środa, 15 stycznia 2014

Scenki z życia Henryczka – cz.4 „Długo i szczęśliwie”





   Cała rodzina Henryka zamieszkała u wuja Zenka na Kaszubach. Było to maleńkie, dwupokojowe mieszkanko, w którym gnieździli się przez kilka następnych miesięcy. Repatrianci w liczbie siedmiu osób zasiedlili jeden pokój, natomiast wuj Zenek wraz z żoną i dwoma córkami - bliźniaczkami zajął drugie pomieszczenie. Żona wuja, ciotka Róża z wielkim trudem ukrywała niechęć do nowoprzybyłych. Wszystko ją w nich drażniło. Brak obycia, śmieszny jej zdaniem, wileński akcent a przede wszystkim skromność ich środków finansowych i żałosna bezradność w tym nieznanym, nowym świecie.

   Niekiedy nocami słychać było jak ciotka suszy głowę wujowi o ich nadmiernie przedłużającą się, obecność. 
- Wziąłeś te biedoty, te dziesiąte wody po kisielu i teraz Bóg wie, ile będą siedzieć nam na karku! – syczała.
- A mówiłam ci, żebyś cicho siedział i nie odpowiadał na zawiadomienia z Czerwonego Krzyża?! Po co nam to było? Wstyd nam tylko przed sąsiadami robią. A zauważyłeś jak oni jedzą? Ten twój szwagier strasznie siorbie. A jego dzieciaki chyba nawet nie potrafią posługiwać się nożem i widelcem!
- Ucisz się kobieto! Jeszcze cię usłyszą i przykro im będzie. To poza wami najbliższa moja rodzina. Należało im się moje wsparcie. Gdybym im nie pomógł, zjadłyby mnie wyrzuty sumienia! – tłumaczył wzburzony wujek.
- Przecież wiesz, w jakich warunkach dotąd żyli. I nie mają na razie gdzie się podziać. Robią, co mogą. Szukają pracy i mieszkania. Ja też rozpytuję między znajomymi o miejsce dla nich. Jeszcze trochę i znowu zostaniemy sami, Różyczko moja umiłowana. Jak dawniej! – usiłował uspokoić ją i udobruchać łagodny z natury i za bardzo skłonny do ustępstw wobec znacznie młodszej od niego a przy tym wielce urodziwej żony mężczyzna.
- Nie dotykaj mnie Zenek! Póki twoja rodzinka tkwi za ścianą zapomnij o tych sprawach. A poza tym dziewczynki mogą się obudzić! – szeptała tamta gniewnie i po chwili w pokoju obok zapadała złowroga cisza. 

   Rodzice Henryczka, słysząc te powtarzające się dyskusje na swój temat tulili się do siebie mocno, pocieszając wzajemnie a mamusia popłakiwała żałując, iż w ogóle Zenka szukała i teraz jej biedny brat ma przez nich problemy ze szwagierką.
Henio natomiast czerwieniał z gniewu i upokorzenia, zrozumiawszy jak bardzo niepożądanym towarzystwem są w domu wuja. Postanawiał sobie na przyszłość, iż nigdy już nikogo o pomoc nie poprosi i zrobi wszystko by nie być od nikogo zależnym. Następnego poranka razem z równie zdeterminowanym bratem Grzesiem wcześnie wychodził z domu, byle tylko nie wchodzić w oczy ciotce. Byle tylko nie widzieć jej fałszywie serdecznego uśmieszku. Byle zaczerpnąć wreszcie świeżego powietrza i odzyskać spokój ducha oraz wiarę w dobrą przyszłość.

   Jakiż był szczęśliwy, gdy udało mu się zatrudnić na stanowisku elektromontera. Już to kiedyś robił a więc miał doświadczenie. Jednak kiepsko tam płacili, dlatego szukał dalej.  Wkrótce potem pracował już jako drwal w Borach Tucholskich! Silny był, uparty i ambitny. Obiecał sobie, że będzie tyrał najciężej jak się da, byleby odłożyć trochę grosza i wreszcie się usamodzielnić.
 Lubił tę swoją robotę.  Otaczały go lasy tak podobne do tych, zostawionych w rodzinnych stronach. A ludzie, z którymi wycinał drzewa byli prości i małomówni. Ale dobrze im z oczu patrzyło. I polubili sympatycznego, prostolinijnego i pracowitego Henia. Jeden z kolegów, pochodzący ze Lwowa Jasiek zaoferował mu nawet miejsce na sienniku w swoim baraku. Do czasu aż chłopak nie znajdzie czegoś lepszego, na miarę jego ambicji i potrzeb. Mógł się więc nareszcie wyprowadzić od wuja.

