czwartek, 2 kwietnia 2015

Wiosenne Święta...?





  Święta idą! Święta! 
Wiosnę z sobą wiodą
Chłodną, lecz promienną
I jak zawsze młodą
A jeszcze prowadzą
Wytęsknionych gości
Śpiew ptaków
Woń kwiatów
Tchnienie zieloności
Nadzieję, co w duszy
Znów się zakorzenia
Że zwycięży dobro
Życia pełna ziemia
Na ten widok w sercach
Coś dzwoni radośnie
Witajcie nam Święta!
Wiwat! Wiwat wiośnie!



    Powyższy, naiwno-optymistyczny wierszyk popełniłam wiele lat temu, gdy marzec tętnił ciepłem i zielenią a chwilowe zmiany pogody nie były tak drastyczne jak te obecne. Gdzież tam wtedy myslało się o wichurach, burzach, snieżycach  i mrozie? Wszystko było jak należy. A przynajmniej tak wydaje mi się z perspektywy czasu. Człowiek zresztą przeważnie ma tendencję do pamiętania tego, co dobre, ładne i miłe. Resztę zazwyczaj wypiera się jako zbędny bagaż.

   W tamtych czasach nie w głowie mi były takie, jak teraz zmartwienia związane z gospodarstwem, troską o byt i zdrowie naszych bliskich, nas i  zwierząt, które mamy pod opieką a także lęki przed tym, co przyniesie niepewne jutro. Ot, po prostu cieszyłam się świętami, jako synonimem odrodzenia życia i początkiem prawdziwej wiosny. Potrafiłam się tak radować niczego jeszcze właściwie o prawdziwym życiu nie wiedząc. Dzisiaj już bym chyba takiego wierszyka nie napisała bo choć nadal zdarza mi się cieszyć byle czym a moja sielska rzeczywistość jest tym, co mi najbliższe i nie marzę o zamienieniu jej na wygodny, miejski żywot, to niestety, z tyłu czaszki coraz głośniej i częściej dźwięczą jakieś pesymistyczne nutki. Patrzę na swoją twarz i poza wciąż licznymi piegami widzę cienie goryczy i zmarszczki bezradności, które są jak mapa moich życiowych doświadczeń, przeżyć oraz stale kłębiących się w duszy uczuć. Jakże daleką przeszłam drogę od tamtych lat prostego, szczenięcego szczęścia! Jak wiele się nauczyłam, jak wiele zapomniałam. Jak podobna, ale jednocześnie inna dzisiaj jestem.

   A więc znalazłam po latach ów wiosenny wierszyk i przeczytałam go dziwiąc się samej sobie, że tak prosto kiedyś na wszystko patrzyłam. I tak mi z tym było dobrze. I nie miałam wewnętrznych oporów by o tym pisać. Teraz w głowie panoszy się coraz bardziej i wszystkiego surowo pilnuje wierna zgraja osobistych sępów: bezlitosny cenzor, ironiczny krytyk, dyżurny malkontent, znudzony obserwator, etatowy szyderca.

- Co zrobić z tym dziecinnym wierszykiem? Wyprzeć się go? Schować i niech nigdy już światła dziennego nie ogląda? - szepnęłam zrazu, przeczytawszy go z lekkim przekąsem i wzruszeniem ramion. Ale potem przypłynęły z odsieczą inne myśli.

- Wierszyk, jak wierszyk. Ani lepszy ani gorszy. Z ciebie prawdziwej zrodzony. Nadal potrafisz widzieć świat w jasnych kolorach. Umiesz cieszyć się tym, co masz! Nie wywołuj wilka z lasu tymi swoimi wiecznymi obawami i troskami. Doceniaj każdą chwilę. Nawet te wichury, deszcze i  śniegi kwietniowe. Nawet to skrzypienie kości i obolałość mięśni, gdy wstajesz rano. Nawet ten ogrom roboty, z którym zmierzyć się musisz co dnia. Wciąż jeszcze masz siły i ochotę by robić swoje. I tego sie trzymaj!

