużej zdzierżyć
A wokół świat nie daje mu dobrych
rad
Gdy turysta nie skorzysta
Z przybytku wnet
Wówczas pójdzie w byle krzaki
Albo za sklep
Więcej nie przyjedzie
Bo już będzie wiedzieć
Że to miejsce
Nie dla ludzi
Zwykłych jest
Nie spyta już, gdzie tutaj można
zrobić siusiu
Pojedzie het, gdzie nadal czynny wucet
Bo każdy gość, prędzej czy później
ma już dość
Bierze go złość, wyrusza w knieje
lub w step...
P.S.
Powyższy post nie bez powodu zilustrowałam zdjęciami kangurów. Otóż w Australii nie tylko w miastach czy w popularnych miejscach turystycznych, ale także w najgorszej głuszy, pośród wielkiej pustki, słowem - wszędzie, znaleźć można czyściutkie i pachnące, zaopatrzone w papier toaletowy toalety dla turystów. Niekiedy żartowalismy z Cezarym, że to chyba tylko dla kangurów, bo turystów tam tyle, co kot napłakał!:-) A inna sprawa, że człowiek nie raz pozazdrościć może zwierzętom ich swobody w załatwianiu się na łonie natury. Pozazdrościć, bo ile się czasem trzeba namęczyć zanim znajdzie się odpowiedni przybytek. A bywa niestety, że się go nie znajdzie i nie zdąży...
W świecie idealnym nie ma
cierpienia, złości, chorób, nieszczerości i obmowy. W świecie
idealnym wszyscy beztrosko uśmiechają się do siebie, bo nie ma
żadnych powodów do zmartwień. Nawet pogoda zawsze jest piękna.
Sielankowe życie upływa zatem na rozrywkach, przyjemnościach,
hobby i zabawach...
Czy chcąc żyć w świecie idealnym
powinniśmy oddalać od siebie wszelkie złe wiadomości, smutki,
zgryzoty i zmartwienia, udawać że ich nie ma? Czy to wystarczy? Czy
niezagłębianie się w trudne tematy pozwoli nam ocaleć w jakiejś
banieczce niezakłóconej niczym szczęśliwości? Jednak jeśli
wszyscy odwrócą się od tych trudnych tematów, to kto je za nas
załatwi, kto rozwiąże piętrzące się wszędzie problemy? A może
same magicznie znikną?
Mamy z mężem taki zwyczaj, że
czytając poranne wiadomości i ciekawe teksty w necie dzielimy się
spostrzeżeniami i uwagami. Jednak ponieważ od jakiegoś czasu złych
wiadomości wydaje się być coraz więcej i coraz więcej
dostrzegalnych gołym okiem absurdów często nie potrafimy już
nawet tego wszystkiego skomentować. Poprzestajemy na
porozumiewawczych spojrzeniach i przygnębionych westchnieniach. Bo
coraz mniejsza w nas wiara, że będzie lepiej. I pojawia się
pytanie: skoro nic sami nie możemy z tym zrobić, to czy w ogóle
powinniśmy się w to emocjonalnie angażować? Zatem angażujemy
się coraz mniej, choćby po to by nie psuć sobie humoru. Jednak
nadal nie potrafimy przyjmować z obojętnością tego, co się
dzieje, odwracać się od świata i zajmować się wyłącznie tym,
co dotyczy nas samych oraz tutejszego życia. Choć przecież coraz
bardziej podeszłe lata powinny nas do tego usposabiać. I tu polecam
Wam interesujący artykuł do przeczytania traktujący o zmianach w
zachowaniu i postrzeganiu problemów u starszych ludzi:
A wracając do marzenia o istnieniu
świata i życia idealnego. Czy w ogóle możliwe jest gdzieś takie
życie? Przecież nawet w baśniach prędzej czy później pojawić
się musi jakiś negatywny bohater, jakieś smutne zdarzenie, groza,
lęk i niesprawiedliwość. Musi, bo inaczej akcja utknęłaby w
miejscu i byłaby to opowieść o niczym. Nudna, płytka, niewarta
sięgnięcia po nią, bez happy endu i morału. Tak to przynajmniej
wyglądałoby z boku, bo może dla bohatera tejże baśni byłby to
upragniony scenariusz życia bez problemów i zmartwień. Dzień
podobny do dnia. Powtarzalny, bezpieczny, przewidywalny, lecz
jednocześnie nijaki...
Od razu przypomina mi się książka
A. Huxleya „Nowy, wspaniały świat” i film oparty na
niej. Widać tam właśnie niby w soczewce takie sztucznie stworzone
szczęśliwe społeczeństwo. Społeczeństwo, któremu w sukurs
przybywa najwspanialszy wynalazek ludzkości: soma. Soma - cudowny
lek uwalniający od wszelkich ewentualnych smutków i zwątpień.
Narkotyk aktywujący w ludziach nowe pokłady zadowolenia z tego, co
jest.
