wtorek, 18 marca 2014

Dzianie, trwanie, życie…





   Pracowity mieliśmy ubiegły tydzień. Jak zawsze, gdy jest pogoda. Jak zawsze, gdy przychodzi wiosna i nie chce się człowiekowi już siedzieć w domu. Coś go pcha do czynu, do słońca, świeżego powietrza i przestrzeni. Do wytężonej roboty aż do bólu wszystkich mięśni i do kolejnej satysfakcji, że znowu dało się radę zrobić tak wiele. A także do następnego westchnienia -  „Jak właściwie damy radę wykonać całą tę konieczną resztę? Ten ogrom, który czeka, aby wziąć się z nim za bary…?



   Teraz na dworze szaro, mokro, chłodno. Ale to dobrze. Taki czas jest odpoczynkiem rolnika. Jest też momentem zwolnienia, nabrania nowego oddechu i dystansu do siebie i pewnych spraw. W duszy spokój. Wyciszenie. Trwamy w tej bezpiecznej cichości i nigdzie nam się nie śpieszy. Sprzyjamy swoim duszom dając im możność swobodnego rozprostowania skrzydeł i zanurzenia się w uwolnioną od jakiegokolwiek przymusu i ciężkiej troski chwilę.



   Wieczorami popijamy z lubością ukręcony własnoręcznie, gęsty jak krem ajerkoniak. Jego zamszowy, delikatny smak sprawia, iż pomrukujemy niczym niedźwiedzie, które dobrały się do miodu. Przymykamy oczy z rozkoszą. Delektujemy się tą słodką mgiełką, która osiada pieszczotliwie na języku, rozgrzewając wnętrza i dodając oczom blasku. Wnikają w nas czule te słoneczne, radosne krople i magia pachnacego wanilią, żółciutkiego deseru. Rozleniwieni jak koty, zawieszeni w bezczasie, nie myślimy o tym, co przedtem i potem.



   Lecz to "potem" przyjdzie i ogarnie nas swoim zachęcającym do działania serdecznym wirem. Zaraz znowu jakiś promienny poranek, jakiś ptaszęcy śpiew, czy powiew ciepłego wiatru wygoni nas z domu. Za dzień, może dwa pójdziemy znów do przodu, ogarniając sukcesywnie to, co jest do ogarnięcia. Nadlecą ptaki przypomnienia o tym, co konieczne, pilne, na nas dwoje zdane. Trwanie zamieni się w dzianie. Polecimy! Ale jeszcze teraz przytrzymujemy z lubością i wdzięcznością tę senną, opiekuńczą porę niepogody.


  A przecież nawet, gdy pozornie nic się nie dzieje, to dzieje się tak wiele. W ogrodzie kiełkują trawki, kwiatki i krzaczki. W głowie nowe myśli, marzenia, tęsknoty…Wkrótce je powitamy. Zagadamy do nich przyjaźnie. Wyjdziemy do lasu i na pole. Pochylimy się wdychając oszałamiający zapach ziemi, podziwiając w maleńkich kwiatuszkach ich wspaniałą wiarę w moc odrodzenia, w niczym niezachwiane prawo istnienia w ich odwiecznych zakątkach. Popatrzymy na nabrzmiałe pąki listków brzozy. Zaraz ubiorą drzewa w romantyczne, jasnozielone woalki nowej nadziei. I droga śródleśna tak bezlitośnie rozjeżdżona ciężkimi traktorami zarośnie świeżą, nieulękłą trawą. A w głębokich, wypełnionych wodą rowach zaroi się od żab i kijanek. Natura ukoi rany. Upiększy po swojemu rzeczywistość. Doda jej blasku, miękkości, lekkości i sensu. Bo to zawsze przychodzi o swojej porze. Mimo i ponad wszystko.


   Dzianie i trwanie zamieniają się miejscami. Mglistość i wyrazisty błękit nieustannymi falami przepływają przez codzienność. Otulam się w ciepły sweter. Myślę o bliskich mi, przyjaznych osobach. O tych, które znam już długo i o nowopoznanych, których szczere, pełne wrażliwości uczucia i myśli splatają się z moimi. Są osobnymi a przecież sąsiednimi, a nawet przenikającymi się krainami empatii i sympatii. Nawet, gdy milczymy przysypani swymi zmartwieniami czy pyłem niemocy niczym płaszczem starych liści, to pod spodem jesteśmy ci sami. Pamiętamy i czujemy nasze wzajemne ciepło, więź, ufność…Nawet, gdy nie wychylamy jeszcze spod ziemi zielonych łodyg i listków, to trwamy, wiedząc o sobie, śląc życzliwość i wiarę…A gdy słońce zalśni mocniej, feerią jasnych barw ożywi się przestrzeń dookoła. Popędzi ku nowemu dzianiu zieleń i nas. Życie rozświetli się całą mocą. Mimo i ponad wszystko...
 