   Wieczorami pili z Jaśkiem i grali w karty albo włóczyli się po wiejskich zabawach, obtańcowując miejscowe piękności. Henio był przystojnym, błękitnookim blondynem o szczerym, wesołym uśmiechu.  A przy tym chłopcem szarmanckim i grzecznym, choć niekiedy nieco zuchwałym a nawet pełnym brawury. Dziewczęta oczy sobie za nim wypatrywały. I zawsze kilka z nich się wokół niego kręciło. Ale płytkie i krótkotrwałe to były znajomości. Przelotne miłostki. Letnie romanse.
   Chłopak lubił się popisywać i imponować kolegom. Siłował się na rękę z największymi osiłkami z okolicy i prawie zawsze wygrywał. Zakładał się z innymi o ilości zjedzonych pączków i wypitych piw. Żołądek miał nadzwyczaj mocny a więc w każdej z tych młodzieńczych, zwariowanych konkurencji odnosił sukcesy. Czuł się ważny, podziwiany i chciany. Szalał i czerpał z życia całymi garściami. Aż do zawrotu głowy.
   W ten sposób spędził kilka miesięcy. Nie udało mu się przez ten czas odłożyć ani grosza, bo lubił kolegom stawiać piwo, prezenty i kwiaty dziewczynom kupować, matce i ojcu nowe części garderoby sprawiać, żeby mieli w czym do miasta wyjść i nie rzucać się tak bardzo w oczy, jak dotąd.

   Wreszcie chłopak zrozumiał, iż powinien coś w swym życiu zmienić, jeśli naprawdę chce do czegoś dojść. Okazja nadarzyła się niebawem. Będąc w kinie z kroniki filmowej dowiedział się o tym, iż śląskie kopalnie prowadzą nabór do pracy. A każdy zdrowy, silny mężczyzna na pewno znajdzie na Śląsku zatrudnienie. Kopalnie oferowały dobre wynagrodzenie, szkolenia i kursy oraz miejsce w hotelu robotniczym. Henio słuchał pełnego egzaltacji głosu lektora z coraz większym entuzjazmem.
 -Tak! Zostanę górnikiem! Dlaczegóżby nie? To ciężki, ale godziwy fach! – postanowił błyskawicznie a wychodząc z kina intensywnie rozmyślał o swojej sytuacji. Podnosząca się wciąż po zgliszczach wojennych ojczyzna potrzebowała właśnie takich, jak on. Młodych, pełnych energii i ogromnego uporu mężczyzn. Wprawdzie trzeba będzie odjechać na drugi koniec Polski, rozdzielając się znów z rodziną, ale przecież Henryk był już dorosły i najwyższa już była pora by się usamodzielnił.

   Podjąwszy tę przełomową dla siebie decyzję odwiedził rodziców, wciąż jeszcze przebywających w mieszkaniu wujka Zenka. Na szczęście im także zaczynały otwierać się nowe perspektywy. W Państwowym Ośrodku Maszynowym, mającym swoją siedzibę w pobliskim miasteczku potrzebowali do pracy stróża oraz sprzątaczki. Pracownikom oferowano mieszkanie zakładowe i całkiem przyzwoite pensje. I już za kilka dni rodzice Henryka wraz z siostrami mieli się tam przeprowadzić i nareszcie żyć po swojemu i na swoim. Uściskali serdecznie syna, pobłogosławili i pożegnali się z nim wierząc, iż na tym nieznanym, dalekim Śląsku znajdzie prawdziwe szczęście i spełnienie.

