sobota, 27 lipca 2019

Blisko natury…



  I oto lipiec pomału dobiega już końca. Upłynął on nam pod znakiem czekania na deszcz, spoglądania z nadzieją na stada kłębiastych obłoków oraz cieszenia się z choćby krótkich, lecz mimo to reanimujących spragniony ogród opadów. Jakby na przekór znikomej ilości wody roślinność jakoś sobie radzi. Jest w niej widocznie większa moc i wytrzymałość, niż mogłoby się zdawać nam, zatroskanym ogrodnikom. Coraz więcej dojrzewa ogórków a i pomidory powoli zaczynają pokrywać się leciutkim rumieńcem. Na ziołowym klombie w kształcie łezki pięknie żółci się już wrotycz, obok czerwienieją owoce kaliny, nieprzerwanie od czerwca pojawiają się i rozkwitają amarantem pąki dzikich róż a pyszniące się nieopodal kwiaty dyni przekształcają się w zawiązki owoców. Na łąkach też pojawiają się nowe kwitnące bujnie zioła. Cały czas jest co podziwiać, czym się zdumiewać i zachwycać.










   Już nie wiem po raz który natura zaskakuje mnie swoją siłą, uporem i mądrością. Pięknem, co odradza się co roku, mimo wszelkich pogodowych przeciwności, mimo krzywd doznawanych przez nią na skutek głupoty, krótkowzroczności czy nieudolności ludzkiej. Miejmy nadzieję, iż tak będzie nadal, że jeszcze wielu żyjącym po nas pokoleniom dane będzie cieszyć się bogactwem, urodą i życiodajną mocą zielonej przyrody.



   Lipiec pobudził w Cezarym chęci do oddania się pasji stolarskiej. Pochwaliłam się już na blogu dwoma modrzewiowymi wytworami mojego męża, ławą oraz stoliczkiem. Pokażę też trzecie jego dzieło i ostatnie chyba w tym miesiącu. To mała rzecz a cieszy, bo bardzo jest dla mnie, jako gospodyni domowej przydatna.  Wyniósłszy parę dni temu na świeże powietrze swój warsztacik stolarski Cezary dorobił do słupka podtrzymującego sznurki na bieliznę zgrabną, obrotową półeczkę, na której mogę teraz stawiać miednicę z praniem i stamtąd wygodnie brać je sobie i rozwieszać. Do półeczki zamocował haczyk, na którym zawieszam koszyczek z klamerkami.  To dla mnie naprawdę wygoda, bo nie muszę już schylać się jak dotąd, do miednicy postawionej na niskim pieńku, usadowionym obok dzikiej czereśni, z której stada mrówek  czy pająków zawsze ochoczo wędrowały na mokre ubrania.  Teraz wieszanie prania i jego zdejmowanie to sama przyjemność. A  ładna w kolorze półeczka dodatkowo cieszy oko oraz ozdabia ogród. Nie mam nic przeciwko temu, by stolarskie zapędy Cezarego przeciągnęły się także na sierpień a może i dalej. Tylko desek trzeba będzie jakowyś dokupić, bo modrzewiowe, niestety, już się skończyły.








  Drugą pasją mego męża stało się samodzielne wytwarzanie leczniczych maści oraz ziołowo-octowych mikstur odstraszających gryzące owady i kleszcze. W zeszłym roku na bazie oleju kokosowego zrobił smarowidła z dodatkiem krwawnika, glistnika i wrotyczu (dobre przeciw różnym stanom zapalnym skóry, czy zwyczajnej pokrzywce). Tego roku poszerzył swój asortyment i przy użyciu smalcu wykonał maść z dużą ilością korzeni żywokostu lekarskiego. Dla zapachu i większej mocy rozgrzewającej dodał do niej mięty oraz glistnika. Maść ma łagodzić bóle stawów i mięśni związane z przesileniem albo reumatyzmem. Dodatkowo jeszcze mój domowy szaman pokusił się o zrobienie nalewki żywokostowej, mającej ponoć jeszcze lepsze działanie. Na razie nalewka stoi na oknie i dojrzewa. Przekonamy się za parę tygodni, jakie będzie miała działanie. Natomiast maść już jest w użyciu i zdaje się, iż rzeczywiście zmniejsza bóle kręgosłupa czy kolan. 



   Zgodnie z pewną teorią w pobliżu człowieka rosną takie zioła, które najlepiej mogą przysłużyć się jego zdrowiu, pomóc na różne dolegliwości. Trzeba tylko poszerzać stale swoją wiedzę o leczniczych roślinach i ich właściwościach, zbierać je, suszyć i przetwarzać a potem należycie spożytkowywać. Oboje z Cezarym staramy się tak właśnie robić, bo skoro żyjemy w czystym środowisku, tak blisko natury, to głupotą byłoby chyba nie skorzystanie z jej darów.

   Lipcowa susza i upały spowodowały, iż w okolicznych lasach zupełnie nie ma grzybów. Nie tracimy wiary, że po większych deszczach albo już jesienią pojawi się trochę prawdziwków i kozaków. Póki co, ot tak, dla przyjemności, chodzimy z psami na spacery a z braku grzybów, miast pod nogi często spoglądamy przed siebie albo w niebo i w bujne korony drzew.  










