niedziela, 18 października 2015

Gruszkowo…czyli rządy jesieni w Jaworowie





   Tak to jakoś jest, że co dwa lata mamy ogromny wysyp jakichś owoców. Raz są to maliny, raz śliwki, innym razem jabłka albo gruszki. I ten właśnie rok obdarzył nas gruszkami w ilościach olbrzymich, niepomiernych, zachwycających, ale i przerażających swą ilością. Upały i susza nie dały im urosnąć do właściwych rozmiarów, jednak pozwoliły obrodzić taką ich masą, że jeszcześmy tylu na oczęta swe zdumione nie widzieli. Nasze dwie olbrzymie, stareńkie grusze uginały się aż pod ciężarem mrowia gruszek z rodzaju ber. Wiele gałęzi nie udźwignąwszy tego dobra połamało się. Przydały się i one za niezwykle wonny opał nam w kuchni służąc. 


   Każdą wolną chwilę wykorzystujemy na przerabianie zielono - żółtych owoców gruszy aby jak najmniej się ich zmarnowało. Suszymy, soki pozyskujemy, dżemy, przeciery wytwarzamy oraz jędrne ćwiartki gruszek kompotem cytrynowo - goździkowo - cynamonowym zalewamy i w słojach umieszczamy. A wcale nie widać by gruszek ubywało! Co wyjdziemy na tył ogrodu, to brodzić musimy we wspaniałym, gruszkowym jeziorze. Omijać starannie by nie rozdeptać. Napełniać kolejne koszyki i część do domu na kolejne przetwory zanosić a sporą częścią kozy karmić oraz posiadającego apetyt na wszystko, co jadalne Jacusia. Spiżarka wypełniona już po brzegi. W kuchennym piekarniku wciąż suszą się kolejne partie a tu końca tego nadmiaru gruszkowych skarbów nie widać. Obdarowujemy więc nimi przyjaciół. Tych, co swoich grusz nie mają. I nadal przerabiamy, przerabiamy, przerabiamy…





   Dobrze tak siedzieć sobie w ciepłej kuchni i na cztery ręce obierać gruszki nad wielką miednicą. Tym bardziej, iż coraz sprawniej idzie nam z Cezarym ta robota. A nic się nie marnuje, albowiem owe obierki są przysmakiem kóz. Także i kurom dostaje się coś dobrego. Cezary przy użyciu elektrycznej maszynki do mięsa (nabytej w zeszłym roku za złotówkę i samodzielnie naprawionej) robi smakowitą, gruszkową pulpę dla zielononóżek. Owe niebożęta najlepsze, soczyste trawki wyjadły już dawno z naszego ogrodu a jakichś witamin wszak potrzebują by jajeczka zachciało im się kiedyś znowu znosić. Aby chronić je przed atakami jastrzębi (bo ze strachu przed nimi już wcale na wybieg wychodzić nie chciały) zbudowaliśmy im z podarowanych przez Wandzię i Władysia słonecznikowych łodyg nowy, duży wigwam. Natomiast w trosce o ich nieśność nabyliśmy w promocji żaróweczkę ledową, która świecąc im calutki dzionek w kurniku słonko udaje. Kurki jednak nie dają się żadnym takich oszukaństwom nowoczesnym zwieść i nadal pierzą się na potęgę, na grzędach siedząc a o upragnionych przez nas jajcach w ogóle nie myśląc.



   A dobrotliwego, prawdziwego słoneczka coraz mniej w naszych stronach ostatnio. Niekiedy jeszcze zdarza mu się wyjrzeć ciekawsko spoza chmur i ozłocić rzeczywistość swymi przyjaznymi promieniami. Jednak jesień ma swoje prawa i prawie co dnia wita nas deszczem albo mgłą. Z północy wieje mroźne powietrze a wielobarwny dywan liści w bukowym lesie staje się coraz grubszy i miększy. Dobrze się po nim wędruje, ale trudno znaleźć teraz grzyby, ukryte w tym bezpiecznym kobiercu. Zresztą grzybiarzy takie mnóstwo w naszych okolicach, iż trzeba by chyba o zmroku w las wychodzić, żeby przed innymi zdążyć. Czasem uda nam się mimo wszystko wypatrzeć parę prawdziwków i uszykować potem przy ich pomocy smakowitą jajecznicę czy też jakiś sos albo pyszną zupę grzybową z makaronem.




   To wszystko jednak między robotą z gruszkami. Chcemy ich jak najwięcej ocalić przed zgniciem oraz zmrożeniem. Niedługo wszak noce i dnie witać nas będą przymrozkami i mrozami prawdziwymi a pewnie i śniegiem. Ocaliliśmy już w ten sposób dynie, ostatnie cukinie, ogórki i pomidory, których także wielką obfitość zebraliśmy w tym roku. Sporo ich dostaliśmy także od serdecznych sąsiadów. Natomiast zielone, niedojrzałe pomidory przerobione na sałatkę wraz z paprykami, cukiniami i cebulą wylądowały w słoikach na półkach w spiżarce. Dynie zjadamy na bieżąco w formie zup czy też pieczonych na chrupko przekąsek. A ogromna ich reszta leży na sianie w budynku gospodarczym i przetrwa tam bezpiecznie do połowy zimy. A gdy już nic zielonego spod śniegu nie będzie wystawać cieszyć się będą ich smakowitym, pomarańczowym miąższem kury i kozy.


   W gospodarstwie nic nie może, nie powinno się zmarnować. Żadna sucha kromka chleba, żadne resztki z obiadu. Ludzie i zwierzęta żyjąc w spokojnej symbiozie pomagają sobie wzajemnie w spożytkowaniu darów ogrodu i warzywnika. I w ten sposób przetrwać mogą do wiosny, do lata i jesieni, do następnego czasu kolorowej, świeżej obfitości.