Lecz czy członkowie takiego
społeczeństwa przypominają jeszcze prawdziwych ludzi z krwi i
kości? Ludzi potrafiących odczuwać coś mocniej i głębiej?
Umiejących i chcących rozumieć innych, współczuć im, postawić
się na ich miejscu? Nie. Takim jak oni wystarczy ślizganie się po
powierzchni. Dla nich nie istnieją negatywne uczucia, takoż i nie
ma w nich tych pozytywnych. Wszystko wydaje się jałowe, nieskażone
głębszą myślą i uczuciem. Ludzie niczym cyborgi. Rzeczywistość
tak idealna, że aż dystopijna. Każdy żyje osobno, lecz wszyscy są
do siebie podobni. Tak samo radośni, tak samo puści. Związki
międzyludzkie płaskie. Empatia, altruizm, umiejętność poświęceń
to nic nieznaczące hasła. A jeśli ktoś śmie wyłamać się z
tego schematu skazywany jest na banicję, na nieistnienie w nowym,
wspaniałym świecie...
Zachęcam Was do przeczytania
następnego ciekawego artykułu zalinkowanego poniżej.
Znajdują się
w nim rozważania o tym, w jakiej kondycji psychicznej i moralnej
znajduje się nasze społeczeństwo. Żyjąc tu na cichym Pogórzu
Dynowskim, z dala od wielkomiejskiej cywilizacji nie obserwuję
jeszcze w otoczeniu tak negatywnych, jak opisywanych w owym artykule
zjawisk. Jeszcze tu nie dotarły tak nowoczesne wynalazki
współczesnej ludzkości jak asertywność czy pozytywne wibracje. A
być może już tu są, tylko ja ich jeszcze nie dostrzegam zanurzona
w świecie starych, sprawdzonych znajomości, powtarzalnej i zależnej
tylko od pór roku codzienności, pośród tradycyjnie pojmowanych
ról społecznych i powinności wobec innych ludzi, wynikających
chociażby z poczucia sprawiedliwości, solidarności, przyzwoitości a przede
wszystkim katolickiego miłosierdzia.
Czytając polecany powyżej tekst
dowiedziałam się, że w ostatnich latach jako społeczeństwo oraz
poszczególne jednostki społeczne bardzo zmieniamy się na
niekorzyść. W imię ocalenia swojego kruchego szczęścia, nie
chcemy się pochylać nad cudzymi sprawami, problemami, wikłać w
czyjeś smutki i tragedie. Wszak z takim trudem zdołaliśmy osiągnąć
jakąś harmonię, jakiś pozorny spokój. Dlaczego ktoś śmiałby
go nam zakłócać swoimi niewesołymi zwierzeniami, obciążać nas
nimi ? Dlaczego my mielibyśmy poświęcać dla kogoś swój
drogocenny czas, myśli i uczucia? Krótkowzrocznie wolimy udawać
przed samymi sobą, że da się żyć w oderwaniu od tych problemów,
od trudnych tematów, że one nas nie dotyczą i dotyczyć nie będą.
Wystarczy o nich nie słuchać, nie wiedzieć a wszystko będzie w
porządku a piękny, dobry świat będzie nam dawał w prezencie
tylko bajecznie kolorowe chwile...Wystarczy tylko o tym, co negatywne
i niepokojące nie mówić, nie słyszeć, nie pisać, nie napełniać
naszą energią niepożądanych zjawisk. A wówczas one znikną,
jakby nigdy ich nie było. A całe zło przestanie istnieć. I
nastanie raj na ziemi. Uśmiech już na stałe przylepiony do twarzy.
Czy na dłuższą metę da się
istnieć w ten sposób? A co będzie, gdy jednak w naszym życiu
zacznie się coś sypać? Zdrowie, kontakty międzyludzkie, pozycja
finansowa? Czy w naszym otoczeniu ostatnie się wtedy ktoś, kto
będzie chciał nas wysłuchać, pomóc, skoro my wcześniej nie
byliśmy skłonni do wysłuchania innego człowieka? Skoro
egoistycznie odsuwaliśmy go od siebie niby zadżumionego? Może
teraz nam nie będzie komu się zwierzyć, komu wypłakać i trzeba
będzie szukać innego pocieszenia, wypełniacza naszej samotnej
codzienności, czegoś, co choć na chwilę pozwoli odetchnąć,
zapomnieć o smutku, pustce i beznadziei? Ach, gdzież jest owa
upragniona soma? Jej okruchy, marne namiastki znaleźć można
dzisiaj tylko w mediach społecznościowych, w grach komputerowych, w
zakupoholizmie, operacjach plastycznych, w obżarstwie, alkoholizmie
i narkomanii itp., itd....Ale pewnie w przyszłości pojawi się
znacznie więcej takich pocieszaczy, czarodziejskich leków jakże
potrzebnych w naszych dziwacznych czasach, w naszej samotności...