    Od czasu wiosennych odwiedzin wilka tuż za płotem naszego ogrodu nie zapominamy o tym, że w gąszczu czaić się mogą drapieżcy. Wędrujemy uważnie i zawsze mamy przy sobie na wszelki wypadek petardy, których huk mógłby zażegnać ewentualny atak dzikich zwierząt. Las po dawnemu wydaje się spokojny i niewinny, ale dawne moje poczucie zupełnego w nim bezpieczeństwa jest już chyba na dobre zachwiane. Z jednej strony żal mi dawnej beztroski a z drugiej wiem teraz, że taka surowa lekcja była mi potrzebna bym nareszcie zrozumiała, czym w istocie jest otaczająca mnie przyroda. Bym odczuwała należny jej respekt. Zdałam sobie sprawę, iż to nie tylko zielona przestrzeń, światło i czyste piękno, ale także dzikość, żywioł, nieokiełznanie, nieprzewidywalność, walka o przeżycie a czasem mrok i groza. Ważne by o tym pamiętać i się do tego dostosowywać. Zresztą, jak się okazuje wcale nie trzeba iść do lasu, by spotkać drapieżcę. Kilka dni temu wilk podkradł się tuż przed północą pod dom naszej zaprzyjaźnionej sąsiadki i w okamgnieniu pożarł jej kilkunastoletniego pieska. Zostało po nim tylko odrobinę sierści oraz ogromny smutek odczuwany przez jego opiekunów a do tego bolesna samotność i tęsknota drugiego, ocalałego po wilczym napadzie psa. Wilk równie nagle jak się u nich pojawił, tak samo błyskawicznie zniknął i nie wiadomo, gdzie jeszcze zechce mu się zapolować. W związku z tym oboje z Cezarym oddychamy z ulgą, że jaworowe siedlisko otoczone jest płotem i w razie czego nasze przepadające w okresie letnim za spaniem czy zabawą w ogrodzie psy będą bezpieczne.






   Przy okazji leśnych przechadzek udało nam się wypatrzeć ciekawe płaskorzeźby i rysunki, które na pniach buków umieszcza ręka samej matki natury. Człowiek skłonny jest dopatrywać się wśród nich znajomych kształtów, dziwić się, że las mógł stworzyć coś tak jednoznacznie kojarzącego się ze światem ludzi, z wytworami jego kultury. Czy pełna kreatywności natura chce nam coś w ten sposób uświadomić? A może to sekretne znaki przekazywane drzewom, ptakom, chmurom i duchom lasu? Cóż, jeśli nawet te rysunki nic nie znaczą człowiek lubi dopatrywać się we wszystkim jakichś szyfrów, tajemnej mowy, którą chciałby zrozumieć i znaleźć w niej podpowiedź dla swej zagubionej duszy, zaplątanej w wierne troski czy natrętne, egzystencjalne obawy.












  Jakże często zapominamy o tym, że jesteśmy częścią natury i tak jak ona potrafimy poradzić sobie w najtrudniejszych sytuacjach. Wytrwać, przetrzymać, iść dalej choć nogi bolą, choć niepewność spowija myśli niby pajęczyna a zmęczone serce szamocze się boleśnie. Co nas w takich chwilach podtrzymuje na duchu? Co dodaje sił? Myślę, iż najczęściej jest to sama wędrówka. Codzienna powtarzalność tych samych czynności oraz odpowiedzialność za tych, którzy są nam bliscy, których kochamy, których samopoczucie i los zależą w dużej mierze od nas. Pomaga coroczne pojawianie się kolejnych pór roku, czy nawet długo wyczekiwanego deszczu. Koi widok odradzającej się wciąż zieleni. A niekiedy wystarczy czyjeś dobre słowo, życzliwy gest,  pełne zrozumienia spojrzenie. Wzrusza pojawiający się znikąd promień, olśniewa nowa nadzieja, odżywa też ufność w głębszy sens bytu a może i w naszą ważną rolę do odegrania w teatrze życia? Martwić może, ale i jednocześnie dziwnie uspokajać świadomość zbliżającego się końca spektaklu, w którym od dnia narodzin występujemy. Nic nie może przecież wiecznie trwać.  Ani smutki ani radości. Dlatego pozostaje nam poddać się nurtowi i płynąć razem z rzeką życia do wielkiego, kosmicznego oceanu….


   Zaczęłam ten miesiąc wraz z melodią „Moon River” pochodzącą z filmu „Śniadanie u Tiffaniego”. Towarzyszyła mi ona przez cały lipiec i doczekała się napisanych przeze mnie słów, które wraz z linkiem do podkładu muzycznego zamieszczam poniżej. Może ktoś z Was zanuci sobie pod koniec lipca tę „Księżycową piosenkę”?


Księżycowa rzeka

Gdzieś drogą mleczną rzeka mknie
I chyba o tym wie, że ja
Tu w dole czekam
Jej blask z daleka
Dostrzegam, gdy ona się wije
Wśród gwiazd

Przeminą chwile dobre, złe
Złudzenia znikną hen we mgle
A tajemniczy kot otrze się
Wymruczy imię swe
I zaprowadzi mnie nad rzekę
W jej czar

Gdy srebrny, księżycowy nurt
Ogarnie kiedyś mnie wśród chmur
Spleceni w jedno
Wpłyniemy w ciemność
By za nią się rozlać
W tęczowy snu świat

Przeminą chwile dobre, złe
Złudzenia znikną hen we mgle
A tajemniczy kot otrze się
Wymruczy imię swe
I zaprowadzi mnie nad rzekę
W jej czar…
 


49 komentarzy:

  1. Olu, półka na miskę z praniem dech mi zaparła i uważam, iż Cezary mógłby ją opatentować :)) Jest po prostu genialna :)))
    Macie niesamowity dostęp do ziół i fajnie, że z nich korzystacie. Niby sielska okolica, a dzieje się ...