   Obierając gruszki i jabłka słuchamy radia…Wiadomości z kraju i świata zalewają nas falą niepokojących wieści. Przełączam więc na inny program, gdzie dają samą muzykę i niestety…reklamy. Tych reklam jest tak dużo i wciąż te same, że w mózgu tworzy mi się nieznośna siekanina wiadomości o cudownie działającej witaminie D, lekach przeciw obstrukcji i bezsenności, informacji o cudownych pożyczkach i okazjach na wyprzedażach w dyskontach.




   Przekręcam pokrętło radia na następny kanał. Natrafiam na sygnał z wieży Mariackiej. Uśmiecham się i rozrzewniam. Od razu przypomina mi się cudowna atmosfera Krakowa. Ta nieujmowalna w słowa aura bezpiecznej niezmienności opierającej się na szeptach zabytkowych zabudowań i brukowanych uliczek przy rynku. Jakże dawno już tam nie byłam…
   Ucichły kroki trębacza. Płynie hejnał z wieży Mariackiej. Rozbawieni uśmiechamy się z Cezarym do siebie, bo oto widzimy Jacusia, który usiadłszy przy naszych kolanach, zasłuchany w te dźwięki przekrzywia śmiesznie łepek i ma minę jakby ta krakowska melodyjka coś ważnego mu przypominała.  Może mieszkał kiedyś w mieście smoka wawelskiego i co dzień miał możliwość słuchania na żywo muzyki tego miasta? A może jego poprzedni pan lubił słuchać radia i piesek leżał wówczas u jego stóp, wierząc w życzliwą niezmienność swego losu? Wielce tajemnicza i niepokojąca jest przeszłość tego pieska. Na szczęście teraźniejszość oraz przyszłość nie zagraża żadnymi przykrymi zmianami.



   Jacuś jest z nami już od ponad trzech miesięcy. Jakże szybko ten czas przeleciał! Jak bardzo ten piesek wrósł w naszą rodzinę, w obyczaje, w ciepłą, bezpieczną codzienność. Ku naszej radości po czasie depresyjnego osowienia Zuzia zaakceptowała psiaka ostatecznie i jak w pierwszym miesiącu jego zamieszkania u nas znowu bawi się z nim, biega łapa w łapę po lesie, śpi w jego pobliżu i zajada bez histerycznej zazdrości smakołyki z miski. Oczywiście Zuzieńka nadal rządzi i dominuje. I to się chyba już nie zmieni. Jacuś zna swoje miejsce w stadzie i wcale się nie buntuje. Zdaje się, iż jest szczęśliwy. A gdy na dworze pada albo mży oba pieski lubią wylegiwać się na dywanie albo leżance w naszej sypialni. Rozwalają się tam nieprzyzwoicie i śpią godzinami o nic nie musząc się troskać. Budowana przez Cezarego buda dla nich jest już nieomal na ukończeniu. Brakuje jeszcze paru desek i szczegółów aby z powodzeniem mogła służyć naszym kochanym sierściuchom przez zimę. Już teraz Jacuś często w niej sypia, moszcząc się z rozkoszą na sianku albo z zapałem zakopując w nim kości na śniadanie.




   A my nadal obieramy gruszki i od czasu do czasu spoglądamy przez okno na coraz bardziej jesienny świat, na mokrą, wiodącą do lasu drogę, na kolejnych grzybiarzy parkujących pod płotem naszego ogrodu. Zajadając pączki zwane oponkami albo drożdżowe pierożki z dżemem z zainteresowaniem wsłuchujemy się w kolejny odcinek sagi o radiowej rodzinie Matysiaków, u których po dawnemu swojsko i serdecznie. 



   I dobrze. Niech to, co stare i spokój przynoszące trwa. Niech jesień wkraczając łagodnie do ogrodów i serc otula nas życzliwie mglistym woalem, kojąc pachnącym suszonymi gruszkami oddechem…


57 komentarzy:

  1. Kraków pozdrawia gruszkową krainę. Piękna spiżarnia, pamiętam przetwory mojej mamy. Gruszki w zalewie octowej z goździkami takie do mięsa kiedyś robiłam. Podziwiam Waszą pracowitość.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Witaj Ewo! Oj! Zatęskniło mi sie za Krakowem podczas słuchania tego hejnału!:-)
      Spizarka na wsi musi być pełna, bo tyle jest zawsze owoców i warzyw do przerobienia a do sklepu parę kilometrów. Cięzko nieraz w zimie sie tam dostać. i wtedy zapasy spiżarniowe bardzo sie przydają.
      Gruszki w zalewie octowej Twojej mamy tez pewnie pyszne!:-)
      Pozdrawiamy Cię serdecznie z Pogórza Dynowskiego!:-))

      Usuń
  2. A tu Mazury pozdrawiaja ,gdzie też tak jak u Was moc gruszek i jabłek.Też robie w słoiki i obdarowuję znajomych jeśli tylko chcą.Nie mam zbyt wiele czasu na robienie przetworów ale w tym roku zrobiłam ich nawet sporo.Wasza spiżarnia obfituje w różne przetwory i ja też Was podziwiam za pracowitość.Pozdrawiam raz jeszcze cieplutko z mglistych i deszczowych mazur a konkretnie z miasta Klenczona Szczytna .:):)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Taka to jesień w Polsce szczodra po gorącym lecie. Chyba dawno takiej nie było.Dobrze, że mi mąz w przerobie pomaga bo bym sama zwariowała nad tymi owocami!
      Miasto Klenczona kojarzy mi sie jeszcze z zamkiem krzyzackim. W ciekawych stronach mieszkasz Urszulko!
      Pozdrawiamy Cię serdecznie z wioski podkarpackiej!:-))