  Po kilkunastogodzinnej podróży Henryk znalazł się w wielkim, śląskim mieście, pełnym secesyjnych, poniemieckich kamienic, ceglastych, poszarzałych od dymu budynków mieszkalnych wybudowanych dla robotników w latach dwudziestych i trzydziestych a także ogromnych, socrealistycznych gmachów urzędów. Ponad tym wszystkim królowały wysokie kominy, szyby kopalniane oraz żurawie z placów budowy. Wszystko to zachwycało chłopaka.
   Mimo zmęczenia długą jazdą postanowił nie tracić czasu i od razu załatwić wszelkie formalności związane z pracą. Trwało to dobrych parę godzin. Kadrowa na kopalni kazała wypełnić Heniowi mnóstwo dokumentów. A gdy wreszcie udało mu się dobrnąć do końca kobieta oświadczyła, że chłopak może się zgłosić do pracy za dwa dni. Wtedy także otrzyma przydział do hotelu robotniczego. A co ma ze sobą począć do tej pory? Jakoś musi sobie poradzić i już.
Wobec tego Henryk całymi dniami jeździł tramwajami, oglądał sklepy, spacerował po parku, zwiedzał muzea, odwiedzał kina i bary. Robił wszystko, byleby czas przeleciał mu jak najszybciej. A gdy nadchodził zmrok układał się na twardej ławce na dworcu kolejowym i tam usiłował spać.

   Pierwszej nocy zaczepił go patrol milicji, tłumacząc surowo, że zakazane jest spanie na dworcu. I jeśli znowu go na tym przyłapią, będzie ukarany wysoką grzywną albo i więzieniem. Henryk popatrzył prosto w oczy tym młodym mężczyznom w mundurach i szczerze, bez lęku opowiedział o swojej sytuacji. O dziwo, spodobała im się jego prostota i otwartość. Uśmiechnęli się do chłopaka serdecznie i zaproponowali mu nocleg na posterunku milicji.

- Tam będziesz miał spokój i ciepło. Nikt cię nie zaczepi. A rano dostaniesz nawet kubek gorącej herbaty! – przekonywali – Tutaj, na dworcu kręci się mnóstwo podejrzanych typów. Jeszcze cię kto pobije albo okradnie!
- Okraść, nie okradnie, bo nic nie mam prócz tego, co na sobie. Pobić, nie pobije, bo silny jestem i, nie chwaląc się, każdemu dam radę.
- Ja się ludzi nie boję! Pozwólcie mi tu zostać. To przecież tylko dwie noce! – tak długo prosił ich Heniu aż wyprosił. Wzruszając ramionami odeszli miarowym krokiem i odtąd udawali, iż nie widzą jego skulonej, przykrytej filcową kurtką postaci, leżącej na wąskiej ławce w kącie poczekalni.

   Następnej nocy ktoś delikatnie pogładził policzek śpiącego Henryczka. Uśmiechnął się przez sen, bo zdało mu się, że to mama go dotyka. Może tylko śniło mu się, iż jest dorosły? A tak naprawdę wciąż jest małym, niewinnym chłopcem i całe życie przed nim?
- Całe życie przed tobą, piękny panie! – usłyszał – Daj Cygance parę złotych, to ci wszystko wywróży!

   Henio, słysząc te słowa ocknął się momentalnie. Usiadł gwałtownie, ujrzawszy nad sobą twarz starej, pomarszczonej kobiety o niezwykle głębokich i czarnych, błyszczących oczach. Zadzwoniły bransoletki na dłoniach Cyganki. Zamigotały cekiny na kolorowej spódnicy. I oto kobieta siedząc obok niego, ujmowała delikatnie dłoń Henryczka i wodząc palcem wskazującym po liniach papilarnych mamrotała:
- Ja wszystko widzę i wszystko już o Tobie chłopcze wiem.  A Ty, co chcesz wiedzieć?
- Powiedz mi, czy spotkam wreszcie wymarzoną dziewczynę i czy długo będę żył! – odrzekł bez zastanowienia chłopak i szperając po kieszeniach znalazł tam ostatnie pięć złotych. Wręczył je Cygance. Jego serce biło bardzo mocno. Czekał z zapartym tchem na jej wróżbę.
- Piękna, kruczowłosa panna stanie wkrótce na twej drodze. Jak ją zobaczysz, od razu poznasz, że to ta jedyna –  szepnęła, skwapliwie chowając do kieszeni pieniądze.
A potem, wwiercając się w niego intensywnym spojrzeniem dodała:
- Ona miłować cię będzie z całego serca i dwoje ślicznych dzieciątek ci urodzi!
- A ty dziewięćdziesięciu lat dożyjesz. Tak…A żyć będziesz długo i szczęśliwie…I jeszcze jedno na twojej ręce widzę. To ciekawe.…

