czwartek, 17 października 2013

Pachnący figami prezent od Pantery!



  
   Było to kolejne mgliste i dość chłodne, październikowe popołudnie. Z drzew opadało coraz więcej liści. Miękko i poszumnie brodziło się w nich teraz. Pachniało wilgotną ziemią, grzybami i zbutwiałą korą. Wracałam właśnie z Cezarym, Zuzią i kozami z długiego spaceru po lesie, gdy na szutrowej drodze, wiodącej do naszego domu zatrzymał się tuż mnie biały samochód listonosza.

- A ja tam paczuszkę dla pani zostawiłem. Leży na budzie Zuzi! – zawołał przez uchylone okno a widząc, że kozy korzystając z chwilowego zagapienia swej pani pochłonęło przeżuwanie moich sznurówek zawołał jeszcze z rozbawioną miną:

- A to z nich huncwoty! Dobrego dnia życzę! –  i odjechał w dal, wioząc przesyłki oraz, mam nadzieję, same dobre nowiny i serdeczne listy, innym mieszkańcom przysiółka.

   Kozy zajęły się tymczasem nieśpiesznym obgryzaniem pożółkłych listków przydrożnej wierzby - iwy. Zuzia pobiegła w pola, węsząc gdzieś tam jakieś sarny czy zające. W pobliskich zaroślach buszował beztrosko Cezary wytrwale poszukujący grzybów.
   A ja najchętniej od razu pobiegłabym do domu wiedząc, iż to wyczekiwana przeze mnie z niecierpliwością przesyłka od Pantery, serdecznej, blogowej koleżanki, która zorganizowała jakiś czas temu u siebie konkurs sprawdzający wiedzę czytelników na temat ważnych faktów z jej życia. A ponieważ Pantera pisze niezwykle ciekawie a stylu pisania oraz lekkiego pióra mógłby jej pozazdrościć Passent na spółkę z Żakowskim, toteż ponowne przeczytanie prawie całości jej bloga, w celu znalezienia odpowiedzi na podchwytliwe pytania konkursowe, było dla mnie naprawdę dużą przyjemnością!
   Owa przesyłka z wielce tajemniczą zawartością stanowiła jedną z głównych wygranych w tymże konkursie. Doczekać się nie mogłam jej otwarcia i nacieszenia oczu prezentami. A przyznam, iż wcale niełatwo było odpowiedzieć poprawnie na wszystkie pytania Pantery. Z niezwykłą pasją prowadzi ona swego bloga "Świat to dżungla" już od trzech lat i prawie codziennie zamieszcza na nim kolejny, interesujący wpis. Znaleźć tam można mnóstwo ciekawych, wyszperanych w necie szczegółów i faktów, nazw miejscowości oraz zwierząt a przede wszystkim rozważań na tematy społeczne, psychologiczne, historyczne i po prostu życiowe. To cały ogrom wiadomości! Dlatego ucieszyłam się bardzo, dowiedziawszy się, iż udało mi się zostać jedną z laureatek owego konkursu.  Ważne też dla mnie było to, iż nagroda w konkursie będzie kolejnym po spotkaniach z poznanymi przez blogi osobami, materialnym dowodem na to, iż Internet to nie tylko wymiana myśli i słów między nie znającymi się bezpośrednio ludźmi. Porozumienie przez Internet może być furtką do pogłębiania znajomości. Do większej bliskości i nadania zwyczajnej, ludzkiej cielesności tym nieco tajemniczym, żyjącym nieraz bardzo daleko od siebie, wirtualnym bytom.

- Cezary! – wrzasnęłam, ile sił w płucach – No wyłaźże już z tych krzaczorów! Paczka od Pantery przyszła. Ja lecę do domu!

   W chaszczach coś zaszeleściło, zaszumiało jakby wielki niedźwiedź się w nich przetaczał a potem ów zwierz głosem mego własnego męża poskarżył się zbolałym głosem:

- Po kiego ja w te jeżyny wchodziłem? Cały jestem pokłuty! A żadnych grzybów tu nie ma!
- No wyłaź, już wyłaź! – krzyknęłam niecierpliwie, nie przejąwszy się zbytnio losem upartego grzybiarza.
- Mówiłam ci przecież, żebyś tam nie właził! Nigdy mnie nie słuchasz, to masz nauczkę!
- Brykuska, Popiołka, Zuzia! Idziemy do domu! No szybko kozy! Bez ociągania! Zuzieńko niedobra! No przestań już obgryzać kózkom nogi! – popędzałam niesforne towarzystwo, któremu jakoś wcale nie spieszyło się z powrotem do domu.

