Gdy kogoś z nas ubywa...

   Zdarzają się takie sytuacje, że ktoś nieodwołalnie kasuje swojego bloga i znika zupełnie ze świata internetowego. Pozostaje pustka, żal i niezrozumienie a jednocześnie uświadomienie sobie, jak bardzo to wszystko jest ulotne i chyba niewarte tak wielkiego zaangażowania oraz poświęcania czasu...Przecież można jednym ruchem wcisnać przycisk "usuń". I jakieś światełko gaśnie tak po prostu...

                                                           

Gdy nagle milkną czyjeś słowa

Kogoś, kto przecież był  bliski

Jest dziwna pustka, ból i trwoga

I zbiera się wspomnień odpryski

Intensywności myśli, uczuć

Bliskości budowanej

Gmera się w sercu, aby winy

Doszukać się w sobie samej

Ktoś nagle zniknął z tej przestrzeni

Tak, tu jest wszystko nietrwałe

Lecz zabrał z sobą swoją duszę

Zatrzasnął za sobą bramę
Jaki ma sens to nasze pisanie?
Czy ono jest tylko zabawą?
Serca spowiedzią, obnażaniem?
Publiczno-intymną sprawą?

                                                         I kiedyś każdy z nas odleci

Internet to chwila, złudzenie

Czy będzie ktoś za nami tęsknił?

Przez chwilę, a potem przed siebie!
***
Są także blogi, które trwają
Choć dawno już nie ma autora
Bo odchodzimy stąd i stamtąd
Tak samo,  gdy przyjdzie pora...