 -  Przecież wiesz, iż niektórzy ludzie po naprawdę ciężkich przejściach osobistych, po chorobach, po walce z nowotworem (a nawet w jej trakcie) potrafią szanować i kochać egzystencję taką, jaka ona jest. Nie wybiegać myślami zanadto w przyszłość. Nie dręczyć się tym, co przemijalne albo tym, na co nie ma się wpływu. Celebrować każdą chwilę i uśmiechać się do samego siebie oraz do bliźnich. Tego nauczył ich dotyk śmierci, doznanie makabrycznego bólu, ostatecznego strachu i bezgranicznej samotności.
 -  Na pewno w umiejętności doceniania życia w każdym jego wymiarze pomaga wyznawana filozofia czy też głęboka wiara. Wystarczy, że wspomnę sobie mądrość, spokój, zgodę na wszystkie wyroki Opatrzności i ciepły blask, jaki do samego końca bił od ś.p. siostry Judyty, od razu wstyd mi za moje niewielkie przecież zmartwienia, bóle i obawy dotyczące przyszłości. Śmieszny i żałosny wydaje się wówczas ogarniający mnie od czasu do czasu pesymizm i niemoc. Przecież żyję.  Przecież kocham i jestem kochana. Przecież mogę oglądać kolejną wiosnę. Zauważać i podziwiać jej barwy, zapachy, nastroje oraz niezwykłe szaleństwa pogodowe.
  - Dlaczego więc nazwałam powyższy wierszyk naiwnym? Czy pogoda serca oraz ufność w dobro i w sens życia jest czymś głupim i niestosownym a nawet mocno irytującym? Czy z tego powinno się wyrosnąć i raz na zawsze porzucić jak stare, niemodne zabawki?

  - Mała Oleńko, co siedzisz tam we mnie i czasem nie masz śmiałości się odezwać, widząc jak niekiedy smętnie zwieszam głowę, jak wzdycham i trę zaczerwienione oczy, jak chętnie narzekam w chórze innych narzekaczy - Oleńko, weź mnie proszę za rękę i zaprowadź raz jeszcze w swoją wiosnę. Pokaż, jak cieszyć się znów świętami, jak biegać swobodnie razem z wiatrem, jak śmiać się bez bólu w sercu, jak pisać proste, radosne wiersze i nie wstydzić się ich wcale!


    Drodzy czytelnicy tego bloga! Oboje z Cezarym życzymy Wam odnalezienia w sobie ufności i prostej radości życia, spokojnego czasu dla siebie nawzajem, chęci na wspólne, wiosenne spacery. Choćby w śniegu i w deszczu! I także, a jakże:
                                           Wesołych Świąt!:-)))


54 komentarze:

  1. Ollenko i ja chcę życzyć by te święta były radosne i piękne. Choć aura za oknem w niczym nie przypomina wiosny niech ona będzie w nas.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Serdecznie dziękujemy Alinko i wzajemnie wszystkiego dobrego zyczymy!:-))

      Usuń
  2. Olga, Czarek! Wesołych Świąt życzą Wam Sznupki dwa..:) I wiosny w pełnym rozkwicie, tej na polach i w sercu..:)
    Mało mam ostatnio czasu, ale podczytuje cały czas, nawet jak się nie odzywam:)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Sznupeczki miłe! Dziekujemy za pamięć i serdeczne uściski zasyłamy, wszystkiego dobrego życząc!:-))

      Usuń
  3. Życzę Wam aby szczęście i miłości niech zawsze w domu Waszym gości:):) Olu ściskam . Cezarego pozdrawiam:):)
    A stoły świąteczne niech uginają sie pod ciężarem miłości:):)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziekujemy serdecznie i Wam też Jolu wszystkiego dobrego zyczymy! Zdrowia, spokoju i ciepła!:-))

      Usuń
  4. Wszystkiego najlepszego życzę Wam na święta :)) Taka smętna pogoda nie nastraja najlepiej, fakt, ale wlasnie - inni mają gorzej i chcieliby znaleźć się na naszym miejscu, a nie leżeć np. w szpitalu, albo w domu i nie mogąc wstać i wyjść nawet na taką pluchę.
    A Twój wiersz, Olu, kojarzy się mi z wierszem Kazimierza Wierzyńskiego "Zielono mam w głowie" :))
    Uściski dla Ciebie i Cezarego, oraz głaski dla całego zwierzyńca :*****
    Wiosna bywa kapryśna, pamiętam i zimne, i śnieżne Wielkanoce, a nie tylko ciepłe i słoneczne.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Człowiek zawsze znajdzie sobie powód do narzekania. O wiele trudniej znaleźć do radości, ale znalazłszy juz ten powód trzeba sie go trzymac i nie dawac się fali zniechecenia. Brzmi to banalnie, ale naprawdę trzeba doceniać chwile. Tak bardzo są one przecież ulotne.
      Własnie przeczytałam sobie w necie wiersz Wierzyńskiego. Rzeczywiscie - klimat podobny!:-))
      U nas istna zima! Normalnie, mozna bałwana ulepić!A sniegowe kulki moga robić za jajka, dla tego bałwana wiosennego, He, he!:-))
      Dziękujemy za ciepęł zyczenia Liduś i Tobie oraz twym bliskim także wszystkiego dobrego zyczymy!:-))***