  

46 komentarzy:

  1. Jak Ty Olgo umiesz wszystko tak pięknie ująć w słowa. Tak! "Życie rozświetli się całą mocą. Mimo i ponad wszystko...". Właśnie urodziły mi się pierwsze jagnięta. Już się rozświetla.
    Bardzo gorąco Was pozdrawiam. Chętnie posiedziałabym z Wami przy tym pięknie żółtym trunku.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Tak Owieczko droga! Cud narodzin rozświetla wszystko! Nadaje nowy sens i precz wygania stare niepokoje oraz przyszarzałą codzienność! A wszystkie maleństwa są tak niewinne, rozczulające, cudne po prostu. Nawet młode roslinki, niesmiało wychylajace sie spod ziemi. A jagnieta? Wyobrażam sobie Twoje wzruszenie i przejęcie!
      Pisząc o smaku naszego zółtego trunku i opowiadajac o towarzyszących jego saczeniu doznaniach miałam na mysli to własnie by w ten sposób także wypic go wirtualnie, w towarzystwie tak ciepłych, jak Ty osób!***

      Usuń
  2. :):):) wajeczonka... mniam...najlepszy specyfik na mokry wiosenny przerywnik. Słoneczko Wam podsyłam.... czas na dalsze dzianie się:)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. "Wajeczonka"?! Nie znałam tego słowa a przeslicznie mi ono brzmi. Muszę sobie zapamietać, bo to takie bardzo słowiańskie!
      U nas słonka nadal niet! Lało całą noc i nadal kapie. Ale nie martwie sie tym wcale. przyjdzie czas i na słonko!
      Serdecznosci zasyłam gorące Jaskółeczko!:-))***

      Usuń
    2. U nas jajka to wajca:) stąd wajeczonka, albo wajczónka

      Usuń
    3. Acha! Ciekawe jest pochodzenie nazw. Człowiek całe zycie dowiaduje sie czegoś nowego i interesującego. Dzieki Jaskółko!:-)

      Usuń
  3. Przypomnialas mi wlasnie, ze mam jeszcze cwiartke spirytusu i powinnam w koncu ukrecic ten kogel-mogel.
    Buziaczki :***

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Kręc Anusiu, kręć albowiem lepsze to niz wszystkie słodycze i przysmaki sklepowe. A tak przyjemnie ciepło potem. Błogo i słodko w duszy...
      Całusy o poranku zasyłam z nadal deszczowego Podkarpacia!:-)***

      Usuń
  4. Olu, jak ja lubię Ciebie czytać. To taka chwila wytchnienia w tym szalonym świecie :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Stąd daleko do tego szalonego świata i staramy sie o niego zahaczać tak rzadko, jak tylko sie da. Nie masz to jak spokój, cisza, deszczyk spokojnie szemrzący za oknem i taka chwila zatrzymania przed wielkim dzianiem.
      Zycze Ci kochana Beatko by Cie te sprawy urzedowe juz nie gnębiły wiecej i bys szybko uporałą sie z tym, co Cię męczy a potem usiadłą spokojnie i westchneła z ulgą patrząc, jak juz wszystko sie uładziło, wyciszyło, sporzadkowało!:-))***

      Usuń
  5. odetchnęłam z lubością po przeczytaniu tego posta ... jakie piękno może kryć się w prostocie... trzeba je tylko zauważyć...wydobyć ... i ubrać w słowa. Jesteś w tym genialna :***

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Trzeba jednak mieć też czas na to zauważenie i spokój w duszy - a o to zawsze najtrudniej. jednak gdy juz zdarzy sie taka chwila, to celebrować ja trzeba, cieszyc się nią jak dziecko. A potem serdecznie wspominac, gdy juz dzianie człowieka w swe skrzydął potęzne znowu zagarnie!
      Ściskam serdecznie Emko i dobrych chwil z całego serca życzę!:-)***