   Wreszcie pchnęłam naszą skrzypiącą przeraźliwie furtkę, dobiegłam sprintem do budy Zuzi i porwałam w ramiona czekające tam na mnie sporych rozmiarów pudełko. Następnie z pudełkiem owym zaczęłam trochę bezładnie biegać po ogrodzie, aby znaleźć jakieś zaciszne miejsce, gdzie mogłabym je nareszcie otworzyć i nacieszyć oczy jego zawartością. Niestety, kozy też były bardzo ciekawe, co jest w środku i skakały za mną, nieustępliwie wpychając pyszczki w moje dłonie i bodąc bezczelnie zapakowaną elegancko paczkę. Wreszcie nie zdzierżyłam i zamknęłam uparte, kozie towarzystwo do komórki a ujrzawszy dochodzącego do furtki Cezarego wraz z Zuzią oznajmiłam mu, że paczkę od Pantery położyłam właśnie na stoliku przy budynku gospodarczym, ja natomiast lecę do domu po coś do rozcinania taśmy klejącej, którą zabezpieczone było pudełko. Mąż zaś ma czekać grzecznie z otwarciem paczki na mnie. Powróciłam po paru minutach, bo przypomniało mi się, że przecież fajnie by było uwiecznić na zdjęciach ów podniosły moment rozpakowywania a zatem muszę znaleźć aparat fotograficzny. Znalazłszy go, zziajana zbiegłam na podwórze i moim oczom ukazał się Cezary beztrosko unoszący wieko paczki i ciekawsko zaglądający do środka!

- No wiesz co!? – parsknęłam oburzona – Gagatku jeden! Czemu na mnie nie poczekałeś?! Zamykaj pudełko z powrotem! Będziemy się delektować razem kolejnymi etapami rozpakowywania a nie tak szast prast i po krzyku!

   Cezary nie chcąc się wdawać w dyskusję ze swą nieco zbyt egzaltowaną i podnieconą żoną westchnął i zajął się wykładaniem na stolik ogromnych prawdziwków, które znalazł na dzisiejszej przechadzce. Ja zaś pstrykałam zdjęcia i cieszyłam się jak dziecię wydobywanymi na światło dzienne kolejnymi skarbami z przesyłki. 



   Najpierw mym oczom ukazała się zielona koperta zaadresowana do mnie i Cezarego. Wewnątrz znalazłam śliczną kartę z odręcznie napisaną przez Panterę dedykacją. Potem zobaczyłam opakowanie gustownych serwetek stołowych. Pod spodem chowały się trzy apetyczne czekoladki z motywem różanym na papierkach. Obok nich leżała plakietka-magnes z nazwą miasta, w którym mieszka Pantera. Z boku ukrywało się delikatne, różowe mydełko o subtelnym zapachu fig. A owinięte pracowicie w folię bąbelkową były trzy urocze, oprawione w ciemnowiśniowe ramki, obrazki z motywem deszczu w tle i historii zakochanej pary na pierwszym planie. Zaparło mi wprost dech z zachwytu! 


   Ustawiłam wszystkie prezenty na stoliku, dokopawszy się jeszcze na dnie pudełka do pięknego kalendarza z różami na 2014 rok i wąchając go, jak zwykłam zawsze to czynić z nowymi książkami i tego typu wydawnictwami. A gdy już wszystko było pięknie na stoliku ułożone po prostu stałam i podziwiałam a mydełko figowe do nosa przykładałam i uśmiechałam się z lubością. A Cezary podziwiał wraz ze mną i doczekać się nie mógł, kiedy wreszcie pożremy owe apetyczne czekoladki!