Widać było, ze Cyganka chciałaby jeszcze coś powiedzieć, ale wówczas w pobliżu pojawił się patrol milicji, więc kobieta przerwała gwałtownie, wstała i odeszła stamtąd szybko, szeleszcząc obfitą spódnicą i dzwoniąc kolczykami…

- Długo patrzyłem za nią, mając nadzieję, że wróci i dopowie, ale nie pojawiła się więcej.
- Całe życie byłem ciekawy, co ona takiego zobaczyła w mojej przyszłości?  I nie wiem, nie wiem… - wzdychając, kończył swą opowieść Henryk.

   Ze wzruszeniem popatrzyłam w intensywnie błękitne, wciąż młode oczy siedemdziesięciopięcioletniego Henryka. A potem, dziękując mu za długą rozmowę, uściskałam go serdecznie, całując rumiane, pomarszczone policzki mężczyzny.

   Odchodząc myślałam o tym jak wiele wydarzeń zmieścić się może w życiu jednego człowieka. Ile przeróżnych uczuć! Ile marzeń! I codziennego, monotonnego trudu. A tak szybko to wszystko przelatuje. Jak sen. Jak film…
   Przypomniałam też sobie, iż kiedyś mnie też pewna Cyganka wróżyła. I dokładnie pamiętam, co wtedy powiedziała. Czy się to jeszcze spełni? – Nie wiem, nie wiem…

36 komentarzy:

  1. Mnie tez kiedys dopadla i mialam pelna zabawe, kiedy wieszczyla mi zamazpojscie, a ja juz wtedy bylam mezatka, tylko nigdy nie nosilam obraczki, bo mi przeszkadzala. Takie to wrozki z Cyganek! :))

    OdpowiedzUsuń
  2. Rózne są Cyganki, rózne wróżki i rzeczywiscie, przeważnie nie spełniają sie ich wrózby. Czasami jednak tak. Czy to przypadek? A może naprawdę niektóre z nich potrafią "widzieć" więcej? Są przecież takie rzeczy na tym świecie, o których sie fizjologom nie sniło!:-))

    OdpowiedzUsuń
  3. Odetchnęłam :)....szczęśliwie skończyła się opowieść o Henryku :)
    U żadnej wróżki nie byłam, ani cyganka mnie nie zaczepiała....a czasami chciałbym wiedzieć co mnie czeka....a może lepiej nie wiedzieć?

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Moze to opowiadanie byłoby ciekawsze, gdyby nie było happy endu, ale Henio zyje i ma sie dobrze. Zdarzaja sie jeszcze tacy ludzie, któzy po prostu doceniaja to, co mają i są szczęsliwi.
      Kiedyś wróżył mi pewien wróż i bardzo mnie przestraszył. To niebezpieczna i bardzo odpowiedzialna rzecz, takie wróżenie. Jak sie za bardzo tym człowiek przjemie i uwierzy, to potem przez całę zycie czeka, kiedy sie spełni...
      Całusy najserdeczniejsze przesyłam Ci wieczorem, kochana dziewczyno!:-))