      Usuń
  6. Warto sie zatrzymac i spojrzec na codziennosc Twoimi oczami Olu, bez pospiechu ot tak, naturalnie i prawdziwie.
    Zdjecie kotow mnie urzeklo.
    Serdecznie Was pozdrawiam:)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Chciałam pokazać taki frament spokojnej, zwykłej rzeczywistości, kiedy nawet niepogoda ma sens a człowiek docenia czas chłodu i deszczu. Bo wszystko jest potrzebne - i słońce i deszcz i wiatr. Awers i rewers. Intensywne kolory i szarosć.Tylko w zetknięciu ze soba nabieraja one znaczenia. i zawsze jest obietnica odmiany, bo przecież wszystko żyje, pnie sie ku odrodzeniu. przyroda, nasze dusze i marzenia.
      Gorące usciski zasyłamy Ci Ataner i duzo dobrych, niespiesznych chwil Tobie i P. z całego serca zyczymy!***

      Usuń
  7. ...dacie radę, wszak nie robicie nic z przymusu, działacie sercem...:)
    Odnoszę też wrażenie, że panuje u Was prawdziwa harmonia; jest czas na pracę i czas na odpoczynek, wyciszenie...i tak trzymać :)
    Serdeczności:)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Hmmm...Czasem przymus tworzy sie przez to, że cos nalezy wykonac juz teraz, bo pogoda sprzyja a jutro zapowiadaja deszcze a poza tym na jutro zaplanowanych jest tyle innych rzeczy, że nie zdązy sie ze wszystkim. Ale tak, poza tym jest raczej harmonia. W końcu w poszukiwaniu tej harmonii, spokoju i odcięcia od cywilizacji przeprowadzilismy sie na wieś.Byleby zdrowie sprzyjało, to człowiek ze wszystkim sobie poradzi...
      Ciepłe pozdrowienia zasyłam Ci Meg z nadal deszczowego przysiółka!:-))

      Usuń
  8. Oleńko, Ty to potrafisz zaczarować rzeczywistość słowami :)) Do tego piękne zdjęcia, koty, ciągnik czekający, żeby go odpalić i ruszyć do pracy .....
    A u nas wychodzi słońce po deszczowej nocy i poranku, niech i do Was również dotrze :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Słowa mają swoja melodię. Piszę tak, jak mi w duszy gra albo nie piszę nic, gdy w duszy okopy, szańce i góry nieprzebyte...
      Pewnie i do nas dotrze wreszcie to słonko. Idzie sobie ono powoli, podspiewuje pod nosem zaglada w serca Pomorzan i Wielkopolan. Do nas dotrze pewnie po południu lub jutro rano i znowu roszy z kopyta tutejsze dzianie oraz warkotliwy jak smok ciagnik!
      Lidko!Ściskam kciuki by było u Was z każdym dniem coraz lepiej!:-))***

      Usuń
  9. Mi to sie najbardziej traktorek podoba:) a jak tam biznesik jajeczny? A ja mam juz w tym roku pierwsze legi z pod kwoki jest juz leghornik i aracuana i sie jeszcze kluja;) serdecznie pozdrawiam Jonatan:)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ten traktorek i nam sie podoba. Mamy go od zeszłego roku i dobrze nam słuzy ten mały, zielony "capek" z przyczepką! A co do biznesu jajecznego, to idzie ostatnio całkiem dobrze głownie dzięki bliskim i zyczliwym nam osobom znanym z bloga. Za co jestem im niezmiernie wdzieczna!
      Cieszę się, że dobrze idzie Ci Jonatanie wyleg kurcząt. Przypuszczam, iz jestes gospodarzem całą gębą, rolnikiem z dziada pradziada i masz takie doświadczenie i wiedze, jakiej my jeszcze długo a moze nigdy mieć nie bedziemy. Ale cieszymy sie tym, co mamy i dobrze życzymy tym, którzy daja radę prowadzic gospodarstwa i cięgnąc z tego jakieś dochody. Oby wiecej takich, to moze rolnictwo polskie podniesie sie w koncu z zapaści!
      Pozdrawiamy serdecznie!:-)

      Usuń
  10. Domowy ajerkoniak-pyszności! Ja sobie popatrzę, bo przez najbliższy rok alko przyjemności odpadają na rzecz dzidzio przyjemności :-)
    cieplutko pozdrawiam