      Usuń
  3. Wasza jesień tchnie spokojem, ciepłem i zapachem gruszek.
    Bardzo się cieszę, że pieski się uspokoiły, a Jacuś wrósł w Waszą Rodzinę.
    Pięknej niedzieli!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Tak, odczuwałam spokój i harmonię pisząc tego posta. Lubię jesień. To zazwyczaj taki dobry, wyciszony, domowy czas.
      I my jesteśmy szczęsliwi, iż miedzy Zuzią i Jacusiem znowu jest wszystko dobrze. Ulzyło nam bardzo! Jacus coraz mądrzejszy i coraz bardziej pieszczotliwy sie robi. A jak bawic sie uwielbia! Często bawimy sie z psami na dywanie. Ale fajnie, patrzeć jak pyski im sie śmieją i nie ma miedzy nimi żadnej zazdrosci i wrogości!:-)
      Niedziela była udana. Dziękujemy za ciepłę słowa i takze wszystkiego dobrego Ci Hano zyczymy!:-))

      Usuń
  4. Niczym w prawdziwej oazie szczęśliwości poczułam się dzisiaj u Was, Oleńko. A tak nawiasem, przyznam Ci się, że poleciałam zarobić ciasto na drożdżowe rożki, takiego mi narobiłaś apetytu!:)).
    Cudownie - tak sobie posiedzieć w ciepłej komitywce i popracować:)).

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. No to sie cieszę, ze tak dobrze sie u nas poczułaś, droga Errato. Pisałam tego posta ze spokojem i usmiechem. Wklejałam zdjęcia z radością. I pewnie także dlatego w tekscie jest odbicie tego nastroju, naszej jaworowej rzeczywistości.Miło mi, wiedząc, że nasi goscie swojsko sie u nas czują.
      Drożdzowe rożki, mówisz? To musi byc pychota!
      Ciepłe pozdrowienia Ci zasyłamy z wieczornego Jaworowa!:-))*

      Usuń
  5. Olu ,jak dojrzałe muszą być gruszki do suszenia? mamy trochę własnych ,ale nigdy ich nie suszyłam.Moja elektryczna suszarka pracuje pełną parą, bo jabłka poniemieckie pięknie obrodziły.Przerabiam plony sama. Moja rodzina niestety nie poczuwa się do współpracy.Mieszkamy nad Wisłą w Kuj.-Pomorskim i nocne niedawne mrozy powarzyły wiele roślin. Pozdrawiam ciepło. Gosia

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dobry wieczór, Małorzatko! Gruszki do suszenia nie powinny być zbyt dojrzałe. Najlepsze są te jeszcze twardawe. Długo trwa ich suszenie. Czasem po kilka dni - zalezy od grubosci pokrojenia oczywiscie, ale my kroimy na ćwiartki. Potem tak sie zmniejszają, że aż dziw człowieka bierze, jak niewiele zostaje! Nie za dobrze jest suszyc owoce w suszarce elektrycznej. Za długo to trwa. Ta suszarka jest dobra do ostatecznego dosuszenia juz podeschniętych w piekarniku owoców.
      Tak, sporo roboty wymagaja te wszystkie przetwory. Samej na pewno ciezko podołać. Ach ta rodzina! Robic nie chca. a jeść na pewno chcą!:-))
      Niewielkie mrozy gruszkom i jabłkom nie zaszkodzą.Niektóre owoce wręcz potrzebuja przemrożenia by stały sie jadalne (np. kalina, jarzębina).
      Pozdrawiam Cie z serdecnzym usmiechem!:-))

      Usuń
  6. Oleńko! Jak mi dobrze u Ciebie!
    Buda wspaniała wyszła, zimą psiska na pewno będą zadowolone :) choć ja miałam kiedyś psa, który mając piękną ocieploną i wymoszczoną budę, przy -20 spał na środku podwórka na zamarzniętej kałuży ;))) Cieszył się świetnym zdrowiem do końca swego żywota.
    Ściskam! :)***

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Och, Zosieńko kochana! Buziaka siarczystego Ci zasyłam, zeby Ci sie jeszcze lepiej zrobiło!
      Buda jest wielka. A cięzka jak nie wiem! Zuzia nie chce na razie w niej lezec. Woli swoja starą budę. Ale Jacuś na razie korzysta chętnie z tego domku.Musimy jeszcze troche ją docieplic i przed powiewami z boku ściankami ochronić. No i przestawic pod ściane budynku gospodarczego. Jutro jedziemy do tartaku po kolejne deski, bo zabrakło.
      Z psami tak to jest, że maja swoje widzimisie i spią w najdziwniejszych miejscach.A to psubraty! Ale kochane przecie bardzo!
      Ściskam, całuję, przytulam!:-))***

      Usuń
  7. ...u mnie ani gruszkowo, ani grzybowo, już po zbiorach:)
    Serdeczności :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Pal sześc gruszki, tudzież inne dary natury! Ważne, że jesteś, znowu jesteś i piszesz!
      Ściskam Cie serdecznie, Meg!:-)*

      Usuń
  8. Ciepły jesienny krąg kuchenny :). Za oknem wiatr wieje i śniegiem zamiata zimno w sercach wielu ludzi nie wolno o nich zapominać.
    U nas jabłka obrodziły, gruszki nie mamy ani śliwy niestety za cztery jabłonie. Os Lipca robię jabłka na różne sposoby, nigdy nie miałam śpiżarni tak zapełnionej. Gdzie ją mam? A na półpiętrze w blokach płacimy za pomieszczenie nieduże ale w sam raz. :) Właśnie lekko przymrożone winogrona zsokowane czekają na wyniesienie i grzyby w słoikach i kabaczki całe co będą czekać na zimową wyżerkę.
    Zrobiłam dziś obiad makaron i uduszona cukinia z zielonymi i różnokolorowymi pomidorami, trochę soli, pieprzu i niedźwiedziego czosnku ususzonego :). Pychota!! :) Ostatnia jabłoń ma owoce gotowe do zebrania, można je przechowywać całą zimę, są najtwardsze i najpóźniejsze.
    Serdecznych ciepłych chwil wam i waszym kochanym zwierzaczkom wraz z kurkami życzę i nie zapominajcie o tych co im wiatr włosy targa na zimnie, dla nich ciepła myśl jest potrzebna.
    ♥♥