      Usuń
  5. Wiwat. Wiwat Wiośnie. :)
    A smutki precz utopić jak marzannę a wyciągać radość słowików śpiew. :)
    Zrobić ognisko spisać smutki strachy i obawy, niech się w spalą w oczyszczającym ogniu. Ognisko powiadam nie piec, na zewnątrz mam być w ciszy wieczoru, jeszcze nie wieczór już nie dzień, chwila mocy, ten czas nieznany nam już a znany naszym przodkom wykorzystać na kreowanie, twórcze kreowanie. I nie powracać uporczywie do myśli dołujących, tak jak niektórzy uporczywie spowiadają się z tych samych grzechów na okrągło co wkurzało bardzo ojca Pio tak bardzo że niewidzialny, spoliczkował był przy konfesjonale, jedną wierzącą nad wyraz. :) A obiecał jej to kiedyś jeszcze za życia.
    Nie warto w sobie utrzymywać stanów gnębiących umysł i ciało.
    Olu i Cezary
    Niech od teraz uśmiech z twarzy Wam nie schodzi, piosenki same wyskakują na usta, niech uśmiech zawsze w kącikach oczu się czai.Tej wiosny tych świąt tego lata aż do końca świata. :)))

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. I jak tu ognisko palić, gdy gruba warstwa śniegu dookoła lezy? Trza chyba sanki wyciagać i na górke lecieć. każda radosc dobra!
      Mysli dołujace precz! Zgińcze, przepadnijcie mary pokutne! Nie dziwie sie ojcu Pio, ze sie wkurzył, bo mnie samą czasem dobija słuchanie cudzego narzekania.
      Elusiu! Dobra duszo! dziekujemy za dobre słowa!Ściskamy Cię bardzo mocno i duzo ciepłych mysli zasyłamy z ieluskiego Podkarpacia. Wszystkiego dobrego, kochana!:-))***

      Usuń
  6. Bo życie, Oleńko, to taki koktajl: naiwne radowanie się światem, prostym szczęściem i troski, które są powodem zmarszczek na twarzy. Czasami jest ciężko. Ale wystarczy zatrzymać się na chwilę, a już nasze wprawne oko wynajdzie jakiś powód do szczęścia ;)
    Zresztą - sama to wiesz ;)
    Pięknych Świąt, kochani, spokojnych, z ciepłem i miłością ;)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Otóz to - są mysli jasne i mysli szare. Nie wolno dac sie przytłumić tym drugim. Bo bez blasku w duszy i życie traci blask. A przecież byle co potrafi ucieszyc, rozśmieszyc, wzruszyc, zachwycic. Nawet ta gruba pierzynka śniegu, która teraz pokrywa nasze wiosenne ogrody! Pięknie jest i już!:-))
      Wszystkiego dobrego, droga Inkwi! Całusy gorące zasyłamy!:-))***

      Usuń
  7. witajcie nam święta.....
    I dla Was moc najserdeczniejszych życzeń świątecznych posyłam z wesolym uśmiechem
    A.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziekujemy, Alis!
      Ciepłe uściski i duzo zyczliwych myśli Ci zasyłamy!:-))*

      Usuń
  8. masz Ty w sobie na szczęście jeszcze wiele z dziecka potrafiącego dostrzec i podziwiać to, czego dorośli nie potrafią już zobaczyć, jest w Tobie słońce, ciepło i radość, i nadzieja.
    Szczęśliwych Świąt!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Chyba rzeczywiscie wciaz mam to dziecko w sobie, choć czasem trudno sie do niego dokopać. Ale staram sie jak mogę, bo bez tej dziewczynki w sobie całkiem już bym siebie w lustrze nie poznała. i jak by to było z obcą, zmierzłą babą dzień w dzień zyć?!:-)
      Dziekuję Ci Klarko za zyczliwe słowa i życzę Ci wszystkiego dobrego!:-))*