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. A wiesz Lidko, nie byłam do tej półki zbyt entuzjastycznie nastawiona, gdy mi Cezary powiedział, że zamierza ją zrobić. Wydawała mi sie zbędna, skoro mam pieniek przy sznurkach na pranie. Teraz jednak widzę, jaka jest pomysłowa i użyteczna.Postaram się odtąd bardziej doceniać innowacyjne wizje artystyczno-rzemieślnicze mego męża!:-)
      Ziół u nas rzeczywiscie dostatek. Tylko używać! A co do dziania się u nas...Pewnie masz atak wilka na myśli? Ano tak, jak sie żyje w bliskosci z naturą, to trzeba się liczyć z tym, że ta natura podejdzie czasem aż za blisko, że nie ma dla niej granic...

      Usuń
  2. Oleńko, najpierw wyrażam szacun dla Cezarego, potem zachwyt dla artystycznej strony przyrody, następnie dla Ciebie, że to wszystko tak pięknie pojmujesz. Często boleję nad tym, że szkoła nie uczy przydatnych rzeczy, jak chociażby znajomości ziół i roślin i ich przydatności. Nabija się dziecięce główki wieloma bzdurami, a później jako dorośli, zajadamy się lekarstwami osiągającymi ogromne ceny i trującymi nasz organizm, bo inaczej nie potrafimy sobie pomóc.
    Wilki mnie przeraziły.
    Serdeczności Wam posyłam, a wrotycz na kleszcze i pchły dobry, więc można kłaść w pobliżu legowisk piesków.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziękuję, Basiu za Twoje ciepłe słowa!:-)
      Tak, i ja uważam, że dzieci nie mają możliwosci nauczyc sie w szkole wielu pozytecznych rzeczy, że szkoła, nie przygotowuje ich nalezycie do dalszego życia. Trzeba samemu sie dokształcać. Zresztą, z doswiadczenia wiem, że dopiero to zostaje w pamieci, czego nauczymy sie z własnej woli, tego, co nas naprawdę interesuje. Reszta zazwyczaj ulatuje, jakby nigdy nie istniała. Ot nauczyc sie, zdać, zapomnieć.
      A co do ataku wilka na psa sąsiadki ,to bardzo jej współczuję. Była i do dzisiaj jest w szoku. I bardzo brakuje jej tej mądrej, kochanej suczki.
      Wrotycz rzeczywiscie jest bardzo pomocny w odstraszaniu róznych krwiopijców.Stosujemy!
      Pozdrawiamy Cię serdecznie, Basiu!:-)

      Usuń
  3. Oleńko, jak ty pięknie potrafisz opisywać codzienny świat... tak pięknie, że każdy element życia, nawet taki, który można byłoby uznać za nieistotny, otrzymuje ogromną dawkę magicznej mocy i staje się niepowtarzalny. Ale jednej rzeczy nie mogę sobie wyobrazić i przeżyć, a mianowicie tego wilka drapieżcy, co zeżarł pieska sąsiadki, musiała być ogromna strata i ból... Cezarego stolarska pasja też się fajnie rozkręca, ta półeczka na miednicę bardzo pomysłowo wykonana! Pozdrawiam! ;)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziękuję Ci Maksie za życzliwe słowa!:-) Widzę piękno wokół, bo ono naprawdę istnieje, bo nie zauważenie go byłoby odebraniem życia całego blasku. Tak samo jak dobro - najwazniejsza w ogóle wartosc w życiu. Widzę też oczywiście drugą stronę medalu - brzydotę i zło, ale mniej o tym piszę, bo zdecydowanie wolę pisać o pozytywnych rzeczach, żeby nie dawać mocy tym negatywnym.
      Piesek sąsiadki odrobinę już niedomagał z racji podeszłego wieku. Pewnie to ułatwiło atak wilkowi. Piesek spał sobie smacznie na ulubionej ławczce pod domem, gdy nastapił atak. Straszne to i szokujące. Stało sie to zaledwie kilkaset metrów od nas.
      Pozdrawiamy serdecznie!:-)

      Usuń
  4. Olgo - nie wiadomo co u Ciebie piękniejsze - czy tekst, czy to co się pod nim kryje, czy piękne zdjęcia /też uwielbiam oglądać pnie drzew i wynajduję na nich przeróżne obrazy i kształty/ czy radość pieseczków.
    Wszystko na Twoim blogu zasługuje na Wielkie Uznanie.
    Kłaniam Ci się nisko i pozdrawiam także Twoją Drugą Połowę.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Stokrotko, serdecznie dziekuję Ci za tyle życzliwych słów. Świat lipcowy wokół mnie jest pełen urody, barw, zapachów i smaków, więc staram sie to piękno ukazywać, dzielić sie nim za pomocą fotografii i tekstu. Cieszę się, że to zauważasz, że Ci sie podoba.
      Oboje z mężem pozdrawiamy Cię gorąco!:-)*