Bo samotność wbrew wszelkim
staraniom, modom i wynalazkom staje się coraz dotkliwsza...U starych
i u młodych. Zainteresował mnie a nawet wstrząsnął obejrzany
wczoraj na kanale zero felieton filmowy na temat degeneracji
stosunków międzyludzkich, na temat malejącej ilości tradycyjnie
pojmowanych romantycznych związków a zastępowania ich przez te
nawiązywane między człowiekiem a sztuczną inteligencją...
Wynika z niego, iż dzisiejsza
młodzież nie potrafi i nie chce się angażować. Woli mieć
nieskończony, nieograniczony wybór między potencjalnymi,
wyszukiwanymi w necie partnerami. Rosną wobec nich wyśrubowane
wymagania. Coraz więcej jest singli, coraz mniej rodzin i dzieci. I
narasta też smutek, bezradność, bo w tym sztucznym, cukierkowym
świecie pozorów nie wypada się wychylać, nie wypada iść pod
prąd. Pragnąć czegoś więcej, niż krótki niezobowiązujący
small talk, błaha rozmowa o niczym, imponowanie sobie wzajemnie tym,
co się posiada albo tym jak się wygląda. Jeśli nie potrafisz się
dostosować, to cię zakrzyczą, wyśmieją, zadepczą a w najlepszym
razie zamilczą. Lepiej już człowieku, gdy mimo wszystko jest ci
źle, oddal się gdzieś, gdzie nikt cie nie zobaczy. Zwiń się w
kłębek i wykrzycz się tam zdrowo albo popłacz sobie do woli. A w
każdym razie nie pchaj się ze swoją toksyczną zgryzotą między
tych pogodnych, pięknych ludzi. Nie niszcz im dobrego dnia aby tobie
nikt go kiedyś nie zniszczył. Popłaczesz trochę i na pewno ci
przejdzie. I zrozumiesz w końcu, że świat jest cudowny, wręcz
idealny. To ty nie pasujesz do niego ze swoją ponurą miną. Ze
swoim niepozbieraniem, zagubieniem, milionem pytań bez odpowiedzi. A
jak ci i płacz nie pomoże, to odpal kompa i kup sobie nową
sukienkę, kosmetyk, cokolwiek.... Albo wyślij migoczące serduszka
do kogoś na komunikatorze. I ciesz się, jak takie same dostaniesz w
zamian. No i będzie dobrze. Bo przecież musi być dobrze!
Ech! Po co ja właściwie piszę ten
tekst? Wszak nie ma w nim nic odkrywczego a poza tym na blogach
bardziej ceni się pogodne, dające uśmiech i nadzieję teksty, niż
te poważne i powodujące niepożądany dyskomfort? Przecież blogi
to także ucieczka od problemów, to część świata idealnego,
którego nie powinno się zaburzać. Jednak we mnie wciąż kołacze
się nadzieja, że warto. Warto dzielić się myślami, nawet jeśli
są niewesołe. Warto polecać ciekawe teksty do przeczytania albo
filmy do obejrzenia i do wspólnego przedyskutowania. Warto, bo moim
zdaniem trzeba robić wszystko by jakkolwiek opóźnić tryumfalne
nadejście „Nowego, wspaniałego świata” A. Huxleya, o ile już
nie jesteśmy w tym świecie...
Jakiś czas temu przeczytałam w
necie artykulik o zakończonej powodzeniem akcji ratowania psa i
lisa, uwięzionych na dnie starej, nieużywanej od lat studni. Tekst
ów dał mi sporo do myślenia i zalinkowałam go sobie wiedząc, że
prędzej czy później coś na ten temat napiszę:
Składając zaś gorzki w wymowie
powyższy wiersz zastanowiłam się głębiej nad tym jak bardzo
świat zwierzęcy i ludzki zdają się do siebie podobne. Jak wolimy
się z sobą kłócić, obrzucać obelgami, gniewać się i poniżać
wzajemnie, niż spojrzeć na sprawy z dystansem i darować sobie
wszelkie prawdziwe czy urojone przewiny, a nawet spróbować zrobić
wspólnie coś dobrego. Ostatnio okropny hejt wylewa się na Martę
Nawrocką, wcześniej na jej córeczkę, bo przecież każda okazja
jest dobra do hejtu, do zdobycia tym samym chwilowej popularności.
Do chóralnego, pełnego pasji i pogardy nienawistnego
obszczekiwania. Ach, ileż przyjemności i satysfakcji mają z tego
ujadacze. Jak bardzo im ulży, gdy wypuszczą z siebie trochę jadu i
złości a potem pójdą dalej udając niewinne baranki. Do czasu,
rzecz jasna, gdy pojawi się nowa okazja do szyderstw i napaści.
Druga strona sporu politycznego także nie pozostaje bezczynna.