      Usuń
  4. Historia super.
    A cyganki? Dwa razy spełniła się wróżba cygańska, dotycząca mojego życia. Pierwsza cyganka wróżyła mi, kiedy byłam niemowlęciem, trudne, pełne niespodzianek życie z powodu mojego charakteru. No i działo się:):):) Druga, 6 lat temu, wywróżyła mi wielką miłość(byłam samotna wdową) i szczęśliwe życie we dwoje:):):) najpierw się uśmiałam, ale też się spełnia cały czas:):):) A ja mam przed oczami Larysę w złotych balerinkach, w wysokiej ciąży i słyszę jej cichy serdeczny głos:):) Natomiast u wróżek nie byłam i nie mam zamiary z ich wróżb skorzystać.
    Sama mam dar "przewidywanie", często trafnego, ale to chyba działa na zasadzie logicznego wiązania faktów i "łamigłówki" związanej z tego rezultatem.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Cieszę się, że podobałą Ci sie historia Henryczka, Jaskółeczko!
      A co do Cyganek, to także w Twoim przypadku przewidziały wszystko wspaniale! Więc jednak mają jakieś niezwykłe umiejętności i talenty! Czasem to, co mówią wydaje sie naiwne i nieprawdopodobne a potem życie samo zaskakuje nas dziwnymi zmianami czasem o 180 stopni! Któz by sie czegos takiego spodziewał? To wszystko jest trochę niesamowite i bardzo ciekawe!
      Jaskółeczko!Nasze życie pisze częstokroć lepsze scenariusze niz najwspanialsze produkcje hollywoodzkie, nieprawdaż?
      ściskam Cię gorąco!:-))

      Usuń
    2. Czasem zastanawiam się na swoim życiem i gdybym umiała interesująco pisać, to byłaby świetna książka, bo i dziwne dzieciństwo i klęski w szkołach i trzy małżeństwa i zdrady i utrata pracy... dużo... A i tych szczęśliwych też sporo było.
      Opowiadanie o Henryczku zwiera mnóstwo wątków, które mogą wplatać się w różne życiorysy. Napisałaś to z takim realizmem, że dech zaparło.

      Usuń
    3. Chociażby nawet komuś sie wydawało, że jego życie jest nudne, to dla kogoś patrzącego z zewnątrz jest ciekawe, bo inne. I prawie każde zycie warte jest spisania i ocalenia przed zapomnieniem, rozpłynieciem się w mgle nieistnienia. Słowo pisane trwa dłużej, dlatego nawet pisanie pamiętnika, do szuflady, ma moim zdaniem, głęboki sens.
      (Jaskółęczko! Z tego, co piszesz, to miałaś naprawdę niesamowite, obfitujące w nagłe, dramatyczne zmiany, zycie. Warte opowiedzenia i spisania> Szkoda, że nie mieszkasz blisko mnie, bo chętnie bym Cię posłuchała!:-))

      Usuń
  5. Ogromnie się cieszę, że historia Henryczka ma tak szczęśliwe zakończenie. Należało mu się:-)).
    Oleńko, prosimy o więcej takich pięknie napisanych i budujących opowieści. Jednak Cygankom zbytniej wiary dawać nie warto:-).

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Tak,bo Henryczek to naprawdę bardzo dobry, uczciwy i serdeczny człowiek. Nalezy mu sie wszsytko, co najlepsze. Gdyby wiecej było takich ludzi wokół nas, nasze życie byłoby po prostu lepsze.
      Pewnie jeszcze nie raz cos w tym stylu napisze. Tyle jest przecież ciekawych ludzi i tyle wspaniałych historii nosza oni w pamięci. Tylko trzeba chcieć ich wysłuchać...
      Ściskam Cię serdecznie!

      Usuń
  6. Bardzo dobrze, że historia Henia jest taka budująca i pozytywna :) zwłaszcza, że jest to dobry człowiek :)
    Wróżkom nie wierzę i nie chodzę. Byłam dwa razy i wiem, że to my sami jesteśmy za swój los odpowiedzialni. Jedna z nich mówi mi, że coś tam sie zdarzy, a ja w myślach odpowiedziałam, że nigdy do tego nie dopuszczę. I wyszło na moje.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Mnie akurat wróżka bardzo trafnie wywrózyła. Ale to mógłbyć równie dobrze przypadek czy zbieg okoliczności.
      Heniowi też się spełniło wiele i mam nadzieję, iż spełni się to o dozyciu do 90-go roku zycia!:-))