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Za to potem, jak już wykarmisz dzidzię i będziesz mogłą wrócic do dorosłych przyjemnosci to wszystkie smaki wydadzą Ci sie jeszcze wyrazistsze, lepsze niz kiedykolwiek! Wydaje mi się, ze czasem kazdemu przydaje sie tak iczas dobrowolnych wyrzeczeń, alby potem lepiej docenic to, co się ma! Ponoć nie ma to jak kilka dni głodówki na sokach warzywnych. czekam w zwiazku z tym na lato i na dostepnosc tychże warzyw.
      Pozdrawiam Cie serdecznie i cieszę się, ze zaglądasz do mnie!:-))*

      Usuń
  11. Olu, jeden, dwa goździki na butelkę "wajeczonki", daje cudnego aromatu; kiedyś poczęstowałam Haneczkę z "góry" takim napitkiem, przypadkowo goździk trafił do jej "lufeczki", bidula, myślała, że to mucha , zobaczyłabyś jej minę i oczy; dobry czas, deszczowy, ciepły, wody przybywa, pąki nabrzmiewają, trawa zielenieje, a my odpoczywamy po urazach słonecznego tygodnia, kiedy to z nagła wszyscy poczuliśmy zew ziemi; no właśnie, jak rozwija się biznes jajeczny? odpisz Jonatanowi, ja przeczytam; serdeczności ślę.
    Przepikowałam pomidory, okazało się, że mam ich 5 rodzajów, a miało być mniej sadzonek; przymierzam się do próby posadzenia trochę pod dachem chatki, tak jak sadzą gospodynie przy budynkach, pod dachem.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Och, na pewno nastepnym razem (gdy juz wysączymy obecną wajeczonke) dodam wobec tego ze dwa goździki. Tylko pewnie z goździkami powinno to jakis czas w spokoju postać i naciągnąć aromatem?
      Też odpoczywacie? No własnie! Człowiek trochę w ogrodzie poszalał aż zakwasów silnych dostał a wieczorem z ledwoscią pod prysznic właził! Na szczęście bóle tego typu szybko mijają i gdy wróci słonko przystapimy z zapasem nowych sił do dalszych robót. Z tego, co widze za oknem, to chyba słonko dzielnie usiłuje sie przecisnąc miedzy chmurami.
      O jajkach napisałam Jonatanowi, ale powiem Ci, że jest teraz na tyle fajnie z odbiorcami (wysyłamy jajka pocztą), ze nawet nie musimy na razie jeździc na targ!:-)
      Też słyszałam o tym sposobie sadzenia przy budynkach, pod daszkiem. Mu mamy takie miejsce od strony południowej, gdzie powinny dobrze rosnac wszystkie ciepłolubne warzywa. A jesli uda sie nam tam jeszcze postawic tunel foliowy, to powstanie cos w rodzaju małej szklarenki. Och, to jeden z miliona pomysłów! Co uda sie z tego zrealizować, czas pokaze!
      Marysiu!Uściski serdeczne zasyłam i ciepłę mysli!:-))

      Usuń
  12. Wymiana Olgo wymiana, niech ci którym się już nie chce, wymiatają do miasta tu są same dla nich same cuda a pieczone gołąbki wpadają same do gąbki. :)) Niech nowi z otwartymi umysłami i sercami otwartymi na tę ziemię, na to piękno, zasiedlają pozostawione: "nie chce mi się, nie opłAca się, dajcie nam dopłAty bo się nie opłAca z silnie przeciągniętym a. :)
    Gdy jadę na wieś do rodziny i słyszę od dzieci kuzynki co na gospodarstwie zostali, to jojczenie, to prostu nie jadę tam już więcej.
    Bardzo podoba mi traktorek mały i na pewno silny? Lubię urządzenia mechaniczne zawsze miałam do nich serce. :)
    A ajer koniaczek miam też bardzo lubię, ale dawno już nie robiłam.
    Dobrych myśli moc ślę tam, gdzie wasze serca wspierają ten cudny świat