Zacierając z radości ręce bierze na tapetę tego czy tamtego
polityka rządzącej koalicji albo też jego bliskich, bo nie istnieją
żadne świętości. I znowu zaczyna się ostra jazda. Wszystkie
chwyty dozwolone. Dokuczanie, obmawianie, oczernianie, podgryzanie, zwalczanie
wszelkimi metodami. Wet za wet. Oko za oko...
Czy to się kiedyś skończy? Ta
wzajemna złość i zajadłość, ta nie przynosząca niczego dobrego
plemienna wrogość? Być może żeby tak się stało musimy wszyscy
wpaść do jakiejś głębokiej studni by zrozumieć, iż tak
naprawdę wszyscy jesteśmy tacy sami, że w prawdziwej biedzie nie
liczą się wzajemne animozje, ale zwyczajna ludzka bliskość,
wsparcie, zrozumienie i pomoc...? Co mogłoby być taką studnią?
Nawet nie chcę o tym dywagować, bo od razu najstraszniejsze rzeczy
przychodzą mi na myśl. Ale wiecie co? Obawiam się, że nawet
najokropniejsze położenie mogłoby nie być wystarczające by
zakopać ów topór wojenny, by przynajmniej na chwilę nastała odwilż w naszych stosunkach. Bo jednak my,
ludzie, mocno różnimy się od zwierząt, od psa i lisa. Niestety,
na niekorzyść ludzi...
...Za oknem mglisto, chłodno,
wilgotno. Natura otula się we wszystkie odcienie sepii. Trwa
chwilowa, lutowa odwilż. Duże ilości ciężkiego śniegu zalegają
jeszcze na polach i poboczach dróg, lecz coraz większe widać już
połaci ubiegłorocznej trawy i błota. W domu ciepło od opalanego
drewnem pieca, na którym powolutku pyrka zupa fasolowa na wędzonce.
A ja doglądając jej od czasu do czasu siedzę przy kuchennym stole
i czytam sobie nieśpiesznie, z lubością i tkliwością w duszy...
Lubię wracać do książek po
wielekroć już przeczytanych, tak jak do muzyki wiele razy już
słuchanej czy też do filmów kiedyś oglądanych. Wracam do nich
jak do starych, dobrych przyjaciół, po których wiem, czego się
spodziewać, którzy dadzą mi w danej chwili to, czego właśnie
potrzebuję. Wystarczy jakiś impuls, jakieś odżywające ni stąd
ni zowąd wspomnienie, leciutka nutka wzruszenia czy tęsknoty
szepczącej coś w duszy i oto sięgam znowu do dzieł, które nigdy
mi się nie znudzą, które potrafią przenieść mnie wyobraźnią i
emocjami tam, gdzie czułam coś mocno i wyraźnie. A czucie to
oznaczało przeważnie spokój, wzruszenie, zamyślenie, oddalenie od
tego, co jest a przybliżenie do tego, co chciałabym by było.
Rzadko potrafią dać mi to obecnie czytane książki, nowo poznane
piosenki , utwory muzyczne czy filmowe dzieła. Owszem, zajmują
oczy, ducha i serce przez jakiś czas, ale większość po zapoznaniu
się z nimi ulatuje gdzieś bez śladu jakby ich nigdy nie było. A
te dawne są i będą niby góry, które chce się oglądać i
podziwiać, na które wciąż i wciąż chce się w swoim tempie
wspinać, pamiętając emocje towarzyszące wspinaczce oraz wspaniałe
widoki rozpościerające się po drodze. Podobnie bywa też z ludźmi.
Im jesteśmy starsi, tym bardziej doceniamy swoje stare znajomości i
przyjaźnie. Są sprawdzone przez lata, dają pewność dobrych
relacji i nie zapowiadają rozczarowujących zaskoczeń. Zatem
zazwyczaj podtrzymujemy je myślą, słowem i czynem, bo stanowią
dla nas prawdziwe, bezcenne bogactwo. Trwają niby schronienie, do
którego miło się wraca by się ogrzać, odetchnąć, porozumieć
nawet bez słów. Oczywiście bywa też tak z nowo poznanymi osobami.
Niekiedy udaje się spotkać ludzi, którzy stają się nam prawie
tak bliscy, jak ci znani od dawna. Jednak to raczej rzadkie sytuacje.
Wyjątki potwierdzające ogólną regułę.
Czy owa chęć powrotów do tego, co
się już zna i lubi świadczy o starzeniu się, o skostnieniu
umysłu, o tak częstej u starszych osób skłonności do zanurzania
się we wspomnienia, bo tylko tam czują się swobodnie i
bezpiecznie, tylko tam czas zatrzymał się dla nich w takiej formie
jaką akceptowali, w jakiej czuli się na swoim miejscu? Być
może...Wiele starzejących się ludzi lubi przenosić się myślami
w przeszłość, a nieraz zamęczać otoczenie wspominaniem minionych
czasów, opowieściami tyle razy już słyszanymi, że aby nie umrzeć
z nudów wpuszcza się je jednym a wypuszcza drugim uchem. Jednak
jeśli chodzi o mnie, to od kiedy tylko pamiętam, lubiłam sięgać
po to, co już znałam i ceniłam, odnawiać starą znajomość oraz
pogłębiać ją. Może zatem zawsze byłam taka młoda - stara...?