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Masz rację Elusiu, ze nie wolno zapominać o tych, co żyją samotnie, o tych, którym zimno i smutno. Pisząc taki, jak ten tekst mam nadzieje, że jesli ktos zziębnięty go przeczyta to poczuje się lepiej, że zrobi mu sie cieplej na sercu...Ale będą też tacy, którym pewnie zrobi sie smutniej, wiem...Zawsze zastanawiam się publikując cos na blogu, czy tekst kogos przypadkiem nie zrani...Nie jestem w stanie zapobiec temu, bo odbiór jest tak rózny a moje pobożne chęci na wiele sie nie zdadzą.
      Fajnie, ze też macie spiżarke w bloku. To takie nietypowe. I też masz tam istne delicje - grzyby, kabaczki, winogrona - mniam!:-)
      Makaron z cukinią i pomodorkami a do tego czosnek niedźwiedzi? Bomba! Musze sobie w koncu na wiosnę tego czosnku troche ususzyć, bo zawsze zżeramy wszystko na swiezo i nie ma czego ususzyć.
      Ciepłe usmiechy zasyłamy Ci kochana Elusiu. Dobrego tygodnia!:-))♥♥

      Usuń
  9. Śliczny ten dywan z gruszek:):) U nas wszystkie gruchy zdziobały szpaki. Przyleciały całym stadem i po 10 minutach już niczego na drzewie nie było. I dobrze. Ja odżałowałam, a one najadły się przed odlotem.
    Pamiętam, że u nas na gospodarstwie też nic nie mogło się zmarnować. Nawyk szanowania żywności pozostał mi do dziś.
    Pogodnej dalszej jesieni wam życzę, żebyście wszystko bez pośpiechu mogli zagospodarować:)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. A to szpaki zarłoczne! Naszym gruszkom nie dałyby rady. Za duzo ich po prostu. Tych gruszek, nie szpaków!
      Zywnosc trzeba szanować, bo przecież tyle pracy kogos kosztowało by ja wytworzyć. I kiedys może jedzenia zabraknąc. Wtedy każdy okruch bdzie na wagę złota.
      Podkarpacka niedziela była przepiekna - słoneczna i mile spędzona. Mam nadzieje, że Twoja też.
      Pozdrawiamy Cie serdecznie, Jaskółko za Twe ciepłe zyczenia dziękując!:-))

      Usuń
  10. Uwielbiam gruszki :-)
    Dawno temu moja teściowa robiła gruszki w lekko winnej zalewie. Oj uwielbiałam je.
    Tak cicho i spokojnie tam u Was.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. A ja zawsze wolałam jabłka! Ale jak sie nie ma co sie lubi, to się lubi co sie ma!:-))
      Tak, jesienią zawsze jest cicho i spokojnie. To kraniec wsi. obok tylko las i łąki...
      Ciepłe mysli zasyłam Ci Grazynko!:-))*

      Usuń
  11. :)))) Sama buzia się śmieje... ale wysmarowałaś posta, super! Tylko ja będę tak po trochu pisać. Jeśli kury już długo się pierzą to dobrze podać im witaminy dla niosek, szybciej kończą pierzenie i zaczynają znosić jaja. Ten wigwam jest fantastyczny, jeśli tylko nadarzy się okazja to skradnę Twój pomysł. U nas na wybiegu są drzewa i one najlepiej chronią przed jastrzębiami, dobrze posadzić szybko rosnące wierzby albo olchy, które w dodatku można przycinać, formować jak się podoba i one nie narzekają. My znów mamy problemy z lisami i one najwięcej dziesiątkują nasze stado :/
    Jak mnie się marzą stare drzewa owocowe rodzące dużo owoców... ojej... bardzo bym chciała :)))) Aż Ci zazdroszczę :D

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Przeniosłam się do fikcji literackiej na temat błogiego życia w radosnej chatce... jesli tak jest w istocie to szczerze gratuluję :)
      Aż chce się do Was przysiąść i kroić razem z Wami te gruszki :D My mieliśmy zatrzęsienie winogron, nadal wiszą ale te już są dla szpaków. Jak będę miała doła to z przyjemnością raz jeszcze sobie tutaj zajrzę. Pozdrawiam :))))

      Usuń
    2. Dobry wieczór Agatko! tak, o tych witaminach tez nam ostatnio mówił weterynarz, ale w zeszłym roku dawaliśmy kurom witaminy i nic nie pomogło.
      Wigwam jest rzeczywiscie fajny. Ciekawe, jak długo wytrzyma, bo poprzedni zbudowany z kukurydzianych łodych i malinowych gałązek wytrwał prawie pięc lat! Pomysł z nasadzeniem drzew na kurzym wybiegu niezły. Tylko, ze my chcemy posadzic wiecej owocowych. Zwłaszcza jabłoni i brzoskwiń. Kupilismy ten dom wraz ze starym sadem. Niektóre drzewa wycięliśmy, bo były zbyt wysokie i nie rodziły juz dobrych owoców.
      W naszej chatce, czy raczej domu jest skromnie, swojsko i spokojnie. Staram sie oddawać zawsze w postach atmosferę naszego siedliska. Jesli wygląda to troche bajkowo, to pewnie dlatego, że mam romantyczną naturę i pisze w charakterystyczny, poetycki nieco sposób.
      Zaglądaj do nas, jesli dobrze sie tu czujesz! Zapraszamy i pozdrawiamy serdecznie!:-))