   I wiecie, co się wówczas stało? W tym momencie zamglony dotąd dzień zdecydował się rozchmurzyć swe niewyraźne oblicze i rozjaśnił się w promienistym, październikowym uśmiechu! Oświetlił przy tym wspaniale wszystkie prezenty. A zakochaną parę na deszczowych obrazkach spontanicznie ubrał w taki oto wierszyk:

Idę w deszcz, idę w mgłę
Wiatr tarmosi parasolem
Gdzieś ty jest? Szukam cię
Serca ci niosę pogodę

Mą nadzieję, ciepły blask
Dostrzegł samotny pan na ulicy
Wstrzymał oddech, wstrzymał czas
Nic więcej już się nie liczy

Osłoniły nas przed chłodem
Nasze myśli i marzenia
Jest dwoje pod parasolem
A miłość nas opromienia…


- Ech! Mówiłeś coś?!  -  ocknęłam się wreszcie z deszczowo-promienistego rozmarzenia, usłyszawszy ponaglające chrząknięcia Cezarego.

- No to co? Zjemy wreszcie te czekoladki? – zapytał z lekką nieśmiałością mój mąż a ja również mając na nie wielką chętkę sprawiedliwie podzieliłam pomiędzy nas trzy różane smakołyki, byśmy mogli w try miga spałaszować te Panterkowe słodkości.

   Potem musiałam zająć się szykowaniem jedzenia dla kur oraz obiadem dla nas. W planie była pyszna zupa z prawdziwków. Najadłszy się wzięłam trzy deszczowe obrazki od Pantery i ustawiłam je na półeczkach w niedawno wyremontowanym przez nas pokoju gościnnym na piętrze. A gdy zawołałam na oględziny Cezarego oboje stwierdziliśmy, iż puste dotąd półeczki w jasnych meblach, jak gdyby czekały na takie właśnie, pasujące do nich, delikatne obrazki. I się doczekały! Dziękujemy Ci kochana Panterko!:-))





45 komentarzy:

  1. Olgo miałaś cudowny dzień, półki czekały jak widzę na te obrazki zakochanej pary CZYLI WAS :)
    Buziaki ślę :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Tak Ilonko!Nieoczekiwanie ten mglisty dzionek stał sie bardzo przyjemny, wręcz ekscytujacy. A mądra Panterka jak dobra wrózka znakomicie wyczuła co do nas najbardziej pasuje i rozjaśniła nam wczorajszy dzień cudna niespodzianką i wynikajacą z niej wprost dziecięcą radością!
      Całujemy Cie serdecznie Ilonko!:-))

      Usuń
  2. Cudne obrazki. Ale jestem pod wrażeniem pięknego pisma naszej Panterki. Bo muszę się przyznać, że czyjeś piękne pismo zawsze wywołuje we mnie małe ukłucie zazdrości.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. To samo pomyslałam na widok pisma Pantery - że jest ładne, zgrabne, wyraźne, lecz lekko zawijasowate. Oddajace jej wrażliwą, pełną wiedzy, głębi i tajemniczych meandrów duszę!:-))

      Usuń
  3. Chcę jeszcze dodać, że piękny opis oczekiwania, cała ta otoczka związana z celebrowaniem prezentu, robi niemałe wrażenie.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Tak własnie było Errato! Pisałam tego posta zaledwie kilka godzin po fakcie, czując jeszcze w sobie tę dziecięcą radość i niesamowitą ekscytację!:-))

      Usuń
  4. Piękny dzień i piękne jego zwieńczenie :) Te obrazki są przecuuuudne...a mydełko pachnące figami..mmmmm

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Obrazki od Panterki są bardzo nastrojowe, pasujące do mnie i Cezarego a takze do jesieni i pełnego serdecznych zamysleń i wspomnień października.A mydełko wciaz mam przy sobie i raczę sie jego aromatem do woli!:-))

      Usuń
  5. Tak zgadzam się, te półki czekały na te obrazki :)
    Ale ja bym położyła te czekoladki na poduszce i zjedlibyśmy je przed....albo po... ;)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Jesteśmy chyba zbyt wielkimi łasuchami by czekac na to przed...albo po!:-)) Wszystko idzie spontanicznie!
      A półki nareszcie są ustrojone tak, jak nalezy!
      I tak przyjemnie mi teraz wejśc do tamtego pokoju by popatrzeć, usmiechnąć się, pomysleć ciepło o Panterce!:-))

      Usuń
    2. Być może trochę zbyt frywolnie sobie poczynam ;) ale trzeba może było z tym nie czekać tylko razem z konsumowaniem czekoladek już, zaraz w tym momencie, pod tymi obrazkami :))) I to by było spontanicznie!