      Usuń
  7. Olu budujące jest to co napisałaś, że po burzy przychodzi słońce i rozwiewa chmury. Jak dobrze, że Henryczek wychodzi na prostą- twardziel z niego.
    No cóż kobieta co się ciotka zwała o sobie nie może tego powiedzieć..
    Jak zawsze przytulam.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Tak, twardziel z Henryczka prawdziwy! Zaprawiony w cięzkich przejściach, ekstremalnych warunkach i temperaturach. Jest jak dąb i mam nadzieje, że jak dąb będzie zył długo i zdrowo!
      A ciotka? Szkoda gadać!
      Przytulam się z radością Zofijanko!:-))

      Usuń
  8. Piękne wzruszające i dające nadzieję zakonczenie - dziekuje Olga za ta historie :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. A ja dziękuję, ze byłaś tu i czytałaś! Całuje Cie serdecznie Sznupciu!:-)

      Usuń
  9. Odpowiedzi
    1. Ja też wierzę Judyto - czasem do tego stopnia, że nie jestem pewna co jest snem a co jawą...
      Pozdrawiam ciepło!:-)

      Usuń
  10. Jak w każdym życiu zdarzają się wzloty i upadki. Ja myślę, że nie ma co liczyć na ślepy los tylko jeżeli czegoś bardzo mocno pragniemy i nam na tym zależy trzeba wziąć sprawy w swoje ręce i działać! To podstawa. Trzeba pracować nad sobą i nad swoją przyszłością. A czy los czy może przeznaczenie każe nam spotkać na swojej drodze niektórych ludzi, tego nie wiem...Na pewno wszystko ma swój cel tylko trzeba umieć go dostrzec i odczytać przesłanie:)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Życie ludzkie jest tak skomplikowane, poplątane, nieprzewidywalne. Tyle różnych rzeczy sie w nim dzieje, zaleznych zarózno od nas samych, jak i od losu, czy przypadku, albo najczęściej widzimisię innych ludzi.
      Dziwne to wszystko i niesamowite! I któz by przewidział, będąc dzieckiem, iż jego los będzie własnie taki a nie inny...?

      Usuń
  11. Jakież to życie jak film zmienny scenariusz poszukiwane rozwiązania. Sen - jawa czy można zmienić taki sen? Czy dopisać inne sceny ukierunkować inaczej, podjąć inne decyzje.
    :)
    Ciekawe czy będąc świadomym siebie można zmieniać według własnej woli kształtować przyszłość. Przyszłość jednak zależną od wielu czynników i spotkań. Od ludzi, czasem zwierząt czy nawet przedmiotów które nagle stają na drodze. A te wszystkie pytania pojawiają się dzięki Twoim rozmowom z Henrykiem i temu że z nami nimi dzielisz.
    Ważne - według mnie, pytania.
    Cyganki, cyganie to lud który uciekł z Ankharty (muszę sprawdzić jak to się pisze) ze świata podziemnego z wydrążonej - podobno Ziemi na jej powierzchnię. Lud za którym poleciało przekleństwo króla, "nigdy nie znajdziecie stałego miejsca zamieszkania" Lud który przyniósł z tego świata, swoje niezwykłe talenty. Pisał prof. Ossendowski. :)
    Olgo ciepło pozdrawiam pogodnych myśli samych życzę. :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. No tak, zycie jest zaskakujace, nieprzewidywalne, dziwne...Co zalezy od nas a co od losu? Czy poszedłszy inna sciezką doszlibyśmy wreszcie do tego samego punktu, w którym jestesmy teraz? Odwrócic sie juz tego nie da, sprawdzic co by było gdyby...? A szkoda! Od razu, bez prób odgrywamy główną rolę w zyciu.I nawet nie wiemy czy ta sztuka jest tragedią czy farsą...?
      Dziekuję za ciekawą opowieśc o Cyganach Elu. To lud wagabundów, magicznych, wolnych ludzi - ptaków, bez swojego miejsca na ziemi i za tym miejscem chyba wcale nie tęskniący.
      Bardzo dziękuje za ciepłę pozdrowienia i udanego tygodnia Ci Elu zyczę!:-)0