      Usuń
  9. Olenko, Tobie nigdy nie zabraknie optymizmu, taka karma. Jestes tak cieplym czlowiekiem, ze w te zimne dni ogrzejesz nas wszystkich i jeszcze tego ciepla zostanie.
    Zdrowych i beztroskich swiat Tobie i Cezaremu :***

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Cieszę sie, że tak pozytywnie mnie odbierasz Anusiu! Znasz sie na ludziach i masz sporą intuicje, więc nie mam innego wyjścia jak Ci wierzyć!:-))
      Ściskam Cie mocno, usmiech zasyłając i dużo ciepłych życzeń. Pozdrowienia od Cezarego!:-))***

      Usuń
  10. A mnie się jakoś dzieciństwo nie kojarzy z brakiem trosk i smutków. Było ich chyba całkiem sporo, może nawet pół na pół z szaloną radością i nieposkromionym szczęściem. Strach, gdy się było świadkiem kłótni rodziców, smutki związane z chorującymi zwierzętami, pierwsze nieudolne i nieraz zupełnie nieudane kontakty z rówieśnikami, bolesne poczucie własnej odmienności, rozpacz z powodu niezrozumienia przez dorosłych, itd itp. I to były sprawy bardzo wielkie i ważne dla małego człowieka. Teraz się uśmiechamy wspominając swoje dziecięce problemy, bo nas przygniatają zupełnie inne troski. O byt i o bliskich. Tak, wtedy to nas nie trapiło. To były sprawy dorosłych, a my wierzyliśmy, że oni sobie ze wszystkim poradzą. Wydawali się tacy mocni i nieśmiertelni ...
    Tak więc smutki towarzyszą nam od początku życia i będą nam towarzyszyć do jego końca. Tak samo jak radość i poczucie szczęścia.
    Niech tego drugiego było jak najwięcej!! Czego Wam i sobie życzę!
    Poskrzypując i postękując idźmy zatem sprawdzić, co tam nam życie uszykowało. I oby nasze cierpiące na przerost myślenia głowy, niczego nie popsuły! :)
    Uściski i buziaki!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. No tak, róznie to bywało w dziecinstwie. Też miewałam problemy (oj, ciezko było rudej i leworęcznej pośród rówieśników i nietolerancyjnych nauczycieli). Teraz troski innego kalibru. i radosci także.Człowiek już niby wie, co wazne, co nieważne a i tak czasem zdołowany. Niepoprawny!
      Cudne, niezwykle trafne Twoje życzenia Madziu - "Oby nasze cierpiące na przerost myslenia dusze niczego nie popsuły"! Tak i jeszcze raz tak!
      Ściskam Cie mocno, usmiechajac sie do Ciebie serdecznie w poczuciu duchowej bliskosci i podobieństwa!
      Wszystkiego dobrego, kochana Madziu!:-))***

      Usuń
    2. Niech tego drugiego będzie - oczywiście.

      Usuń
  11. Olguś.... pięknych Świąt dla całej Waszej niezwykłej gromadki z serca życzę :**********

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziekujemy, Emko z całego serca! Tobie oraz Twym bliskim i temu maleństwu, co tam sobie bezpiecznie buja w Twym ciepłym wnętrzu - wszystkiego dobrego!:-))***

      Usuń
  12. Dobrych i spokojnych dla Was i Waszych bliskich i wszelkiego stworzenia Waszego :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziękujemy i tego samego Tobie również Tupajko zyczymy! Wszystkiego dobrego!:-))*

      Usuń
  13. Pogodnych, słonecznych i pełnych spokoju Świąt Wam życzę:)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Serdecznie dziękujemy, droga Jaskółeczko!Wszystkiego dobrego!:-))*

      Usuń
  14. W każdym z nas jest równocześnie i to naiwne, beztroskie dziecko i ten zatroskany, odpowiedzialny dorosły. Tylko tego drugiego częściej dopuszczamy do głosu.
    Więc niech chociaż w ten świąteczny czas będzie odwrotnie. "Ja to się cieszę byle czym :-) .... byle co ją cieszy :-(
    Może to naiwne i egzaltowane ale co mi tam. Uściski dla doskonałej pary.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Tak, niech w ten świąteczny czas będzie odwrotnie! A choć bardzo zimowo za oknem, to co tam! W duszy ciepło! Będziem proziaki piec, żurek ciepły popijać i w cieple piecyka kuchennego sie grzać!
      Krystynko! Ściskamy Cię gorąco i pozdrowienia zasyłamy serdeczne Tobie oraz Twym bliskim!:-))***