Myślę, że każdy z nas ma takie
swoje ulubione utwory, które nigdy się nie nudzą i w których mimo
wielokrotnego czytania, oglądania albo słuchania poza spodziewanymi
doznaniami zawsze można znaleźć coś nowego. Wraz z upływem lat
patrzymy na te same treści trochę inaczej, bo sami się zmieniamy,
bo po nowemu postrzegamy pewne rzeczy, bo nagle potrafimy ujrzeć i
docenić coś, nad czym kiedyś nasza uwaga zbytnio się nie
skupiała. Dlatego nie sądzę, iż stratą czasu jest sięganie do
dawniej czytanych książek. A wręcz przeciwnie. To dla mnie dowód,
że potrafię zrozumieć i odczuć więcej niż kiedyś, więcej oraz
inaczej. A choć coraz częściej nawiedzają mnie ponure myśli o
nieuchronnym starzeniu się i otępieniu umysłu, o objawach demencji
czy z nagła pojawiającej się i długo utrzymującej mgły
mózgowej, to owe nowe spostrzeżenia pojawiające się w trakcie lub
po lekturze, owe świeże doznania i wzruszenia trochę owej
degeneracji mózgu przeczą. Taką przynajmniej mam nadzieję. I
desperacko staram się jej trzymać, bo czegoś przecież trzymać
się trzeba.
Ostatnio przytargawszy z gminnej
biblioteki pokaźny stos nowych lektur odłożyłam je na regał bez
większego zainteresowania. Jakoś odechciało mi się wgryzać w
nowe historie, poznawać nowych bohaterów. Na samą myśl o tym
odczuwałam znużenie i niechęć. Spojrzałam na te piękne, lecz
nazbyt krzykliwe okładki obiecujące nie wiadomo jakie cuda w środku
i westchnęłam z irytacją. Coś się we mnie najwidoczniej w tamtej
chwili zacięło albo i znarowiło.
Jakoś nie mam chęci by wsiadać
do tych kolorowych aut sportowych i w szaleńczej jeździe
doświadczać ekscytacji na ostrych zakrętach dróg aby już
nazajutrz pamiętać z tego raczej niewiele albo zgoła nic –
pomyślałam.
Wszystko już było. A to co jest
jakże często z tamtego się wywodzi, będąc zaledwie lichą
kalką, imitacją, desperackim usiłowaniem bycia nietuzinkowym...
Tak niewiele zdarza się naprawdę
chwytających za serce i dających do myślenia, ważnych,
oryginalnych treści. Niestety! Większość to fast food. Ot!
Zjeść, strawić i już za chwilę znowu czuć się głodnym, bo w
tym sztucznym jedzeniu było wszak bardzo mało odżywczych
składników – szepnęłam na widok owego imponującego stosu
dzieł literackich z biblioteki.
Ale człowiek wciąż
szuka...Naiwnie goni za mirażem. Nie traci nadziei, że znowu
napotka prawdziwe olśnienie...
Jednak teraz tak naprawdę marzy
mi się podróż w czasie... Wyjście na spotkanie mnie dawnej i
skonfrontowanie ze mną obecną. Bo przecież wciąż się zmieniam.
Czegoś nowego doświadczam. Lekcja życia trwa...
Dawno temu dotarło do mnie, że
nie potrzebuję nigdzie daleko jeździć ani przenosić się
cieleśnie gdziekolwiek, także i do dawnych czasów. Wszystko
dzieje się przecież w głowie...W małej kropli wody mieszczą się
całe światy. Wystarczy by moja wyobraźnia gdzieś mnie
przeniosła. Jeszcze raz, jeszcze raz... - omiotłam uważnym
spojrzeniem ustawione na regale książki – klasyki, stare,
serdeczne przyjaciółki. Czułym wzrokiem prześlizgnęłam się po
„Nocach i dniach”, „Lalce”, „Mistrzu i Małgorzacie”,
„Ziemi obiecanej”, „Nad Niemnem”, „Zbrodni i karze”,
„Annie Kareninie”, „Władcy pierścieni”... Nadal jednak nie
odczułam w sobie wyraźnego odzewu. Nadal nie decydowałam się na
wejście do magicznego powozu, po brukowanym trakcie mającym
potoczyć się hen w wabiącą dal. Popatrzyłam zatem wyżej i
uśmiechnęłam się, bo wreszcie dostrzegłam to, ku czemu serce
mocniej zabiło. Lekko zawirowało mi w głowie i przeniosłam się
w jakieś odmienne rejony istnienia. Otaczała mnie inna od mojej
rzeczywistość w kolorach sepii. Uniosłam leciutko rąbek
aksamitnej sukni. Poprawiłam woalkę przy kapeluszu oraz cieniutkie
mitenki na dłoniach. A potem z ufnością wstąpiłam na pierwszy
stopień karety mającej zawieźć mnie w głąb znanej i bliskiej
sercu opowieści...