      Usuń
  12. Unieśmiertelniłaś Henryka, pisząc o nim. Oby takie historie szły dalej, w ludzi i nie ginęły.
    Cieszył się, że piszesz o nim?
    Wśród Cyganów są prawdziwe wróżki i tysiące oszustów. Tak samo, jak w każdej innej nacji.
    Jeżeli to było dobre, co Ci wywróżyła, to bardzo życzę spełnienia!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Tak naprawdę to nie wiem, czy sie cieszył. Na pewno trochę tak. Opowiadał mi o sobie z ogromnymi emocjami. A poniewaz były to wspomnienia zarówno pogodne, jak i smutne, dlatego i jego uczucia wzgledem tego ,co napisałam są ambiwalentne.
      Cyganka popatrzyła mi w serce i zobaczyła mnie taką, jaka jestem naprawde. Ostrzegła przed tym, co uniemozliwi mi realizacje marzeń i odnalezienie szczęścia.Niestety,jak na razie, nie bardzo udaje mi sie to omijac.Sama sobie podkładam kamienie pod nogi...
      Ciepło Cię Madziu pozdrawiam!:-)0

      Usuń
  13. I co? Henryk został na Śląsku, czy też może zamieszkał na Pogórzu na starość?
    Mam Cyganów za sąsiadów, kupili dom naprzeciwko mojego, on jeździ eleganckim samochodem, przyjeżdżają jego rodzice, on w wielkim, czarnym kapeluszu, ona w powłóczystej, falbaniastej spódnicy, grzeczni wszyscy, i nie chcą nam wróżyć; pozdrawiam serdecznie.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Henryk został na Śląsku. Tam ma biały domek między lasem a parkiem i szczęśliwie sobie żyje.
      A Twoi Cyganie juz ą chyba tacy bardziej nowocześni, nie zajmujący sie swoimi stereotypowymi czynnościami. Osiadli i upodobnili sie obyczajami do otoczenia. Tylko ta piekna falbaniasta spódnica, tylko ten czarny kapelusz - to dotyk innego, magicznego świata.
      Marysiu! Ciepłe mysli zasyłam i zyczenia dobrego tygodnia!:-))

      Usuń
  14. Zwykle a jednoczesnie niezwykle zycie mial Henryk. Bardzo ciezkie dziecinstwo ktore dla wielu z nas jest po prostu niewyobrazalne. Wazne jest, ze pomimo tylu przeciwnosci losu Henryk znalazl swoje miejsce na ziemi, polskiej ziemi.
    Dziekuje Ci za bardzo wzruszajaca opowiesc.

    Pozdrawiam Was bardzo serdecznie, buziaki:)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Bo takie są nasze życia - zwykłę i niezwykłę zarazem. Pełne cudów, ale i codziennej, monotonnej wspinaczki.Ile ludzi, tyle losów. A prawie każde warte opisania...
      Dziękuję Ci serdecznie Ataner, ze zechciałaś przeczytać tę opowieść.
      Uściski gorące z oblodzonego Podkarpacia zasyłam!:-)

      Usuń
    2. To ja dziekuje i klaniam sie w pas, i czekam na Twoje opowiesci w wersji ksiazkowej.
      Oczywiscie z osobista dedykacja bo jak nie to sie obraze:)

      PS.
      U nas mrozy, dzisiaj -17C, ponoc jestem czarownica wiec i do was prawdziwa zima zawita:)
      Usciski Olenko dla Ciebie, Meza i psinke poglaskaj za uchem, no i cale towarzystow kozie, kocie i kurze - buziakow sto!


      Usuń
    3. I u nas nastały mrozy. Hajcujemy w piecu na cały regulator!
      Wszystkich od Ciebie wygłaskałąm, pozdrowiłam. Podziekowania serdeczne zasyłamy i całusy dla najmilszej, chicagowskiej czarownicy.
      Buziaki slemy Ci gorące Ataner i podziękowania za pamięc i dobre słowo!:-))

      Usuń
  15. Kiedy post o kurkach i kozach?;) Sam jestem hodowca kur mam ich ponad 300szt zielononozki zwykle nioski Novogeny. Jestem z pogorza Przemyskiego:)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. A nam potrzeba nowego koguta od zielononóżek, zeby odnowić krew. Może uda nam sie kiedyś pogadac w tej sprawie?
      Pozdrawiamy!:-)