      Usuń
  5. Brawo Cezary! Półeczka jak "ta lala", jak mawiał mój tata. A to było z jego ust najwyższe uznanie. On też lubił zaopatrywać letni domek rodziców w różne usprawnienia wykonane przemyślnie jego rękoma. Miał do tego dar, a te przedmioty tak zgrabnie wykonane przez Cezarego przypomniały mi talenty mojego ojca. To co bliscy robią dla nas, sprawiając nam tym radość, mając przy tym sami frajdę z wykonanej pracy i z tego, że nas ucieszą, jest bezcenne. Najbliższe sercu.
    Czytanie Twojej letniej opowieści z muzyką do "Moon River", to jest dopiero piękna całość. Kolory, zapachy, szelsty lata z ciemnym cieniem wilka w tle. Jedno życie wilcze uratowane, jedno psie stracone. Piękno i okrucieństwo przyrody.
    Piszę ten komentarz, a w tle wciąż jeszcze spaceruję z Tobą po lesie, nasłuchując czy gdzieś nie czai się wilk, po Waszym ogrodzie przysiadając z herbatką w dłoni na ławeczce, wieszając z Tobą pranie, wdychając jego świeżość rozchodzącą się w letnim powietrzu, gaduląc i śmiejąc się z Tobą. Piękny letni czas na zawsze zamknięty w sercu jak gałązka czy żuczek w złocistym bursztynie:-)
    Ściskam, buziaki posyłam:-)***

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Marytko! oboje z Cezarym dziekujemy Ci za serdeczny i bardzo piękny komentarz!:-)*
      Dobrze jest jak męzczyzna chce i potrafi cos zrobić dla domu, dla bliskich. Kiedy patrzy uważnie i rozumie (czasm nawet lepiej niż oni sami), co moze sie przydać i ułatwic życie. O wiele bardziej ceni sie rzeczy zrobione przez kogoś bliskiego, niż po prostu kupione w sklepie.Nie dość, że przydaja sie tu i teraz, to keidys stanowic mogą najdroższe sercu pamiątki.
      Piękno i okrucieństwo przyrody istniały i istnieć będą zawsze, choc chcielibyśmy by było inaczej. Natura to nie sielski, jednowymiarowy obrazek, ale pełnia przeróznych uczuć, emocji, chwil jasnych i ciemnych, radosci i smutu. A ponieważ jesteśmy częscią natury, to i w nas znajduje odbicie ten dualizm. Dobro i zło w człowieku. I nieustanna walka między nimi.
      Kocham mój las. Taki jaki jest. Inny o każdej porze roku, lecz zawsze piękny, dzielący sie ze mną swoją mocą, pięknem, spokojem a takze niepokojem. Znacznie lepiej czuję sie na przechadzce w lesie, niż w mieście, które jakkolwiek nie byłoby piękne, to po prostu męczy mnie, a im jestem starsza, coraz bardziej.
      Cieszę sie , miła Marytko, że wędrowałaś ze mną, nucąc sobie "Ksiezycową rzekę", za tak wspaniale wszystko przyjmujesz i tak poetycznie opisujesz.Uśmiecham sie do Cebie teraz bardzo serdecznie znad kubka mojej kawy i dobrego dzionka Ci zyczę, wrażliwa duszo!:-)***



      Usuń
  6. Bardzo refleksyjny wpis. Tak często zastanawiamy się jak to jest, gdzie jest nasze miejsce w tym świecie. Jednak tez często zadaję sobie pytanie - czy na pewno zastanawiamy się, czy aby tylko żyjemy tu i teraz. A wracając do zdolności Cezarego, to moje gratulacje, pomysłowa półeczka, a przede wszystkim bardzo użyteczna. A ja cóż jak kania oczekująca dżdżu wypatruję deszczu, wszystko schnie na potęgę. Pozdrawiam serdecznie.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Gdzie jest nasze miejsca w świecie? No właśnie. To sie zmienia, bo zmieniamy sie my i świat. Bo widzimy i rozumiemy wiecej, niż kiedys.
      Półeczka autorstwa Cezarego rzeczywiscie jest świetna. Przydaje mi sie bardzo.
      Oleńko droga! Też wypatrujemy deszczu ,bo znowu suchota koszmarna. Wczoraj miały byc deszcze i burze, dostaliśmy alerty i znowu nic. Moze dzisiaj coś popada?Oby! Życze tego i sobie i Tobie.
      Pozdrawiam Cie ciepło!:-)

      Usuń
  7. Półka na miskę - po prostu rewelacyjna :) Ja ratuję się ławką, która stoi nieopodal sznurka, ale pomysł genialny. Coś czuję, że oprócz przetworów, będziemy niedługo zamawiać maści na bóle? Pozdrawiam Was serdecznie

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dumna jestem z "wynalazku" Cezarego.Takie niby proste rzeczy potrafią bardzo zycie ułatwiać.
      Martwię się, że powodu suszy tegoroczne zbiory czarnego bzu mogą przedstawiac sie niezbyt imponująco. Liście bzu żółkną i schną na potęgę. Wszystko okaże się pod koniec sierpnia i we wrześniu.Czekamy na deszcz z utęsknieniem, bo wiele od niego zalezy. A co do maści żywokostowej, to Cezary zrobił jej niewiele, tylko na nasze potrzeby, bo do jej zrobienia potrzeba sporo korzeni, a w tym roku z powodu suszy nie za dużo jest żywokostu na naszych łąkach. Jednak z tego co wiem, to tę maść można dostać w aptece.I pewnie ma podobne działanie jak ta zrobiona samodzielnie.
      My takze pozdrawiamy Cie serdecznie, kochana Gabrysiu!:-)

      Usuń
  8. O i ja muszę ci wymyślić bo miskę z praniem też na podłodze stawiam, ale chyba już mam pomysł jak się uratować od schylania. Pieski szczęśliwe niech sobie z wami żyją, a wilki od was daleko trzymają. U nas upał straszny ale ratujemy się wiatrakiem. Czekamy na wieści od was więcej 😽 Pieski piękne jak zawsze. Całuski dla Misi 💗💗💗