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Rzeczywiście, my miastowi inaczej patrzymy na rzeczywistośc wiejską. Byle co nas zachwyca, zastanawia, zdumiewa. Mamy w sobie duzo entuzjazmu i dziecięcej ufności w realizację marzeń. Jednak miejscowi mają doświadczenie, rozsądek, ogromną wiedzę, tradycje, oparcie w miejscowej społeczności i obyczajach. Narzekają, bo rzeczywiscie ciezko teraz wyzyc z ziemi. Wielu młodych rolników zmuszonych jest wyjezdżać do pracy za granicą, żeby było tu z czego zyć. Polityka naszego państwa też nie pomaga w polepszeniu tej sytuacji a liczne dopłaty z Unii demoralizują i tak już nadwatlone ego. Na wsi cięzko o pieniądze, łatwo natomiast o towary. Jednak towarami nie da sie zapłacić za prąd, gaz, opłacić podatki...Wokół tyle ugorów a jeszcze dwadzieścia lat temu wszędzie rosły łany pszenicy i zyta. Wszystko jednak tak duzo kosztuje - począwszy od maszyn rolniczych, paliwa do nich a skończywszy na nawozach.
      Nasz traktorek rzeczywiscie jest dośc silny a do tego niezwykle przydatny. Mój mąz sam go wyremontował a sam remont był dla niego duża frajdą.
      Ajerkoniaczek ostatnio zrobilismy kawowy. Ogromne MNIAM!
      Dziekujemy za Twoje dobre myśli Elu i odwzajemniamy sie tym samym!:-))*

      Usuń
  13. Traktorek napewno silny(mały ale byk;p) A do mnie dzisiaj wpadl dziadek w odwiedziny i przyniósł w kwoczki. Juz mam ich 6 podsadzonych po wszystkich kątach hehe Myśmy zakupili w tym roku traktor c360 bo nasz c330 juz wiekowy i z orką mu ciezko:D serdecznie pozdrawiam Jonatan:)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Traktorek jest wystarczająco silny, jak na nasze potrzeby. Najbardziej przydał sie dotąd przy zwózce drzewa z lasu. Poza nim mamy jeszcze jeden - taki, za którym się chodzi i można do niego przyłaczyć rózne pozyteczne ustrojstwa typu brony, kosiarka itp. Wszystkiego się powoli uczymy.
      Fajnie, ze masz dziadka na wsi Jonatanie. Na pewno zna wiele ciekawych opowieści z dawnych lat!
      Pozdrawiamy wieczornie!:-)

      Usuń
  14. Czyżby ten co za nim sie chodzi to ursus "Dzik"?Ja mam jeszcze glebogryzarke 6km bardzo fajny sprzecik pod tunel lub grzadki;) pozdrawiam Jonatan:)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Nie, to nie Dzik Jonatanie, tylko stary, niemiecki traktorek z silnikiem Simpsona (ma nawet osprzęt do odśnieżania!).
      Pozdrawka!:-)

      Usuń
  15. Piękny post... Jest w nim ta słodycz ajerkonaiaku i lekki wiosenny wiatr... :), podziwiam... :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Wiosna ma rózne smaki - od cierpkiego, jak niedojrzałe owoce do słodkiego, jak spływające sokiem pomarańcze. A ajerkoniak swoim kolorem i głebią pieści zmysły zmeczonych wiosennym przyspieszeniem i słońcem farmerów.
      Pozdrawiam ciepło Abi!:-))

      Usuń
  16. Czytam Cię Olu zawsze z radością, u Ciebie i u siebie i cieszę się Tobą i cenię sobie Twoje przemyślenia. Ilekroć spotykamy się w blogowym świecie, mam wrażenie jakbyśmy się znały od lat...
    Uśmiecham się do Ciebie:-)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Bardzo mi miło Basiu, że tak dobrze odbierasz moją osobę. Płynie między nami strumyczek wrazliwych uczuć, uwag i przemysleń.A ja coś takiego ogromnie doceniam!
      Moc uścisków Ci zasyłam i zyczenia dobrego końca tygodnia! (a słonko świeci na całego, to na pewno będzie dobry):-))

      Usuń
  17. Ja dzisiaj popracowałam i głowa mi się kiwa, Iśko przysypia na krześle. Upoiła nas wiosna.. Coraz więcej pracy i coraz mniej czasu.
    Dwa dni temu znalazłam przepis na jajokoniak, a tu Ty już gotowy serwujesz.
    Ściskam Was serdecznie, buziole zasyłam.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Od wczoraj i u nas z powodu cudnej pogody znowu zaczęła się kołomyja roboty na dworze. A wieczorem to samo, co i u Was - człowiek półprzytomny,krzyże bolą i nawet w łózku nie wiadomo, na który bok sie obrócic, by jakoś do rana wyleżeć! Gębusie opalone na czerwono a u mnie znowu masa piegów wyskoczyła!
      (Ajerkoniaczek na szczęście lekko koi boleści:-))
      Całujemy Was kochani mocno, mocno i duzo sił do wiosennych działań zyczymy!:-))