      Usuń
  15. Spokojnego świętowania, Olu, chociaż ranek obudził się mocno pobielony, radości dla Was, zdrowia dla zwierzaków, i smakowitości na stole; wybieramy się w południe na Misterium na dróżkach kalwaryjskich, w zimowej scenerii:-) pozdrawiam Was serdecznie.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziękuję Marysiu! i Wam również wszystkiego dobrego zyczymy! Spokoju, rodzinnej, atmosfery, dobrego, wspólnego czasu w cieple domowego ogniska!:-))

      Usuń
  16. Kochana, mała Oleńko, pisz proste wiersze, niech będą naiwne, nie wstydź się ich, biegnij z wiatrem, płacz ze szczęścia, ciesz się stokrotkami, przepędź troski. I tak nie jesteśmy w stanie zmienić biegu wydarzeń. Niech każda chwila życia, nawet zwyczajna, będzie powodem do radości. Uśmiecham się do Ciebie Kochana:-) I takiej prostej radości na Święta Wam życzę!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziekuję za Twój szczery usmiech Basieńko, za ciepło i dobro, które od ciebie płynie.
      Masz racje, cieszmy sie czymkolwiek, stokrotką, ptaszkiem, promieniem słońca - zycie jest tak dziwnie krótkie a przy tym nieprzewidywalne. I piszmy nasze wiersze tak, jak czujemy. Prawdziwie!
      Wszystkiego dobrego, kochana dziewczyno!:-))*

      Usuń
  17. Piękny wierszyk i dobrze, że wciąż masz w sobie tę małą Oleńkę :D... :)...

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ano chyba nadal jest tam we mnie ta mała, wciaz ufna dziewczynka. Czasem wprawdzie cięzko ją znaleźc, ale w końcu sama przybiega i podaje ufnie rączkę!A wtedy świat odzyskuje blask.
      Abi miła, zycze Ci by i Twoja mała Lucynka swą rączke Ci podawałą i usmiechała się do Ciebie serdecznie!:-))

      Usuń
    2. Podaje :)... Bardzo lubię tę część siebie, która nadal pozostała ufnym i beztroskim, pełnym radości dzieckiem :)

      Usuń
    3. A to takie ufne, drobne rączki!:-))

      Usuń
  18. Spokojnych, pogodnych Świąt, pełnych dobrych i radosnych chwil...

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Raz jeszcze serdecznie dziekuję Ci Jaskółeczko i Tobie oraz Twojej rodzinie również udanych, rodzinnych świąt życzę!:-)*

      Usuń
  19. Gli auguri più sinceri per una Santa Pasqua lieta e serena!
    Un abbraccio...ciao.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Witam Cię serdecznie na moim blogu!
      Dziękuję za piękne życzenia i Tobie także życzę wszystkiego dobrego!:-)

      Usuń
  20. a mnie jest jednak szkoda tej lipy,,,,, nie odrośnie za mojego życia, nie odrodzi się, a Ty moja droga możesz wracać co i raz do małej Oli, możesz pod wpływem chwili pisać radosne wiersze i możesz znaleźć lepszy wariant przyszłości i z tego czerpać pogodę ducha.
    mam nadzieje, że Święta są radosne i spokojne ?

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Nic nie mogłam i nie moge poradzić,ze lipa jest taka poobcinana. Jednak mimo wszystko drzewo żyje i mysle, ze kiedys będzie piekna.Nie stanie sie to w ciągu paru lat, ale co nieco moze zdąże zobaczyć, mając juz kompletnie siwe włosy i patrząc na nia przec coraz grubsze okulary...
      Tak, świeta są spokojnie i miłe. Dziękuję.
      Uściski poniedziałkowe zasyłam!