      Usuń
    3. Och, Rózyczko! Frywolność i uśmiech są mile widziane w jaworowym domku!
      A obrazki umieściłam w pokoju zaraz po grzybowym obiadku. A ze był on sycacy i dziwnie rozleniwiajacy zatem nie starczyło wówczas spontanicznej siły na "czekoladkowe zabawy". Lecz w chwili przypływu nowej energii i chętki na słodkości...Och, nie powiem jakie pyszne sa czekoladowe wieczory w dobrze ogrzanym domku!:-))

      Usuń
  6. Olgo, a ja żałuję, że to nie ja Ci wysłałam paczkę, tak fantastycznie to opisałaś! :)
    Prezenty przemyślane, uszyte na miarę, tak jak to u Pantery naszej widać w tym co robi na blogu.
    Gratuluję!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Nie tracę nadziei Aniu, że kiedys i od Ciebie przyjdzie do mnie jakaś paczka! Jak sie rozhulam w konkursach, to poczta nie nadąży z dowozem!:-)
      A co do trafnosci wyboru prezentu przez Panterke, to jest bezbłędny! A to tylko potwierdza moją dobrą opinie na temat naszej ulubionej koleżanki blogowej. Ciesze się, ze mogłam trafić kiedys tam na jej bloga i zostac czytelnikiem jej pełnych wiedzy, wrażliwosci i specyficznego humoru postów!:-)

      Usuń
    2. Olgo, żeby wygrać trzeba grać! Serdecznie zapraszam Cię do mojej zabawy. Może masz zdjęcie któregoś (bądź wszystkich) swojego kotka jak był maleńki? Wtedy będziesz mieć szansę. :)

      I mnie, jako dumnej odkrywczyni bloga Pantery tego mówić nie trzeba. Ja jestem jej pierwszym fanem! :))

      Usuń
    3. Muszę wobec tego pogrzebać w archiwum zdjęć. Moze znajdę cos ładnego na Twój konkurs Aniu! Skoro raz udało mi sie coś fajnego wygrać, to moze przełamałam jakąś złą passę w moim dotychczasowym, niezbyt obfitującym w laury życiu?:-))

      Usuń
    4. I ja też tak miałam, a potem zaczęłam prowadzić bloga i sypnęło się! :)

      Usuń
  7. Jejku! Chocby dla przeczytania TAKIEGO posta warto bylo wysylac! To prawdziwa uczta dla mej duszy.
    Rzeczywiscie, te poleczki sa jak stworzone wlasnie dla tych trzech obrazkow :)))
    A ja znow przeczytalam post, nie moge sie naczytac do syta. Chyba jutro znow wroce i poczytam :)))
    Wielkie dzieki za te radosc, Kangurki!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Radośc jest jak węgielki w ognisku! Wystarczy, ze rozdmuchasz jeden węgielek a zar przenosi sie na pozostałe! Rozdmuchałaś, to teraz leci ciepło od serca do serca! A ja sie ciesze, wzruszam, podziwiam wszystkie te cudownosci od Ciebie raz po raz i mysle sobie, że naprawde warto było zaczynać tę zabawę z blogowaniem rok temu. Tu, w tym przeogromnym necie spotkać mozna tak wartosciowe, zrównowazone, serdeczne, wrażliwe i ciepłe oraz bardzo rozumne osoby jak Ty. Serce wprost rośnie Panterko kochana!:-))

      Usuń
  8. Uczta dla duszy i ciala ktora jak zwykle pieknie opisalas. Prezent przemyslany i jeszcze dodatkowo smakowity, ale z Was lasuchy hahaha.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Tak Ataner!Jesteśmy łasuchy niepoprawne! Niech no tylko pojawi sie cos pysznego w zasiegu wzroku i mozliwosci, to juz przełykamy sline jak jakieś nienażarte pisklaki! Toteż do najszczuplejszych nie nalezymy a moje stare, romantyczne kreacje będą chyba spoczywać w szafie po wieki wieków!
      A Panterka jest niesamowitą kobietą! Przenikneła nas na wskroś i dobrze wiedziała, co nam wysłać by sie przydało i by zawładneło naszymi sercami!:-))