      Usuń
  16. Olgo a ja się martwię słowa nie napiszesz co robisz czy coś się stało. Serdecznie pozdrawiam u nas na minusie dużo, ale w słońcu wróbelki skrzydełkami machają i już zjadły co im z samego rana rzuciliśmy ziarenka wszystkie, oczywiście więcej zjadły gołębie ale i kawki jedzą ziarno i nawet sroki chyba z głodu? Cukrówki nawet chyba daleka przylatują gwarno i ...obsr ... na balkonie u nas. :) A niech tam umyje się go wiosną. :)

    OdpowiedzUsuń
  17. Eluś! W nastepnym poście tłumaczę powody mojego milczenia na blogu. Brak czasu i inne zajęcia, po prostu. Ale miło mi i ciepło na sercu, ze myslałaś o mnie!Dziękuję!
    Usmiech serdeczny zasyłam z bardzo zimowego i mroźnego przysiółka podkarpackiego!:-)

    OdpowiedzUsuń
  18. Pewnie ze by sie dalo ;) ale to w tym roku ciezko sam mam 5+1 zielononozek mam nadzieje ze jeszcze cos dokupie na wiosne. Kury przywozi nam poczta polska bierzemy od sprawdzonej pani z Pomorza :) polecam tez kury rasy leghorn sa swietne. Pozdrawiam Jonatan;)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. My też będziemy musieli sobie skądś rasowego koguta zielononóżkę dokupic. Może tak, jak Ty przez pocztę właśnie.W lubelskim jest sprawdzona hodowla. Na Śląsku też. Zresztą nasze pierwsze kury właśnie stamtąd pochodza. Leghornów nie kupimy, bo nie chcemy żeby nam sie rasy mieszały. I tak mamy już poza zielononózkami pięc czubatek polskich. Bardzo dobre z nich matki!
      Dziękujemy za informacje i pozdrawiamy Cię serdecznie Jonatanie!:-)

      Usuń

Serdecznie dziękujemy za wszystkie merytoryczne komentarze. Inne, a szczególnie te natrętne i napastliwe będą usuwane do spamu.

Etykiety

apel apel o pomoc asymilacja Australia autoanaliza bajka bal ballada baśń Beksińscy Bieszczady blog blogi Cesarzowa Ki chleb choroba czarny bez czas czerwiec deszcz dobro dom drama drama koreańska drewno droga dzieciństwo ekologia erotyk fajka film fotografie głodówka gospodarstwo góry Góry Flindersa grudzień Gwiazdka historia horror humor humoreska informacja inność internet Jacuś Jacuś. gospodarstwo Jacuś. lato jajka jesień kalina kangury kastracja koala kobieta koguty komputer komunikacja konfitury koniec świata konkurs kot koziołek kozy Kresy kryminał kuchnia kulinaria kury kwiaty las lato lipa lis listopad łąka macierzyństwo malarstwo marzenie mgła miasteczko odnalezionych myśli Mikołaj miłość Misia moda muzyka nadzieja nałóg natura Nowy Rok obyczaje ocean odchudzanie odpowiedzialność ogrody opowiadanie opowiastka opowieść pamięć park pasja patriotyzm pies pieśni piosenka płot początek podróż poezja Pogórze Dynowskie polityka poprawność polityczna porady prawda prezent przedwiośnie przemijanie przepis przetwory przygoda przyjaźń psy psychologia recenzja refleksja relatywizm repatriacja reportaż Riverland rower rozmowa samotność sąsiedzi sens życia siano sierpień silna wola skróty słowa smutek South Australia strych szczęście śmierć święta świt tajemnica tekst piosenki teksty piosenek tęsknota uczucia upał urodziny uśmiech wędrówki węgiel wieś wiosna wirus woda wolność wrażliwość wspomnienia wspomnienie wychowanie zabawa zaproszenie zdrowie zielononóżki zielononóżki kuropatwiane zima zupa Zuzia zwierzęta życie życzenia