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Kocurku! Trzeba sobie koniecznie jakos życie ułatwiać, ulepszać jak sie da żeby te zwyczajne, codzienne czynnosci nie były katorgą.
      Pieski szczęsliwe, ale bardzo męczą je upały. W lesie piją z każdej kałuzy a w wielu z nich sie kładą, by ochłodzic brzuszki!
      Dziekuję Ci za dobre słowa i całuski dla mojej ulubienicy - Misi.
      Ściskam Cie serdecznie i wszystkiego dobrego życzę!:-)*♥

      Usuń
  9. Piękne lipcowe kadry . U nas też pojawiły się wilki. , na spacery chodzimy z pistoletem hukowym. Zdolnego masz męża , a hobby bardzo pożyteczne. Pozdrawiam cieplutko ☺🍎🍒

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Uroda Pogórza, na którym mieszkam wciaz mnie zadziwia i porusza. Dlatego chetnie fotografuję i piszę o tym, co mnie otacza.
      Oj, tak. Jak są wilki w lesie, to trzeba uważać i mieć przy sobie petardy albo pistolety hukowe, co w razie czego pomoże je odstraszyć.Ale obyśmy nigdy nie musiały uzyć tych rzeczy!
      Tak, hobby mojego męza rzeczyiście jest pozyteczne. Cieszę się, że je ma.
      Pozdrawiam Cie serdecznie, Marysiu!:-))

      Usuń
  10. To taka solidna konstrukcja że można na tym siadać ( tylko po co?) ale też, gdyby dobudować schodki, wejść na podeścik i patrzeć na świat z góry jak z ambony :-)))
    Jestem przekonana do wartości zdrowotnych żywokostu, moi znajomi używają i maści i nalewki i chwalą sobie bardzo. Taki mąż to skarb ale Ty pewnie wiesz o tym dobrze.
    Natura piękna jest nie tylko w kwiatach i owocach ale nawet w ranach i bliznach. I mądra bo gdy susza i nie może wyżywić wszystkich owoców, część zrzuca jeszcze niedojrzałych by ochronić pozostałe i siebie. Dla człowieka to okrucieństwo.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ha!Modrzewiowa półeczka zawiera w sobie pewien rodzaj magii. Wskakujemy na nia razem z Cezarym i tańcujemy walczyka, gdy potrzebujemy odskoczni od pracowitej rzeczywistosci!:-)) A tak serio, jest to solidna konstrukcja, bo deski modrzewiowe są ciężkie. Trzeba je dobrze zamocować żeby nie spadły i zeby mogły nam słuzyć przez lata.
      Od lat przymierzalismy sie do jakiegoś spozytkowania rosnącego na naszej łące żywokostu i wreszcie zamierzenie stało sie rzeczywistością. Pewnie dlatego, że człowiek coraz starszy i coraz mocniej go boli, coraz mocniej skrzypi tu i ówdzie. Trzeba sie jakos ratować.
      Pięknie napisałaś Krystynko, że natura jest piękna nawet w ranach i bliznach.Też tak uwazam.To tak samo jak z człowiekiem - jego piękno, wiedza wynikajaca z mnogości przebytych doswiadczeń rozumienia innych ludzi i głebia znajduje odzwierciedlenie w bruzdach, zmarszczkach i cieniach widocznych na twarzy.
      Pozdrawiam Cię ciepło, Krystynko!:-)

      Usuń
  11. Fajne są takie domowe wynalazki. Zazwyczaj idealnie dostosowane do potrzeb. I tyle radości przynoszą.

    Ostatnio mieliśmy bardzo poważną dyskusję, który błękit jest ładniejszy - cykorii podróżnik, czy chabra. Nie dotarliśmy do żadnych konstruktywnych wniosków oprócz tego, że oba błękity są wspaniałe.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Fajne, bo dostosowane do potrzeb, wykonane porządnie, z sercem i staraniem, tak by słuzyły przez długie lata.
      Wszystkie błękity kwiatków łąkowych są ładne. Też nie umiałabym dać palmy pierwszeństwa żadnemu z nich.Po prostu cieszę sie ich widokiem. Tymi kawałkami nieba na ziemi!:-)

      Usuń
  12. Nie czytalam wszystkich komentarzy ot tak rzucilam okiem i widze, ze wszyscy sie zachwycaja polka, bo oczywiscie jest tego zachwytu godna. A ja czuje, ze przydalyby mi sie takie masci produkcji Szamana Cezarego. Teraz w oczekiwaniu na druga operacje to czekajace biodro tak mi daje popalic, ze odliczam dni a tu cale 7 tygodni czekania przede mna.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Oj, Marylko droga. Biedne to Twoje biodro. Wyobrażam sobie jak dłuzy Ci sie ten czas czekania na drugą operację.Pewnie łykasz w najgorszych bólach jakieś środki przeciwbólowe, ale wiadomo, że one nie leczą przyczyn dolegliwości a tylko objawy, no i po pewnym czasie organizm sie do nich przyzwyczaja. Pewnie są u Ciebie do dostania jakieś maści przeciwbólowe. Tylko nie wiem, czy na tak silne bóle one wystarczają. A ziołowe maści i wyciągi działają łagodnie i trzeba je stosować przez dłuższy czas by był efekt.
      Tulę Cię serdecznie i duzo ciepłych myśli od nas obojga zasyłam!***

      Usuń
    2. Unikam srodkow przeciwbolowych bo wiem jakie to swinstwo, pale ziolo:)) Pomaga i nie uzaleznia. Masci wymagaja dlugiego okresu uzywania niestety. Pomagaja tez masaze terapeutyczne, sa strasznie bolesne, ale zaciskam zeby i daje sie torturowac:))
      Teraz mam masaze na obydwa biodra jedno jako rechabilitacja po operacji a drugie wzmacniajace przed operacja. Jakos musze dac rade, nie mam innego wyjscia.