      Usuń
  12. Witajcie Jaworowi Olgo i Cezarze ,z wielką przyjemnością czytamWaszego bloga i necierpliwie czekam na następny wpis,kiedy piszesz o suszonych gruszkach ja czuję ich smak i zapachi żałuję, że mnie tam nie ma.Cieszę się,że nic specjalnie Wam nie dolega, że psy są szczęśliwe i radosne pozdrawiamWas serdecznie w ten chłodny,deszczowy,jesienny wieczór trejtka.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Witaj, Krysiu! Cieszę sie, że lubisz czytać tego bloga i że dobrze sie czujesz w naszym Jaworowym świecie. Najlepsze wg mnie są suszone gruszki, bo fajnie sie je gryzie jako zdrową przekąskę. Zimą będę zajadać sie tymi ze słoików. Bo będą miały smak i konsystencję prawie jak te świeże, prosto z ogrodu.
      Zyjemy i staramy sie cieszyc tym zyciem, nie przemeczajac sie teraz zanadto i troszcząc sie wzajem o siebie, żeby nie pogarszać stanu zdrowia i dokulac sie jakos do wiosny. A pieski nareszcie sie zbratały. Jakze nas to cieszy i zachwyca, gdy widzimy ich wspólne zabawy i gonitwy!
      Pozdrawiamy Cie serdecznie Krysiu!:-))

      Usuń
  13. Wspaniałe gruszki, przetwory z nich muszą być wyborne ;) U nas większość gruszek zostaje pożarta przez zwierzęta... Bardzo podoba nam się buda- bliźniak ;) czy w środku jest ścianka działowa? Jesień jest wspaniała z tymi mglistymi porankami i długimi, wspólnie przy pracy i pogaduchach spędzonymi wieczorami ;-))

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Pyszne są przetwory z tych gruszek. Ja jestem łakomczuchem niepoprawnym i juz sie cieszę na zimowe wieczory, gdy bedę otwierać kolejne słoiki i zajadać sie owocowymi smakołykami. Mamy gruszek w tym roku tak duzo, że starcza i dla nas i dla zwierząt. Niezwykła jest ta jesienna obfitość po tak suchym, upalnym lecie.
      Buda ma w środku ściankę działową, która jest wyjmowalna. To na wypadek, gdy pieski będą chciały przytulić sie do siebie albo w razie powiększenia psiej rodzinki.
      I ja lubie jesień. I zimę takoz. Nie dość, że wiecej czasu człowiek dla siebie ma, to na dworze takie cudne są pejzaże a w duszy więcej spokoju...
      Pozdrawiamy Cie przyjaźnie, droga Inki i życzenia dobrej, spokojnej jesieni zasyłamy!:-))*

      Usuń
  14. Zatesknilam za takim zyciem, za ciepla kuchnia pachnaca gruszkami, za wspolnym obieraniem tych gruszek, pakowaniem ich do sloikow, podjadaniem. A potem zima i kolejne otwieranie letnich skarbow zamknietych w szklanych sloikach.
    Nawet nie wiesz, jak chetnie znalazlabym sie tam u Was...
    Sciskam bardzo bardzo :***

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dobry wieczór, Anusiu! Człowiek tak niewiele w sumie potrzebuje do szczęścia, prawda? Ot, spokoju w duszy, zdrowia, zgody w rodzinie i ciepła płynacego od drugiego człowieka...Niepotrzebne do tego żadne luksusy, apartamenty i wymyslne dania.
      A wiesz Aniu, ja dumna jestem z siebie, żem sie nauczyła robic te wszystkie przetwory, wypieki i kuchenne czary-mary. Kiedyś niewiele mnie te rzeczy obchodziły. A dzisiaj rozwijam skrzydła, bo mam dla kogo.I mam swoja kuchnię, gdzie czuję sie swobodnie i swojsko.To tak niewiele a tak duzo zarazem.
      Jesteś z nami Anusiu sercem, wrażliwością i szczerym usposobieniem. Wdzięczni Ci jestesmy za tak zyczliwe, miłe towarzystwo.
      Uściski gorące zasyłamy!:-)***

      Usuń
  15. Ales mnie rozmarzyla, wspominam kiedy i u nas w domu robilo sie przetwory, Wasza spizarnia wyglada niesamowicie bogato, czy Wy dacie rade z taka iloscia smakowitosci?...a gruszek rzeczywiscie wiele, ja je bardzo lubie, i teraz duzo dobrego o gruszkach sie pisze, o ich wartosciach odzywczych, o dobrym wplywie na organizm, wiec dalej przetwarzajcie taki skarb...
    No i zachwycam sie Jacusiem, szczesciarz z niego wielki, a buda wspaniala! jestescie niezwykli! sciskam Was serdecznie

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Witaj Grażynko! Pewnie, że damy radę zapasom spiżarniowym - my, nasi goście, przyjaciele i rodzina. Ale głównie my. A przede wszystkim ja! Oj, bo posiadam zimą apetyt wielki na słodkości zamknięte w słoikach. Nie kupuję już słodyczy w sklepie, bo i po co, jak mam ich tyle w spiżarce?
      Ja wolę jabłka niż gruszki, ale i gruszki zjem, tym bardziej, że zdrowe!
      Będziem przetwarzac jeszcze, bo nie ma rady!
      A Jacuś jest naprawdę kochanym pieskiem. Chcemy by był szczęsliwy!Takoż i Zuzieńka.
      Serdeczne pozdrowienia zasyłamy Ci z Podkarpacia!:-))