      Usuń
    2. Olu! Badz ostrozna jakie zdjecia zamieszczasz na blogu, bo ten Wasz goscinny pokoj tak mnie przyciaga, ze hej! Na lozku rozlozylam sie jak u siebie:))
      Zalegne w nim na pol roku i co wtedy?! :))))))))

      Usuń
    3. Och Ataner, to pokój czarodziejski! Reszta domu siermieżna i zabałaganiona, lecz on jest słodki i jasny jak anyzowy cukereczek by nie odstraszać, przyzwyczajonych do wyzszych standardów, miłych gości! Widok z jego balkonu rozciąga sie na pasma okolicznych wzgórz i pól. Jest cicho, spokojnie i swojsko.Zatem, gdy wreszcie zjedziesz na Podkarpacie (w co mocno wierze i zapraszam!) mozesz w nim zalec z błogością i odpoczywac do syta. A w długie, ciepłe wieczory popijac ze mna czerwone winko i patrzeć z balkonu na bliskosc nieba i miliony mrugających pogodnie gwiazd!:-)))

      Usuń
  9. No tak, ja też bym od razu zjadła czekoladki. Pozdrawiam Cezarego, bo widzę, że wie co jest najważniejsze. Ciebie Olgo też, ale to się samo przez się rozumie.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Och, Łucjo droga! Czekoladki były wprost przepyszne! A my tuż po długim spacerze mieliśmy wprost wilczy apetyt na coś słodkiego! Oboje, niestety, uwielbiamy słodkosci. Ale jakieś słabości i przyjemnosci trzeba w końcu w zyciu mieć, nieprawdaż?:-))

      Usuń
  10. ...dla takich chwil, dla prezentów niespodziewanych od serca dla serc warto żyć :)
    Serdeczności:)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Tak, droga Meg! Własnie takie chwile sa w zyciu najwazniejsze! Takie uczucie ciepła, prostej radości oraz wdzieczności za czyjeś serce i staranie!
      Pozdrawiam ciepło!:-))

      Usuń
  11. Gratulacje za wygraną :-)
    Miła niespodzianka,
    a prezenty widzę ,że fajnie wkomponowały się w wystrój sypialni :-)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziekuję za gratulacje Krysiu!:-)
      Niespodzianka była naprawdę bardzo miła a obrazki od Panterki cudownie pasują do pokoju goscinnego. Odtąd każdemu, kto do nas zawita będę się nimi chwalić!:-))

      Usuń
  12. Widzisz? Mówiłam, że lada moment przesyłka od Panterki do Was dotrze? Pięknie to opisałaś, Olu, mój opis to dziennik telewizyjny przy Twoim Discovery Nature ;)
    A Cezary zareagował identycznie, jak mój mąż :)) Czekoladki to podstawa :))

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Czekałam, czekałam ...aż sie doczekałam! I poczułam sie jakbym dostała wyczekany prezent gwiazdkowy albo urodzinowy! Juz dawno nikt nie zrobił mi takiej przyjemnosci jak Panterka! Cezary patrzył na mnie, głową kiwał i usmiechał się pod nosem. A i dzisiaj powiada, że jestem jak uskrzydlona!
      A czekoladki były pyszne! Kupiłam sobie dziś w sklepie czekoladę mleczna, ale się nie umywa do tych Panterkowych słodkości!:-))

      Usuń
  13. Ach, jak ja Cię lubię czytać,,,a za opis sytuacyjny masz ocenę celującą!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziekuje za ciepłę słowa Basiu!:-))Opis sytuacyjny powstawał niemal na bieżaco, wręcz reportersko! Pisząc byłam pełna emocji i szampańskiej wręcz radosci totez udało mi się to chyba przelać na klawiaturę komputera!

      Usuń
  14. Piękny prezent, ramki jak "na wymiar szyte", idealnie wkomponowały się w meble! Mydełko figowe musi pachnieć przepięknie. Ja pewnie dodatkowo zajadałabym czekoladki i pozbawiała powietrza bąbęlki z folii:) Kozy ciekawskie spryciary-mali przeżuwacze, których nigdy nie upilnujesz;)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Mydełko pachnie delikatnie i niezwykle. Jego zapach tak mi sie podoba, ze nie zamierzam zuzyc go do mycia, lecz do wwąchiwania się w nie gdy najdzie mnie chętka!Też kiedys lubiłam skubać i przekłuwać te bąbelki! Jak i obgryzać paznokcie! Teraz z tego typu pasji zostało mi namiętne skubanie słonecznika! A kozy to skubanie czego popadnie mają chyba po mnie!:-))