      Usuń
  21. Kochani, troszke spoznione zyczenia ale plynace prosto z serca. Zycze Wam Radosnych Dni Swiatecznych i wszystkiego co najpiekniejsze.
    Usciski dla calej Zagrody PD!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziękujemy z całego serca i pozdraiamy oboje Was gorąco, zycząc Wam również wszystkiego dobrego!:-))

      Usuń
  22. Teraz dopiero znalazłam chwilkę czasu i przesyłam dla Ciebie i Cezarego spóźnione życzenia świąteczne, przede wszystkim zdrowia, dużo radości i zadowolenia!! A dla Ciebie żeby dalej ta mała dziewczynka w Tobie pozostała!
    (Podpisuję się dwiema rękami pod życzeniami Basi W.)
    Pozdrawiam :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Serdecznie dziękuję za pamięć i życzliwosc Mirelko!
      Pozdrawiam Cię ciepło jako dziewczynka i jako bardzo dorosła kobieta!:-))

      Usuń
  23. Olgo, a u Ciebie jak zawsze cieplo i przytulnie..... jak milo! Wierszyk piekny, niesie w sobie Ducha Wiosny i odrodzenia zycia w przyrodzie, takie ziarenko optymizmu ktore wraz z powrotem slonca i ciepla zamieni sie potem w piekny kwiat!
    Spoznione (jak zawsze) ale serdeczne zyczenia i usciski!
    serdecznosci :))

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziekuję Maju za życzenia! Kiedy z serca płyną, to zawsze są na czasie.
      Podobno ma sie ocieplić! Czekam na to z niecierpliwością!
      Wszystkiego dobrego Maju!:-))

      Usuń
  24. Fajnie tak po latach odnaleźć własny tekst i skonfrontować go dzisiejszą rzeczywistością. Ale czy musi być aż tak krytycznie? Czasem zdarzy mi się przeczytać swoje zapisane myśli z przed lat dwóch czy trzech lat i dziś też pewnie rzeczy widzę inaczej - więc poniekąd rozumiem. Dorastamy bagażem doświadczeń i widzimy świat innym - beztroska młodości już nie wróci choć skrycie każdy o niej marzy. Trudności na szczęście przemijają.
    Zatem głowy podniesionej do góry na co dzień życzę, choć to już parę dni po świętach. Pozdrawiam.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Tak. Człowiek sie zmienia i czasem sam sobie sie dziwi, ze kiedys w tak inny sposób na świat patrzył. Trochę żal tej beztroski, a jednoczesnie dobrze, że troche rozsądku przybyło .Zawsze coś za coś.
      Piekna wiosenna pogoda na świecie. Niech to trwa!
      Pozdrawiam Piotrze i Tobie również wszystkiego dobrego zyczę!:-)

      Usuń
  25. Może i naiwny ale bardzo trafny pozdrawiam.

    OdpowiedzUsuń

Serdecznie dziękujemy za wszystkie merytoryczne komentarze. Inne, a szczególnie te natrętne i napastliwe będą usuwane do spamu.

Etykiety

apel apel o pomoc asymilacja Australia autoanaliza bajka bal ballada baśń Beksińscy blog Cesarzowa Ki chleb choroba czarny bez czas czerwiec deszcz dobro dom drama drama koreańska drewno dzieciństwo ekologia erotyk fajka film fotografie głodówka gospodarstwo Góry Flindersa grudzień Gwiazdka historia horror humor humoreska informacja inność internet Jacuś Jacuś. gospodarstwo Jacuś. lato jajka jesień kangury kastracja koala kobieta koguty komputer komunikacja konfitury koniec świata konkurs kot koziołek kozy Kresy kryminał kuchnia kulinaria kury kwiaty las lato lipa lis listopad łąka macierzyństwo malarstwo marzenie miasteczko odnalezionych myśli Mikołaj miłość Misia moda muzyka nadzieja nałóg natura Nowy Rok obyczaje ocean odchudzanie ogrody opowiadanie opowiastka opowieść pamięć park pasja patriotyzm pies pieśni piosenka płot początek podróż poezja Pogórze Dynowskie polityka poprawność polityczna porady prawda prezent przedwiośnie przepis przygoda przyjaźń psy psychologia recenzja refleksja relatywizm repatriacja reportaż Riverland rower rozmowa samotność sąsiedzi sens życia siano sierpień silna wola skróty smutek South Australia strych szczęście śmierć święta świt tajemnica tekst piosenki teksty piosenek tęsknota uczucia upał urodziny uśmiech wędrówki węgiel wieś wiosna wirus woda wolność wspomnienia wspomnienie wychowanie zabawa zaproszenie zdrowie zielononóżki zielononóżki kuropatwiane zima zupa Zuzia zwierzęta życie życzenia