      Usuń
    3. Dobrze, że masz dostęp do zioła i że Ci pomaga. Na pewno to lepsze niz chemia w tabletkach. Ech!Ileż to sie człowiek musi w zyciu wycierpieć. Nie wie nawet jak bardzo jest szczęśliwy, gdy go nic nie boli! Miejmy nadzieję, że po operacji drugiego biodra będziesz jak nowa i szybko o obecnym bólu zapomnisz. Uściski, Marylko!

      Usuń
  13. Polana jest przepiękna tak samo las i no i ładne zdjecia

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Mieszkam na urokliwym Pogórzu Dynowskim w otoczeniu łąk i lasów, na samym skraju wsi, dlatego sporo mam tu sporo inspiracji do fotografowania piękna przyrody.
      Dziękuję za komentarz i pozdrawiam Cie serdecznie, Agnieszko.

      Usuń
  14. Z zachwytem oglądałam łąkę, wrotycze i dopiero te niebieskie kwiatki łąkowe mnie rozczuliły. Tak dawno ich nie widziałam, że też takie szczegóły moga wzbudzić tęsknote za krajem. Czuję zapach łąki patrząc na zdjęcia. Cieszę się, że zapraszasz nas do tego raju.
    Też mi sie podoba półeczka, fajnie, że możesz postawić miskę i jeszcze koszyczek powiesić. To mi przypomniało, że moje pranie czeka na wyciagniecie. Nie ma nic lepszego niz odnajdywanie pasji, zaangazowany zielarz, to prawie wiedzmin:) Strasznie żalp ieska porwanego przez wilka, tylko czy wilk zjadłby psa? Ciekawa jestem jak twoje kurki czują się w innej zagrodzie.
    Codzienna powtarzalność tych samych czynności doprowadza do rozpaczy w młodości, potem zachowanie rytuałów uspojkaja, daje poczucie sensu. Oby tych pełnych zrozumienia spojrzeń było jak najwięcej, a ludzie o ktorych sie troszczymy okazywali wdzięcznośc, wtedy życie będzie piękne. Koniec spektaku to przeciez początek, badzmy dobrej myśli i szykujmy się na przygodę lepsza od ziemskiej:) Deszczu, lasow wolnych od wilkow, udanych zbiorów i wszystkiego co najlepsze dla Was:)

    Zaczęło padać, jak to dobrze, że zapomnialam o praniu.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Na okolicznych łąkach, mimo suszy, wciąz zakwitają kolejne rosliny a ja niezmiennie sie nimi zachwycam i fotografuję je od lat i pokazuję tutaj, choc pewnie mnóstwo już podobnych zdjęć zamieszczałam na tym blogu. Ale mi sie to nie znudziło! Mam nadzieję, że czytelnikom bloga również nie!:-)
      Cieszę się, że mojemu meżowi tak dobrze wychodzą wyroby z drewna a co ważniejsze, że naprawdę są nam bardzo przydatne. To samo z ziołami. Wciąz dokształcamy sie na ich temat i stosujemy w miarę potrzeby.To pogłebia naszą wieź z naturą, daje nam uczucie, że nie marnujemy tego, iz dane nam jest zyc w tak pięknych, pełnych dzikiej przyrody okolicach.
      Ten piesek zjedzony przez wilka był mały, stary i lekko już niedołężny.Nie miał szans by uciec. Dla głodnego zwierza była to pewnie lekka przekąska przed głównym daniem. Słyszy sie o atakach na psy w głownej części wsi, ale pierwszy raz wilk zaatakował tak blisko nas. A co do naszych kurek, to tylko kogut sie tam ostał. Kilka dni po przeniesieniu naszych kur do zagrody zaprzyjaźnionej sąsiadki w wyniku napaści lisa zginęło kilka kurek, w tym i nasza, niestety.To są takie dramaty, których nie da sie niestety uniknac, gdy zyje sie blisko natury.
      Masz rację, że w młodosci codzienna powtarzalnośc nuży i irytuje, potem jednak daje poczucie spokoju i sensu. Oby powtarzały sie jak najczęściej te dobre, zwyczajne chwile. Oby tych złych i smutnych było jak najmniej.
      Oj, fajnie, że zaczęło u Ciebie padać (praniu zlane deszczem a potem wysuszoen wiatrem i słoncem pięknie pachnie!:-). U nas wciaż zapowiadają deszcze z burzami. A pokropi chwilkę i zaraz przestaje.
      Ściskam Cie serdecznie, Marylko i dziekuję za pełen ciepła i wrażliwosci komentarz!:-)*