Bo oto ona sama nie wiem jak
delikatnie dała mi znak, zatem skwapliwie wyłuskałam ją spośród
innych. A wyłuskawszy z miejsca zapragnęłam wrócić do tego
grubego tomu, który od kilku lat ufnie stał na półce i pokrywając
się kurzem cierpliwie czekał aż znowu nabiorę ochoty by się weń
zanurzyć. Oprawiony w ciemny, skóropodobny materiał, bez żadnych
ilustracji i zbędnych ozdób wabił nienarzucającym się, cichym i
subtelnym urokiem staroświeckiej, niemodnej historii. I natychmiast
przypomniało mi się, co jedna z jej głównych bohaterek –
Marynia Pławicka mówiła o różnicy między pamięcią a
wspomnieniem:
„ Bo pamięć to jest skład, w
którym leży przeszłość, a wspomnienie ma miejsce wówczas, gdy
się do tego składu schodzi, żeby coś wydobyć.”
Owym składem, do którego tak
skwapliwie weszłam, ową karetą, którą miałam ochotę pojechać
w bliskie duszy rejony była tym razem. „Rodzina Połanieckich”,
powieść autorstwa Henryka
Sienkiewicza wydana w 1894 roku. Tak, wiem. Dla wielu osób
to niewarta lektury ramota, nudne, staroświeckie czytadło, pełne
archaizmów, opisów przyrody i dziewiętnastowiecznych realiów.
Rozwlekły romans podlany nieznośnym sosem ckliwości, romantyzmu,
pozytywizmu a na dodatek odwołania do naiwnej idei panslawizmu oraz
mesjanizmu chrześcijaństwa. Można na tę powieść popatrzeć w
ten sposób, jednak dla mnie to coś znacznie więcej. To ogrom
treści dających do myślenia, do porównania z czasami i ludźmi
współczesnymi, do sposobności przejrzenia się w refleksjach
bohaterów niczym w lustrze. To wejście do zaprzyjaźnionego,
pełnego bliskich znajomych domu. To sposobność przeżycia czegoś,
co człowieka czymś pozytywnym wypełnia, oddala od obecnych trosk i
lęków. To niezwykła podróż w głąb siebie. A właśnie to jest
dla mnie najważniejsze w każdej lekturze. Nie tyle dzianie, lecz
owo wgłębianie się w psychikę bohaterów, a do tego wspólnota
refleksji z nimi, bliźniaczych skojarzeń, wzruszeń, podobieństw
niektórych doświadczeń...Książka obfituje w głębokie i ciekawe
przemyślenia jej głównego bohatera, Stanisława Połanieckiego i
to stanowi jej ogromną przewagę nad ekranizacją utworu
Sienkiewicza, świetnym moim zdaniem serialem nakręconym w latach
siedemdziesiątych dwudziestego wieku. Także i do tego serialu
czasem wracam a muzyki W. Kilara mu towarzyszącej z upodobaniem i zachwytem
słucham.
Czy i Wy lubicie sięgać po stare,
dobre czytadła? A jeśli tak, to po jakie? Ciekawa jestem jakie
wywołuje to w Was emocje i uczucia? Jaka książka jest dla Was
przyjaciółką, do której tęsknicie, gdy jej dawno nie
odwiedzacie i do której po wielekroć wracacie...?
Ta wyjątkowo mroźna zima
uświadomiła chyba większości z nas jak ważne jest ciepło w
domu, możliwość ogrzania się po powrocie z zimnicy, poczucie, że
tego ciepła do końca sezonu nie zabraknie. Z tego, co czytam wiele
nowoczesnych źródeł ogrzewania nie zdało egzaminu i nie dość,
iż nie zapewniło wystarczającego ciepła, to jeszcze wywindowało
rachunki za ogrzewanie do niebotycznych rozmiarów. Myślę, że tak
sroga zima uświadomiła wielu z nas na czym naprawdę można polegać
w tak mroźny czas. Jakie źródło ogrzewania rzeczywiście się
opłaca i jest niezawodne a jakie jest nam wciskane przez różnych
lobbystów i cwaniaków, ale potem nie spełnia naszych oczekiwań a
wręcz przeciwnie – rozczarowuje. Pojawiają się różne artykuły,
filmy i komentarze na ten temat. Niektóre wydają się szczere ,
obiektywne, zgodne z prawdą. Inne przekłamują, próbują
przeinaczać rzeczywistość. Dlatego nie we wszystko można wierzyć.
A najlepiej polegać na własnym doświadczeniu albo na opinii
wiarygodnych, zaprzyjaźnionych osób.
