Dzieci i starcy…

 

 wczorajszy widok na San

***

Dzieci i starcy, starcy i dzieci

Ci, którym wolno wciąż być sobą

Mówić, co myślą, szczerością świecić

I prawdę głosić ze swobodą

 

Jedni niczego się jeszcze nie boją

Drudzy nie boją się już niczego

Przed drugim człekiem śmiało stoją

I prosto z serca mówią do niego

 

Krzyczą, że król jest nagi przecie

Dziwią się innym, że wciąż kłamią

Że świta króla bzdury plecie

Że ośmieszają władcę, mamią

 

Słowa dzieciaków jak grom z nieba

Zdają się wyczekanym cudem

Bo właśnie tego było trzeba

Prawdę wykrzyczeć bez ogródek

 

I mowa starców łzy wyciska

Rzeczy zwąc tylko po imieniu

Tak działa prawda, która z bliska

Nie do zniesienia jest dla wielu

 

W bój zaraz rusza wierna klika

(mnóstwo służalców wkoło było)

Ponownie w bagnie kłamstwa znika

To, co przez chwilę pięknie lśniło

 

Któż spokój króla śmiał zakłócać?

Kto się wyłamał z chwalców chóru?

Pewnie to ruska jest onuca

Foliarz lub jeden z głupich szurów

 

Młot propagandy sprawnie wali

Zgniata szyderstwem prawdy ziarno

Nie będą starcy zdziecinniali

I dzieci mówić co jest prawdą

 

***

 

Poszli nad rzekę starzec z dzieckiem

By czytać baśnie Andersena

I by zapomnieć, że współcześnie

Na słowa szczere miejsca nie ma…*

 

 

 

                                                            Wanda Półtawska na otwarciu oddziału noworodków

 

*Główną Inspiracją dla napisania powyższego wiersza było dla mnie niedawne otwarcie oddziału noworodków w szpitalu dziecięcym w Krakowie, gdzie 101 letnia Wanda Półtawska (lekarz psychiatrii, była więźniarka obozu w Ravensbruck, której imię nadano uroczyście owemu oddziałowi) wobec mnóstwa zgromadzonych tam, odzianych w maseczki dygnitarzy oświadczyła kategorycznie: „Patrzę na was i nie posiadam się ze zdumienia, że macie te szmaty, bo kto wierzy, że one nas chronią przed wirusami? Medycyna nas okłamuje”.

Jej słowa wprawiły zebranych w ogromną konsternację. Zatem usłużny dyrektor szpitala natychmiast pośpieszył z wyjaśnieniem, iż : „„Pani Półtawska ze względu na swój wiek żyje w innej epoce, w innej rzeczywistości” „

*Innym powodem, dla którego chciałam o tym napisać była nasza niedawna z Cezarym wizyta u neurologa, który wobec zebranych w poczekalni pacjentów zawsze występuje w masce i napomina wszystkich surowo by owe maski czym prędzej nałożyli, natomiast gdy tylko wchodzi do gabinetu opuszcza poniżej brody swoją maskę i nie ma też nic przeciw temu, by pacjent zrobił to samo….Cóż. Teatr absurdu trwa.

*Mam nadzieję, że moim czytelnikom znana jest baśń Andersena pt. „Nowe szaty cesarza”, w której niewinne dziecię demaskuje obłudę otaczających władcę dworaków i służalców.

 

W zaniku…

                                                                                 zdjęcie z Internetu

 

   Przeczytałam dzisiaj wstrząsający tekst o słoniach afrykańskich, które coraz częściej przychodzą na świat bez ciosów albo też z ciosami w zaniku. Ciosy to kły, czyli górne siekacze. Na kły słoniowe poluje się od stuleci. Dlatego osobniki z największymi kłami zostały już prawie do końca wytrzebione.  Nie ma więc komu przekazać właściwych genów. To pierwsza przyczyna. A druga? Zapewne mądrość natury. Ona broni się przed zupełną redukcją. Sama pozbawia się tego, co mogłoby być przyczyną jej zupełnego zniszczenia. Umniejsza się by ocaleć. Chroni swą istotę poświęcając  zewnętrzne atrybuty. Dlatego też rodzą się teraz słoniowe maluchy zupełnie bez kłów albo z tak maleńkimi, że prawie niewidocznymi siekaczami. Tym samym słoniątka są bezpieczne, bo zupełnie nieatrakcyjne dla kłusowników. Tyle, że życie bez ciosów jest trudne dla słoni. Do czego im właściwie te kły? Ano, do kopania w ziemi w poszukiwaniu wody albo do rozłupywania pni drzew w celu dobrania się do ich miękkiej, pożywnej miazgi lub do walk godowych, gdy przychodzi pora albo do obrony małych przed lwami i hienami. Coraz więcej słoni rodzi się bez kłów… Przystosowują się jak potrafią do życia takiego, jakie jest. Okrucieństwo człowieka wymusza zmiany w ich rozwoju ewolucyjnym. Czy dalej są słoniami, czy może to już jakieś dziwne, nowe, zaprzeczające idei słoniowatości istoty?

   Tekst o słoniach przywiódł mi na myśl nas – ludzi. Nas, którzy też dostosowujemy się do warunków, okoliczności, wymagań, oczekiwań i zagrożeń. Chcąc umknąć polowaniu (czytaj: wyszydzeniu, zignorowaniu, zakrzyczeniu, wyśmianiu, zapomnieniu, zagrażającej istnieniu zmianie) pozbywamy się naszych najważniejszych atrybutów. Chowamy w sobie głęboko wrażliwość, świadomość, odwagę, wolność, wiedzę i radość istnienia. Wiercamy się w głębokie, ciemne nory i tak tkwimy w lęku i ciszy. Byleby ocaleć. Byleby nie zagarnęła nas do szczętu fala buty, głupoty, pozerstwa, obezwładniającej cudzej pewności siebie, arogancji i obowiązującej poprawności politycznej. Byle nas nie zauważyła i nie unicestwiła.   

   A więc ocaleliśmy...I tak tkwimy w tych norkach bez kłów. Niewidoczni. Nieatrakcyjni. Zredukowani. Nie poznający samych siebie.Udający zadowolenie i klaszczący wtedy, gdy inni klaszczą. Byleby nie wyjść przed szereg. Popatrujący na innych, tak podobnych. Czy dobrze? Czy udało się nie zaburzyć tej zakleszczającej nas dokumentnie układanki? Dobrze...Och, jaka ulga...

   Ale kim jesteśmy w tej nowej, niby bezpiecznej formie? Czy dalej sobą? Czy dalej ludźmi takimi, jakimi marzyło nam się kiedyś, że będziemy? Ile w nas ludzkości, ile sztuczności, która jest najwygodniejszą maską, przepustką do istnienia w takich, w jakich przyszło nam żyć czasach? Dostosowujemy się wciąż i wciąż, zaprzeczając sobie, swojej prawdzie, która jest nami… Czy warto?