      Usuń
  15. Wróciłam do Twojego posta, zaczynając od piosenki i słuchając podziwiam jak pięknie słowa wiążą się z melodią - gratulacje Olu. Pozostałe wieści z Pogórza równie zachwycające - a zwłaszcza nowe pasje - zielarska i stolarska. Cały czas o tym myślę, mam przecież też zioła wokół, a i stosy drewna z więźby dachowej ( zawsze ciągnęło mnie do stolarki). Tylko nie wiem kiedy będę miała na to czas. Ech, ten czas...
    Pozdrowienia z lasu :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Bardzo sie cieszę, że zwróciłaś uwagę na piosenkę, że Ci sie spodobała. Dziękuję! Ciekawa jestem, czy sobie ja zanuciłaś z moimi słowami?
      Jakieś pasje trzeba mieć, bo dodaja życiu smaku. No chyba, że praca jest też pasją, jak w Twoim przypadku, Andziu. Muzyka, śpiew to dla mnie obcowanie z absolutem, to inny poziom komunikacji z rzeczywistością. Jeden z cudów dany człowiekowi, ale nie dla każdego, niestety, ważny.
      A stolarka, zioła? Na pewno kiedys sie i za to weźmiesz, jeśli naprawdę Cęe do tego ciagnie.
      Pozdrawiam Cię ciepło z mojej górki!:-)*

      Usuń
    2. Zanuciłam Olu, dawno jej nie słuchałam, a jest taka piękna. A z Twoimi słowami jeszcze bardziej :)))

      Usuń
    3. To moim zdaniem jedna z piękniejszych, magicznych wręcz melodii, dlatego od ponad miesiąca nucę ją co i rusz.Ze słowami i bez. Fajnie, że i Ty sobie zanuciłaś, Andziu!:-)))

      Usuń
  16. Ależ u Was sielsko, a za razem pięknie. To prawda, coraz częściej nie znamy się na ziołach i roślinach leczniczych, chociaż to one leczyły przez wieki naszych przodków. Osobiście wolę nawet na rany używać babki lancetowej niż wody utlenionej. Ściskam serdecznie

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Zioła rosną wszędzie i na wsi i w mieście. Przeważnei nei zauważamy ich albo lekceważymy nazywajac chwastami. A tymczasem tak dużo można miec z nich pożytku. Fajnie, że używasz babki lancetowatej. Ona ma tę przewagę nad wodą utlenioną, że wystepuje pospolicie w naturze, a mało kto przecież zabiera na spacery wodę utlenioną. A gdy sie na łonei natury skaleczy, to babka prawie zawsze jest pod ręką.
      Pozdrawiam Cie serdecznie, Karolinko!:-)

      Usuń
  17. Zajrzalam, pozdrawiam lipcowo Alis

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziękuję!:-) I ja pozdrawiam Cie Alis serdecznie - już sierpniowo!:-)

      Usuń
  18. Pięknie tam u Ciebie. :)
    Uwielbiam mieszkać w mieście, ale przyznaję, że brak mi trochę takich widoków, miejsc spacerowych i spokoju. :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziękuję! Na szczęście i w mieście mozna znaleźć piękne miejsca. Parki, ogrody działkowe, skwery...To daje wytchnienie w każdy czas.
      Pozdrawiam Cię życzliwie!:-)

      Usuń
  19. Wspaniałe jest to, że tak bardzo korzystacie z dobrodziejstw natury, które są przecież na wyciągnięcie ręki, a tak dużo ludzi ich nie zauważa. Te wszystkie maści, nalewki, wyciągi ziołowe... toż to samo dobro i zdrowie. Niesamowicie podziwiam, że Cezary aż tak szeroko je wykorzystuje, w tak niesamowity sposób. Dla mnie te smarowidła to czarna magia. Ja bardzo korzystam z dobrodziejstwa ziół, ale tylko w postaci naparów, nalewek, czy okładów. Nigdy nie robiłam żadnych maści, tym bardziej podziwiam i kibicuję :D
    Świetny patent z tą miejscówką na pranie, na pewno bardzo ułatwia pracę.
    Zdjęcia jak zawsze przecudne, sielskie i relaksujące.
    Te pnie drzew są niesamowite, szczególnie te oczy...
    Pozdrawiam serdecznie, Agness<3

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Tak, staramy sie korzystać z tego, co rośnie w naszych okolicach i wciąz sie uczymy, co mozna by jeszcze wykorzystać. To przecież są skarby, ważniejsze niż złoto i pieniądze. Dane nam przez naturę za darmo, pełne zdrowia, dobrej magii, zapachów i kolorów. Oby nigdy nam ich nie zabrakło!
      Dziękuję za obszerny komentarz i pozdrawiam Cię Agness serdecznie!:-))

      Usuń
  20. Dzień dobry! Olu, Cezary, Jaworowo:-) Strasznie nie lubię wstępów, zatem parę żarcików na przywitanie dnia:
    Do Heńków przyjechała teściowa:
    - Heniutek! Otwieraj! Wiem, że jesteś w domu, bo twoje adidasy stoją pod drzwiami!
    - Sie mama tak nie wymądrza, poszedłem w sandałach!
    ...
    Powracającego w nocy do domu męża wita w drzwiach wkurzona żona:
    - Gdzie się szlajałeś?! Masż szminkę na twarzy! Ty...!
    - To nie szminka! To krew! Potrącił mnie samoćhód!
    - No...masz szczęście.
    ...
    - Musi mi pan dać podwyżkę - mówi pracownik do szefa - trzy inne firmy nie dają mi spokoju.
    - Co to za firmy?
    - Elektrownia, gazownia i bank kredytowy.
    ...
    Rozmowa dwóch kolegów:
    - Występuję do sądu o rozwód. Żona nie odzywa się do mnie od pół roku!
    - Opamiętaj się chłopie! Gdzie ty znajdziesz taką drugą?!
    ...
    - Dlaczego jeszcze nie wyszłaś za mąż? Nikt Cię nie prosił?
    - Prosili i to nie raz!
    - A kto?
    - Tata z mamą.
    Uściski dla całej Waszej gromadki posyłam! I buuuziaki ze słonecznego miasta:-)***