      Usuń
  16. Piekna jest ta Wasza codzienna rzeczywistosc. Zapachnialo mi gruszkami, dyniami i tym jesiennym nostalgicznym spokojem ktory u Was panuje. Jesienne kolory sa cudne, i masz racje Olenko, nic sie marnuje. Kazde warzywo, owoc jest wykorzystany a my miastowi czesto o tym zapominamy.
    Chociaz ja nie wyrzucam jedzenia, staram sie wszystko to co kupuje wykorzystac, nie przez sknerstwo ale wlasnie dlatego, ze cenie, doceniam zapach, smak i wartosc kazdego warzywa.
    Mam mini ogrodek z ziolami i kazda galazka jest wykorzysta. Jestem w trakcie suszenia oregano, tymianku, rozmarynu i jeszcze moglabym dlugo wymieniac - cudne zapachy ktore wykorzystam zima.
    Niby moglabym kupic gotowe ziola ale caly ten rytual suszenia sprawia mi niesamowita radosc.
    Poczulam ten zapach Waszej kuchni, gruszkowo-jesiennej, a Wiesz, ze mozna rowniez zrobic nalewke z gruszek. Sprobujcie cudny wyborny smak.
    Ciesze sie, ze u Was wszystko toczy sie dobrym, spokojnym rytmem. Zdjecia przecudne i fajnie, ze Jacus juz jest taki pogorzanski, Wasz.
    Buda fajnie wyglada, jak dla blizniakow ale przeciez psinki rezyduja w domu, to skad pomysl na domek dla nich.

    Moc serdecznosci dla Was i calej zalogi PD - buziaki:)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. A propos marnowania czy nie marnowania jedzenia, to na wsi o wiele łatwiej jest nie marnowac. Jesli ma siezwierzęta, to one zjadają wszystko. W mieście nie bardzo wiadomo, co począc z resztkami. najlepiej kupowac mniej, bez lękuze czegos tam zabraknie. Wszak zawsze mozna skoczyć do sklepu na rogu i dokupić, czego akurat brakło. A na wsi do sklepów daleko, dlatego zapasy są konieczne. Także i dlatego, że tyle tu rośnie tego dobra. Żal byłoby nie przetworzyć, skoro natura tak hojnie nas obdarowała.
      Ataner kochana! Bardzo mi się podoba, że sama suszysz zioła!Na pewno cudnie wtedy u Ciebie pachnie!
      Nalewka z gruszek? To jest myśl!Och, jakie dobre są słodkie naleweczki w zimowy czas!:-))
      A teraz wytłumaczę Ci, po co właściwie ta buda. Otóz pieski nie przesypiaja całej nocy w domu. Po prostu za ciepło im tutaj w sezonie grzewczym. Ziają jak miechu kowalskie i usilnie prosza o wypuszczenie na dwór. No to nie raz półprzytomnie wypuszczamy je w środku nocy i wracamy do łózia. A pieski zrobiwszy siusiu czy co tam jeszcze do domu już nie wracają, tylko do budy idą i tam sobie smacznie spią w chłodku, który lubią. Pieski lubią korzystać też z bud w ciągu dnia, bo redydując tam mają całe obejście na oku.
      Dzisiaj była cudowna pogoda. Bylismy na długim spacerze połączonym z grzybobraniem. Zuzia i Jacuś wybiegały sie i zmęczyły, wiec teraz spią mocno na dywanie za moimi plecami. Za parę godzin na pewno wyjdą na dwór i resztę nocy tam właśnie spędzą.
      Ściskamy Cię serdecznie i buziaki gorące zasyłamy oraz merdania ogonków od psiaków!-))*

      Usuń
  17. Witajcie Oleńko i Cezary. Przypomnieliście mi moje dzieciństwo, moja mama była taka zapobiegliwa, robiła przetwory, sałatki, kompoty itd. Nie mieliśmy sadu, ani nawet działki, a zawsze spiżarnia była pełna. Niestety ja nie robię na zimę nic, bo nie ma kto tego jeść. Mnie owoce, ani warzywa nie lubią - jest nas też dwoje, to dla męża coś do obiadu kupuję gotowe.
    Pisząc o Jacusiu słuchającym hejnału, przypomniałaś mi mojego pieska z dzieciństwa, który w czasie hejnału wył do radia - tak długo, aż ucichła trąbka. Cudownie tam u Was - jesienna sielanka - spokój, cisza. Jak ja bym chciała chociaż przez chwilę móc pomieszkać tak pod lasem na odludziu...
    Pozdrawiam Was serdecznie - Ania sąsiadka

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Witaj Aniu, sąsiadko miła! W mieście nie ma za dużej potrzeby ani tez możliwosci zapełniania spizarni na zimę, bo przecież sklepy są blisko a miejsca w domu mało n tak duże zapasy. na wsi trzeba zagospodarować jakos to, co sie ma i ułatwic sobie zycie zima, gdy ciezko do jakowegos sklepu dotrzeć, bo wszystko tak daleko a nie raz śniegi i lody zawalają drogi i nie chce sie brnąc na piechotę. Twoja mama robiła przetwory w innych czasach. W sklepach wtedy zaopatrzenie było kiepskie i człowiek musiałbyć zapobiegliwy, szykując cos na zimę. Teraz jest wszystko. Tylko smaki już nie te. I kasy mało.
      Może wiele piesków reaguje na dźwietki trabki, bo to jakos wyjątkowo porusza ich zmysły? Chociaz w przypadku Jacusia widziałam, że nastawił czujnie uszu słysząc same kroki trębacza. Cos mu to najwidoczniej przypomniało.
      Na odludziu bywa fajnie gdy wszystko działa jak w zegarku i zdrowie jest dobre, ale bywa niefajnie, gdy człowiek śle sie czuje i musi do lekarza sie dostac a wszystko w odległym mieście.
      Aniu!Dziekujemy za miłe odwiedziny i pozdrawiamy Cię gorąco z naszego Pogórza!:-))