Niedawno obejrzałam filmik jakiegoś
człeka, którego pompa ciepła mimo pracy na cały regulator i mimo
ocieplonego domu prawie wcale nie grzała a zmarznięci mieszkańcy
domu gromadzili się wokół kominka, gdzie ogień tańczył wesoło
pośród rozgrzanych do czerwoności kawałków drewna. Dobrze, że
nie rozebrali owego kominka, bo zostaliby tylko z ową nieszczęsną
pompą oraz przywalonymi śniegiem panelami słonecznymi na
dachu...Jednak z tego co wiem w niektórych częściach Polski (np. w
Krakowie) palenie w kominkach jest zabronione. Co więc mają począć
Krakowianie w takiej jak powyższa sytuacji? Zamarznąć w imię
zielonego ładu? Zapewne są miejsca, gdzie pompa ciepła się
sprawdza, ale przypuszczam, że dotyczy to nowo wybudowanych domów,
nowocześnie ocieplonych, ze szczelnymi, trzyszybowymi oknami, z
ogrzewaniem podłogowym i nie wiadomo czym tam jeszcze. A jak ogrzać
starsze domy? Obawiam się, że bez totalnego remontu i przebudowy
używanie nowych, polecanych jako ekologiczne źródeł ciepła jest
prawie niemożliwe.
Widziałam też inny filmik, gdzie
kolejny nieszczęśnik pokazywał swoją zamarzniętą pompę i zarzekał
się, że pewnie wiosną zdemontuje i wyrzuci owo dziadostwo a teraz
i w kolejne zimy palił będzie w piecu na drewno. Przekonywał przy
tym, mocno przesadnie, że do porządnego ogrzania domu wystarczą na
cały dzień dwa polana drewna! Bzdura! Żeby ogrzać dom średniej
wielkości potrzeba tego drewna znacznie więcej. Wiem to z naszego
własnego, zdobytego przez szesnaście lat mieszkania na wsi,
doświadczenia.
Mamy w domu dwa piece. Kuchenny na
cienkie szczapki i gałęzie oraz piec centralnego ogrzewania,
także na drewno, tyle że znacznie grubsze. Jak wiecie z lektury
naszego bloga zazwyczaj kupujemy w dużych ilościach metrowe bale
buka, grabu, brzozy albo jesiona i sami je potem obrabiamy oraz
suszymy przygotowując do sezonu zimowego. Oczywiście wymaga to
sporej ilości pracy, ale to się nam opłaca i póki mamy jeszcze
siły oraz zdrowie zapewne nadal tak będziemy robili. A kiedyś, gdy
już owych sił zabraknie, a pewnie stanie się to wkrótce –
zdecydujemy się na kupno już pociętego, suchego drewna, co wymagać
będzie od nas tylko przewiezienia go do drewutni. A jeśli i to
stanie się zbyt trudne...? O tym trzeba będzie także pomyśleć.
Oczywiście zasięgnęliśmy
wiadomości w sprawie tak popularnego obecnie programu rządowego
„Czyste powietrze”. Wyobrażaliśmy sobie, że uda się porządnie
ocieplić dom, wymienić dach, założyć na niego panele czy też
wymienić piec na nowszy albo i porządną pompę ciepła. To
sprawiłoby, że o wiele mniej mielibyśmy roboty z przygotowywaniem
opału na zimę a może nawet nie mielibyśmy jej wcale. Ot,
płynęłoby sobie ciepełko ze słonka i elektryczności a my
siedzielibyśmy sobie jak jakieś paniska przed telewizorem i o nic
nie musielibyśmy się troskać....Oj, naiwni! Otóż już na wstępie
okazało się, że musielibyśmy bardzo dużo do tego interesu
dopłacić a na to nas po prostu nie stać. „Czyste powietrze”
nie jest dla każdego... Całkowity koszt doprowadzenia przeciętnego
domu do wymaganych przez UE standardów wynosi ok. 300 tysięcy. Toż
to jakieś abstrakcyjne kwoty absolutnie nie do zdobycia dla zwykłego
człowieka. Do tego jak wszyscy widzimy opłaty za energię
elektryczną wciąż rosną. I nie mam pojęcia jak sobie większość
z nas poradzi, gdy w 2028 roku zaczną nas łupić podatkami
związanymi z wprowadzeniem ETS2....
Tak więc jest, co jest. Palimy jako
zawsze drewnem, bo to się najlepiej u nas sprawdza. Koszt zakupu
drewna dla takiego jak nasz domu wynosi obecnie około 4000 do 5000
zł. Na cały sezon grzewczy dla dwóch naszych pieców. Niekiedy
dużo czasu zajmuje znalezienie odpowiedniej oferty sprzedaży drewna
opałowego. Cena nie może być zbyt wysoka a drewno powinno być
dobrej jakości. Tymi sprawami zajmuje się w naszym domu Cezary. A
ponieważ ma do tego dobre oko i potrafi się targować w końcu
zawsze coś korzystnego znajduje i znowu kolejna góra grubych bali
na podwórzu czeka na naszą obróbkę.. .Dodam jeszcze, iż zgodnie
z obecną wiedzą palenie drewnem jest ekologiczne, bo dym z takiego
spalania drewna w sobie niewielką ilość pyłów w porównaniu z
innymi materiałami opałowymi. Jest biały i prawie bezwonny.