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Coś mi się zdaje Olu, że wstrzeliłam się z tymi żartami mocno nie w porę. Jeżeli tak, to wybacz proszę. Cokolwiek się dzieje jestem przy Tobie!*

      Usuń
    2. Marytko kochana! Żarty są świetne i w porę. Dziekuję za nie gorąco. Usmiałam się serdecznie. Nic złego sie u mnie nie dzieje.Po prostu miałam u siebie wyczekanego gościa, moją najdroższą przyjaciółkę ze Śląska i poświęcałam jej cały swój czas, dlatego blog poszedł w odstawkę. Pewnie napiszę o tym więcej w następnym poście. A póki co uściski i buziaki Ci zasyłam oraz dużo życzliwych myśli!:-)***

      Usuń
    3. Kamień z serca:-) Sorki za ten alarm. Trochę mi głupio. Pisałaś o tych wyczekiwanych odwiedzinach, nie zajarzyłam. Cieszę się, ze miałaś dobry czas!:-)***

      Usuń
    4. Dzięki za każde dobre słowo, Marytko!:-)***

      Usuń
  21. Super wyszło! I jakie praktyczne.Bardzo mi się podoba półeczka i cała koncepcja suszarki. Fantastyczna.
    A ja jak zwykle zadumałam się nad tym co napisałaś... dlaczego takie myśli i takie postrzegania świata przechodzi w zapomnienie? Dlaczego wszyscy ludzie nie widzą potrzeby takiego światopoglądu? Odkryją go na nowo dopiero jak go zniszczą i znów będą dostawać noble i inne nagrody za coś co teraz jest w zasięgu ręki? - przepraszam... zburzyłam sielankowy klimat posta. Fragment z wilkami uświadomił mi w jakim ,,dobrym" miejscu mieszkam... :)
    Pozdrawiam Was oboje i życzę dalszych takich wspanialych pomysłów i udanych projektów :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Półeczka na pranie cały czas jest w użytku i przydaje się bardzo. A co do postrzegania świata...To sie zmienia, tak jak zmienia sie człowiek i wszystko wokół niego. Do pewnych rzeczy dochodzi się z czasem. Każdy w swojej porze. Całe zycie jest jedną wielką nauka.Miejmy nadzieję, że mamy jeszcze sporo czasu na jej kontynuację...
      Pozdrawiamy Cie serdecznie, Agatko. Niech Twój piękny ogród daje Ci spokój, radość, spełnienie oraz inspirację do wielu refleksji!:-*)

      Usuń

Serdecznie dziękujemy za Wasze opinie i refleksje wyrażone w komentarzach!

Etykiety

Aborygeni afirmacja życia apel apel o pomoc asymilacja Australia autoanaliza bajka bal ballada baśń Beksińscy Bieszczady bliskość blog blogi Cesarzowa Ki Cezary chleb choroba czarny bez czas czerwiec człowieczeństwo deszcz dobro dom drama drama koreańska drewno droga drzewa trawiaste Dubiecko Dwernik Kamień dzieciństwo ekologia erotyk fajka film fotografie fotoreportaż głodówka gospodarstwo goście góry Góry Flindersa grass tree grudzień grzyby Gwiazdka historia historie wędrujące horror humor humoreska informacja inność internet jabłka Jacuś Jacuś. gospodarstwo Jacuś. lato jajka Jawornik Polski jesień jesień życia kalina kangury kastracja koala kobieta koguty kolędy komputer komunikacja konfitury koniec świata konkurs kot koziołek kozy Kresy kryminał książka kuchnia kulinaria kury kwiaty las lato lipa lipiec lis listopad los ludzie łąka maciejka macierzyństwo magia maj malarstwo marzenie mgła miasteczko odnalezionych myśli Mikołaj miłość Misia młodość moda mróż muzyka muzyka filmowa nadzieja nalewki nałóg natura Nowy Rok obyczaje ocean odchudzanie odpowiedzialność ogrody ogród ojczyzna opowiadanie opowiastka opowieść Orzeszkowa owoce pamięć Panna Róża park pasja patriotyzm pies pieśni pieśń piosenka piosenki płot początek podróż poezja Pogórze Dynowskie polityka poprawność polityczna porady praca prawda prezent przedwiośnie przemijanie Przemyśl przepis przetwory przeznaczenie przygoda przyjaźń przyroda psy psychologia recenzja refleksja relatywizm repatriacja reportaż Riverland rodzina rower rozmowa samotność sąsiedzi sens życia siano sierpień silna wola skróty słońce słowa smutek South Australia spacer spiżarnia spotkanie strych susza. upał szadź szczęście śmierć święta świt tajemnica tekst piosenki teksty piosenek tęsknota truskawki uczucia upał urodziny uśmiech wędrówki węgiel wieś Wilsons Promontory wiosna wirus woda wolność wrażliwość wrotycz wspomnienia wspomnienie wychowanie wypadki zabawa zaproszenie zdjęcia zdrowie zielarstwo zielononóżki zielononóżki kuropatwiane zima zioła zmiany zupa Zuzia zwierzęta życie życzenia Żydzi żywokost