      Usuń
    2. Oleńko - ja już dosyć długo żyję na tym świecie. W czasach mego dzieciństwa w sklepach było prawie wszystko, ale masz rację nie było wiele kasy. Smak dzieciństwa na zawsze zostaje.
      Buziaczki - Ania z Miasta Szkła

      Usuń
    3. Smaki dzieciństwa zawsze są najwyrazistsze i najlepsze. hoćby to miał byc tylko ccleb z masłem i z cukrem.To, co jest teraz to jakieś wszystko na to samo kopyta. Tak mi się jakos zdaje.
      Uściski serdeczne zasyłam Ci Aniu z deszczowej wioski pogórzańskiej!:-))

      Usuń
  18. A u nas z kolei śliwkowo, na ziemi aż fioletowo od spadłych owoców, i też tak "walczę" z nimi; budka dla psów pierwsza klasa, taka bliskosąsiedzka:-) cieszę się bardzo, że Jacuś odnalazł się po tylu zmianach w swoim życiu i wreszcie ma okazję pokazać same dobre strony, które w nim drzemią; wyskoczyłam dziś na godzinkę w pobliskie młodniki sosnowe przy naszym miejskim siedlisku, koszyk maślaków przyniosłam, zdrowiutkich aż dzwonią, a zajmować się nimi będę dopiero jutro, bo bardzo lubię zbierać grzyby, ale z oczyszczaniem ich są już kłopoty, ale sosik maślakowy będzie; pozdrowienia ślę serdeczne za San.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dobry wieczór, Marysiu! u nas sliwki rządziły w zeszłym roku. Narobiłam wówczas mnóstwo powideł i sliwek w sosie własnym.
      Jestem dumna z męza, że potrafił wybudować tak fajna budę. Ciekawa jestem tylko czy i Zuzia z niej w końcu skorzysta, bo na razie woli starą, zrobioną ze skrzyni na zboże budę. Taka z tej mojej suni konserwatystka!.
      Jacuś coraz bardziej wrasta w nasz świat. Och, jak on sie cieszy, gdy skądś wracamy! razem z Zuzią skaczą na człowieka, gotowe przewrócic z tej radosci!
      Dziekujemy Ci Marysiu za podpowiedź o sosnowych młodniakach!:-) Za Twoja radą poszlismy dzisiaj z męzem w sosenki i mamy kilkanascie kilogramów maslaczków. Obżarci jestesmy niemozliwie a reszta do słoików, rzecz jasna!
      Usmiech serdeczny zasyłamy Ci miła sąsiadko!:-))

      Usuń
  19. Już kiedyś pisałam u Was jako Bogusia z Doliny Baryczy- pamiętasz? Było to chyba po przysposobieniu Jacusia.Zaglądam do Was już dość dawno i podziwiam Wasze zmagania z życiem, wcale nie tak łatwym, ale bardzo pięknym- pięknym dojrzałą miłością, odpowiedzialnymi wyborami i taką wielką życzliwością do świata. Pastelowy Kurnik, w którym ujawniłam się dając dom Belli od Mamalinki,nadał mi skrót BDB, z którego jestem bardzo dumna! Dzisiejszy Twój post jak zwykłe wywołał wspomnienia i tęsknoty- u nas w tym roku, podobnie jak u Jaskółki, szpaki pożarły większość owoców (wespół z osami) , a grzybów,ze względu na suszę nie było wcale ! Pozdrawiam serdecznie ! :) I podobnie jak TY- tęsknię do Krakowa !:)))

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. A tak! Przypominam sobie Bogusię z Baryczy! Miło mi, że nasz odwiedzasz i znowu zostawiasz dobre słowo!:-)Pastelowy Kurnik, to magiczne miejsce. On zbliza ludzi, osmiela, daje impuls do otwarcia serca i do podjęcia śmiałych decyzji. Obie takie podjełysmy, więc wiadomo o co chodzi!:-)
      Fajny masz skrót - Bogusiu!Bardzo dobra Bogusiu!:-)
      A propos grzybów, to po suchym lecie o dziwo jest ich sporo w naszych stronach. Dzisiaj wyruszylismy w sosnowe młodniaki i nazbieraliśmy kilkanascie kilogramów maslaków! Ależ potem z tym było roboty. Ale smak i zapach unoszący sie teraz w kuchni wart był tego wysiłku. Może i u Ciebie w młodniakach cos by sie znalazło?
      Kraków ...Ach, Kraków, mam z nim zwiazane same dobre wspomnienia!I bardzo lubie piosenki z Piwnicy pod baranami.
      Pozdrawiam Cię z serdecznym usmiechem!:-))

      Usuń
  20. Cudnie Was natura obdarowała!
    A Ty z Cezarym cudnie jej odpowiadacie:-)
    Podziwiam Was niezmiennie!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Oj, obdarowała, ze hej! Już nam sie, prawde mówiąc, nie chce tych gruszek przetwarzać.Ale cóż zrobic, skoro serca by bolały, gdyby sie zmarnowały!
      Pozdrawiamy Cię Basienko serdecznie, wdzieczni za Twe życzliwe słowa i pamięć!:-))

      Usuń
  21. To ze raczeta macie pracowite to widac !ale ze brzuszki te zapasy .............ojej ,ojej sciskam lapki praciusiow mocno p.Gosia

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Rączęta pracowite a brzuchy? Przepastne! I apetyty ogromniaste! A zimą szczególnie - ze szkodą dla figury oczywiscie. Ale cóż, jesli to własnei zima najmilej jest zajadac sie konfiturami, przecierami, powidłami i dżemami...Mniam!
      Pozdrawiamy Cię serdecznie Gosiu i łapeczkę zyczliwą ściskamy!:-))

      Usuń
  22. trudno mi coś napisać...
    poczułam taki spokój, pewność jutra, dnia codziennego. Pięknie potrafisz to opisać.