      Usuń
  18. Macham do Ciebie bukiecikiem fiołków, co pod gruszą wyrosły!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Czarodziejska grusza! Codzienne, cudne, wiosenne widoki i kolory! Madziu! Dziekuję za Twój usmiech w fiołkach i odmachuję kłosami wielobarwnych traw, które u mnie się pod płotem pojawiły!:-))

      Usuń
  19. Olgo świat widziany Twoimi oczami jest piękny i pełen poezji.U mnie ostatnio słonka brak więc skrzydła mi opadły,a już było tak pięknie.Kwiatki powychodziły z ziemi ,latałam z grabiami i haczką dokoła obejścia.Można by powiedzieć już słyszałam kury w kurniku i cieszyłam sie jak dziecko przy pracach ,a teraz mokro,zimno...jakoś oklapłam.Trzeba jednak wziąć się w garść i wszystko doprowadzić do porządku bo maluchy jakby to nie brzmiało w drodze.Więc kurnik na czas muszę skończyć. Pozdrówka i ciepełka życzę i Tobie i sobie przy okazji.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Czas zatoczył koło...Gdy pisałam ten post było pochmurno, mokro i zimno. Potem przez kilka dni słonecznie. A teraz znowu niepogoda. Czas na wzięcie oddechu i odpoczynek przed nastepnym trudem. Na pewno Brydziu pieknie wyremontujesz kurnik i wszystko będzie na czas.
      Ciepły usmiech Ci zasyłam!:-))

      Usuń
  20. Pieknie to ujęłaś, Olgo! A ta budzaca się do zycia przyroda niech doda nam sił i zapału do naszej dalszej codziennej pracy, której nigdy nie ma końca!
    Pozdrawiam Ciebie serdecznie

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. To prawda, praca nigdy nie ma końca. Ale na szczęście, czasem jest niepogoda i mozna trochę odpocząc. Tak, jak teraz właśnie, gdy znowu pada a stalowe niebo zapowiada, że ten deszcz trochę potrwa.
      I ja zasyłam Ci serdeczne pozdrowienia Amelio!:-))

      Usuń
  21. Po tylu komentarzach nie wiem co napisać, więc uśmiecham się do Ciebie wiosennie. Pa

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziekuję Ci kochana Łucjo za uśmiech i po prostu cieszę się, że się odezwałaś!:-))

      Usuń
  22. no i przywędrowałam i tutaj... bardzo się cieszę tak tu pięknie, cicho i spokojnie...
    zostaję :))

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Witaj Basiu w tym cichym zakątku pod tym samym niebem! Miło mi, ze chcesz tu zostać!:-))

      Usuń

Serdecznie dziękujemy za wszystkie merytoryczne komentarze. Inne, a szczególnie te natrętne i napastliwe będą usuwane do spamu.

Etykiety

apel apel o pomoc asymilacja Australia autoanaliza bajka bal ballada baśń Beksińscy blog blogi Cesarzowa Ki chleb choroba czarny bez czas czerwiec deszcz dobro dom drama drama koreańska drewno dzieciństwo ekologia erotyk fajka film fotografie głodówka gospodarstwo Góry Flindersa grudzień Gwiazdka historia horror humor humoreska informacja inność internet Jacuś Jacuś. gospodarstwo Jacuś. lato jajka jesień kangury kastracja koala kobieta koguty komputer komunikacja konfitury koniec świata konkurs kot koziołek kozy Kresy kryminał kuchnia kulinaria kury kwiaty las lato lipa lis listopad łąka macierzyństwo malarstwo marzenie miasteczko odnalezionych myśli Mikołaj miłość Misia moda muzyka nadzieja nałóg natura Nowy Rok obyczaje ocean odchudzanie odpowiedzialność ogrody opowiadanie opowiastka opowieść pamięć park pasja patriotyzm pies pieśni piosenka płot początek podróż poezja Pogórze Dynowskie polityka poprawność polityczna porady prawda prezent przedwiośnie przepis przetwory przygoda przyjaźń psy psychologia recenzja refleksja relatywizm repatriacja reportaż Riverland rower rozmowa samotność sąsiedzi sens życia siano sierpień silna wola skróty słowa smutek South Australia strych szczęście śmierć święta świt tajemnica tekst piosenki teksty piosenek tęsknota uczucia upał urodziny uśmiech wędrówki węgiel wieś wiosna wirus woda wolność wrażliwość wspomnienia wspomnienie wychowanie zabawa zaproszenie zdrowie zielononóżki zielononóżki kuropatwiane zima zupa Zuzia zwierzęta życie życzenia