      Usuń
  15. Gratuluję miejsca na podium !
    Intrygujące jest to mydło figowe?
    Okazy Cezarego też niezłe- nie były robaczywe ?
    Na piękne obrazki zawsze znajdzie się odpowiednie miejsce, jest to miła pamiątka.
    Pozdrawiam Was serdecznie, trzymajcie się ciepło, bo zimno się zrobiło

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Serdecznie dziękuje za gratulacje, Zofijanko droga!
      Mydło figowe pachnie zniewalajaco! Nie miałam dotąd nawet pojęcia, ze figi maja w ogóle jakis zapach!
      Częśc grzybów była, niestety, robaczywa, ale to co zostało i tak wystarczyło na duzy garnek pysznej zupy.
      Obrazki Panterkowe bardzo dobrze czują sie na półeczkach w pokoju goscinnym. A nam bardzo miło na nie popatrzeć.
      Kochani! I my Was pozdrawiamy serdecznie! Zimnica rzeczywiście zrobiłą się nieprzyjemna. Grzejemy wiec w domku i nie chce się stąd nosa wychylać!Pewnie Wam tak samo!?:-))

      Usuń
    2. Babie nie powiedziało ostatniego.....

      Usuń
    3. Tak mówisz Zofijanko? Otuchę wlałaś w me serce !:-))

      Usuń
  16. :):):) uśmiechy ślę!
    Gratuluję pokoju gościnnego!
    U nas to wciąż totalne wariatkowo

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Och Magdo! U nas poza tym pokojem gościnnym, ktory wygląda jako tako i juz sie dla naszej przyjezdnej z daleka rodziny przydał to też jest wariatkowo, prowizorka i siermieżnosc oraz czekanie na dobre krasnoludki! Spokojnie więc możemy podać sobie ręce i usmiechać się do siebie porozumiewawczo ponad naszym niezwyciężonym bałaganem!:-)))

      Usuń
  17. Piękny post i rozumiem Twą radość z prezentu a pokój cudo swoim wyglądem zaprasza gości.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Jeszcze do tej pory mam mydełko od Pantery, a pokój gościnny bardzo sie przydaje odwiedzajacym nas członkom rodziny!:-)

      Usuń

Serdecznie dziękujemy za wszystkie merytoryczne komentarze. Inne, a szczególnie te natrętne i napastliwe będą usuwane do spamu.

Etykiety

apel apel o pomoc asymilacja Australia autoanaliza bajka bal ballada baśń Beksińscy blog Cesarzowa Ki chleb choroba czarny bez czas czerwiec deszcz dobro dom drama drama koreańska drewno dzieciństwo ekologia erotyk fajka film fotografie głodówka gospodarstwo Góry Flindersa grudzień Gwiazdka historia horror humor humoreska informacja inność internet Jacuś Jacuś. gospodarstwo Jacuś. lato jajka jesień kangury kastracja koala kobieta koguty komputer komunikacja konfitury koniec świata konkurs kot koziołek kozy Kresy kryminał kuchnia kulinaria kury kwiaty las lato lipa lis listopad łąka macierzyństwo malarstwo marzenie miasteczko odnalezionych myśli Mikołaj miłość Misia moda muzyka nadzieja nałóg natura Nowy Rok obyczaje ocean odchudzanie ogrody opowiadanie opowiastka opowieść pamięć park pasja patriotyzm pies pieśni piosenka płot początek podróż poezja Pogórze Dynowskie polityka poprawność polityczna porady prawda prezent przedwiośnie przepis przygoda przyjaźń psy psychologia recenzja refleksja relatywizm repatriacja reportaż Riverland rower rozmowa samotność sąsiedzi sens życia siano sierpień silna wola skróty smutek South Australia strych szczęście śmierć święta świt tajemnica tekst piosenki teksty piosenek tęsknota uczucia upał urodziny uśmiech wędrówki węgiel wieś wiosna wirus woda wolność wspomnienia wspomnienie wychowanie zabawa zaproszenie zdrowie zielononóżki zielononóżki kuropatwiane zima zupa Zuzia zwierzęta życie życzenia