    Pozdrowienia jesienne zostawiam, również te o zapachu kompotu z gruszek........ :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Bardzo sie ciesze, że tak dobrze sie poczułaś i napisałas mi o tym, miła Alis! Dziekuję! Chciałabym by taka własnie była cała jesień. I by tenmagiczny nastrój przeciągnął sie także na zimę.
      Pozdrawiam Cie z serdecznym usmiechem z domu pachnącego suszonymi gruszkami i duszonymi maslakami (mnóstwo ich dzisiaj w sosnowych młodniakach znaleźliśmy!):-))

      Usuń
    2. taką mam cichą nadzieję na deszczowe i śniegowe dni, żeby podbierać okruchy ciepła na blogach...

      przyłapuję się na tym, że ze zdziwieniem zauważam, iż coraz mniej zakupów przynoszę ze sklepu. Wolę do spiżarni zajrzeć.... :)))

      Usuń
    3. I dobrze, że coraz mniej zakupów ze sklepu. Przynajmniej jesz zdrowo i pieniędzy nadaremnie nie wydajesz!:-))
      Mysle, ze fajnie będzie tej jesieni na blogach i w sercach!:-)*

      Usuń
  23. Jestem pod wrazeniem gruszkowego urodzaju pod Waszym niebem :)
    U mnie tego roku maliny daly popis :)
    Olenko, czytam ten post, ogladam zdjecia i czuje cieplo Waszego domowego ogniska :)
    Serdeczne pozdrowienia dla Was :***

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Z gruszek mozna zrobic wiele rzeczy. Takoz z malin, które uwielbiam i nasmazyłam z nich mnóstwo konfitur i nagotowałam kompotu. Jak ja lubie sobie zimą wziac mały słoiczek owocowych słodkości i błogo wyjadać, pomrukując z rozkoszy jak niedźwiedź, co sie do miodku dobrał...Ciekawam, co Ty zrobiłas ze swoich malin?
      Serdecznosci zasyłamy Ci Orszulko i zyczenia dobrej, spokojnej jesieni!:-)***

      Usuń
    2. Olenko, z malin zrobilam nalewke, dzemy i soki...tyle zdazylam do konca sierpnia bedac w polskim Orszulkowie.
      Od wrzesnia moi Rodzice przejeli paleczke malinoprzetworcza :)
      Najwiecej robimy soku z malin, gdyz uwielbiamy go do herbaty - najbardziej w jesienne i zimowe wieczory :)

      Usuń
    3. Nie dość, że sok z malin jest pyszny, to jeszcze i zdrowy! A ten zapach! Istna poezja!Mam nadzieje, ze w przyszłym roku tez nam maliny obrodzą, tudzież inne dobra (byleby ta ilośc nie była tak zatrważająca, jak tegoroczna - gruszkowa!:-)
      Uściski serdeczne Orszulko!:-))

      Usuń
  24. Zapraszam Cię, Olu, po odbiór Wyróżnienia:
    http://errata777.blogspot.com/2015/10/kolejne-wyroznienie-zatem-dzis-sobie.html

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ależ miła niespodzianka! Dziekuję Ci z całego serca. Zaraz wpadnę do Ciebie Errato!:-))*

      Usuń
  25. Dzień dobry kraino Jaworowa,Olu Twoja piękna opowieśc i zdjęcia o Waszej jesieni -to całe moje dzieciństwo dziękuję Ci za ten post.Pozdrawiam i życze dobrego dnia.Elżbieta

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dzień dobry, Elzbietko. Bardzo mi miło, ze moja opowieść przypadła Ci do gustu. Dziekuję za Twe słowa. Jesień potrafi być naprawdę magiczną, przyjazną porą roku - wszystko wszak zalezy od nastawienia!
      Serdecznosci zasyłamy!:-))

      Usuń

Serdecznie dziękujemy za wszystkie merytoryczne komentarze. Inne, a szczególnie te natrętne i napastliwe będą usuwane do spamu.

Etykiety

apel apel o pomoc asymilacja Australia autoanaliza bajka bal ballada baśń Beksińscy blog Cesarzowa Ki chleb choroba czarny bez czas czerwiec deszcz dobro dom drama drama koreańska drewno dzieciństwo ekologia erotyk fajka film fotografie głodówka gospodarstwo Góry Flindersa grudzień Gwiazdka historia horror humor humoreska informacja inność internet Jacuś Jacuś. gospodarstwo Jacuś. lato jajka jesień kangury kastracja koala kobieta koguty komputer komunikacja konfitury koniec świata konkurs kot koziołek kozy Kresy kryminał kuchnia kulinaria kury kwiaty las lato lipa lis listopad łąka macierzyństwo malarstwo marzenie miasteczko odnalezionych myśli Mikołaj miłość Misia moda muzyka nadzieja nałóg natura Nowy Rok obyczaje ocean odchudzanie ogrody opowiadanie opowiastka opowieść pamięć park pasja patriotyzm pies pieśni piosenka płot początek podróż poezja Pogórze Dynowskie polityka poprawność polityczna porady prawda prezent przedwiośnie przepis przygoda przyjaźń psy psychologia recenzja refleksja relatywizm repatriacja reportaż Riverland rower rozmowa samotność sąsiedzi sens życia siano sierpień silna wola skróty smutek South Australia strych szczęście śmierć święta świt tajemnica tekst piosenki teksty piosenek tęsknota uczucia upał urodziny uśmiech wędrówki węgiel wieś wiosna wirus woda wolność wspomnienia wspomnienie wychowanie zabawa zaproszenie zdrowie zielononóżki zielononóżki kuropatwiane zima zupa Zuzia zwierzęta życie życzenia