Większość naszych sąsiadów ma podobne piece i dlatego w naszych
okolicach nie ma mowy o brudnym śniegu, o przykrym zapachu z komina
i smogu. Przeciwnie. Powietrze jest tu zdrowe i krystaliczne. Wielu
twierdzi, ze wręcz sanatoryjne.
A wracając do naszych codziennych,
zimowych realiów. Mniej więcej co dwa, trzy dni przywozimy do domu
kupionym specjalnie do tego celu wózkiem ogromne ilości drewna
opałowego. Wygląda to tak, że Cezary ładuje wózek a potem we
dwoje pchamy go do domu i po schodkach, na których leżą
prowizoryczne podjazdy ze sklejki wtaczamy go aż do kotłowni. Tam
ja rozładowuję wszystko i układam porządnie w ogromnej skrzyni
obok pieca a cieńsze kawałki odkładam do koszyka. Koszyk ów
zanosi się potem do kuchni i tam owego cieńszego drewna pod piecem
kuchennym od rana do zmierzchu się używa. Na tym piecu wszystko
gotuję a w jego piekarniku piekę. Nawiasem mówiąc chleb upieczony
w takim piecu, czy ciasto smakują zupełnie inaczej niż to z
elektrycznego czy gazowego piekarnika. Do tego ów kuchenny piec
znakomicie ogrzewa nam przyległy doń pokój, w którym przeważnie
z psami przebywamy. Tak, że w piecu c.o. zaczynamy zwykle palić
dopiero po południu. No chyba, że mrozy są trzaskające, wtedy
robimy to wcześniej. Znaczenie ma tu ilość przygotowanego przez
nas wiosną drewna. Jeśli mamy go dużo, tak jak teraz, to nie
musimy oszczędzać. Wiemy, że w drewutni jest spory jego zapas. A
na wiosnę znowu go powiększymy...
I jeszcze jeśli chodzi o dowóz
drewna, to po rozładowaniu odbywa się powtórka z rozrywki. To
znaczy Cezary wyprowadza na dwór wózek, jedzie z nim do drewutni,
wypełnia po brzegi a potem przychodzę ja i we dwójkę, pchając i
ciągnąc co sił wprowadzamy go do domu. Taki załadowany wózek
waży na pewno ponad dwieście kilo, zatem jeśli chciałabym
poradzić sobie ze wszystkim sama musiałabym ładować do niego o
wiele mniej drewna. I kiedy nie ma na dworze lodu i śniegu jest to
całkiem łatwe. Natomiast tak jak teraz, gdy człowiek ślizga się
na podwórku potrzebuje pomocy drugiej osoby. Dodać jeszcze muszę,
że palimy w piecu c.o. przez cały rok z uwagi na to, że właśnie
ów piec ogrzewa nam wodę. Tyle, że w trakcie ciepłych pór roku
zakręca się grzanie na kaloryfery i dlatego potrzeba wówczas
znacznie mniej drewna.
A co do zimy...Nie mamy ocieplonego
domu, dlatego niestety ciepło ulatuje z niego różnymi szparami i
po całodniowym opalaniu rano znowu jest zimno. Jednak w trakcie
palenia w piecach nie narzekamy wcale na chłody. Wręcz przeciwnie.
A w kuchni niekiedy musimy rozbierać się do podkoszulków, bo od
kuchennego pieca bije takie gorąco, że aż potem spływamy. Dlatego
nie narzekamy wcale na obecne mrozy a przeciwnie, cieszymy się nimi,
bo miło po wyjściu na dwór poczuć na twarzy te mroźne igiełki,
fajnie popatrzeć na zimowe pejzaże, pobawić się z psami na
śniegu, pomachać łopatą do odśnieżania, zrobić trochę zdjęć.
A potem wrócić do domu i napić się gorącej herbaty z imbryka,
który wciąż grzeje się na piecu...
Mamy nadzieję, że to czym i jak
palimy w piecach zawsze będzie mogło od nas tylko zależeć, że
kolejne rozporządzenia unijne czy rządowe nie nakażą nam czegoś
a nie zakażą czegoś innego. Na samą myśl o czymś podobnym
płakać się chce i zgrzytać zębami. W końcu po to przecież
wyprowadziliśmy się na wieś by móc czuć się tu wolnymi,
niezależnymi i spokojnymi. Oby nikt nam tego nie zabrał, nie
zaburzył, bo w dzisiejszych czasach wszystko, co do tej pory było
dobre i niezawodne wydaje się upadać niby domek z kart...