niedziela, 1 września 2019

Czas dojrzałego lata…





  Przekwitły już wrotyczowe łany, zbrązowiały wiechcie wszędobylskiej nawłoci, dojrzały i opadły jeżyny.  Zmiana goni zmianę i tylko upał nadal trwa po staremu. Tylko deszczu mało, choć wilgoci w powietrzu mnóstwo. Rosa utrzymuje się nieraz aż do południa a potem już około czwartej ogród znowu pokrywa się kropelkami wody. W tej iście tropikalnej aurze dojrzewają obficie ostatnie skarby lata: grzyby, pomidory, winogrona, dynie i buraki. A przede wszystkim dziki bez.



  Oj, dziki bzie, jak cię kocham tak czasem mam cię już potąd. Ileż potu z siebie wylewam stojąc po kilka razy w tygodniu od rana do wieczora przy kuchni i dokładając drew do pieca, żeby z sokownika miarowym tempem mógł kapać twój ciemnobordowy sok albo żeby zgęstniały w końcu twoje amarantowo-czarne dżemy, no i żebym mogła potem te wszystkie słoiczki czy butelki należycie zapasteryzować. Wybaczam ci jednak bzie ten mój  obecny znój, bowiem wiem, iż ty mi się wspaniale za moją robotę jesienią, zimą i wiosną odwdzięczysz zdrowiu nie dając podupaść, obdarzając  mocą, smakiem i aromatem bzowego wina albo zachęcając do zjedzenia twych słodko-kwaśnych owocków z delikatnej galaretki konfitur wydobytych. Wtedy o obecnym, parnym utrudzeniu lata nie będę już pamiętać, a jeśli nawet, to wspomnę go z tkliwą tęsknotą,  zwłaszcza gdy na zewnątrz śnieg będzie białą pierzyną okrywał rzeczywistość a mróz pomaluje na szybach swe zawiłe, srebrzyste wzory. Okutana w ciepłą kurtkę i szal, odziana w nieodłączne gumofilce wyjdę z ciepłego domu i popatrzę z zachwytem na cichutko śpiący ogród, na dziewiczą biel rozpościerającą się dokoła, na pobłyskujące wśród niej diamenty lodu, na śniegowe czapy pokrywające bezlistne krzewy dzikiego bzu. I zdziwię się, że przecież dopiero co bujne życie dokoła tętniło a konfetti żywych barw tańczyło radośnie i migotliwie niby na obrazie Renoira. Ale przyszła zima i wszystko to gdzieś zniknęło. Na długie, długie miesiące uparcie zastygło w biało-czarno-błękitnym pejzażu Fałata…



 Ale jeszcze jest lato! Jeszcze zdążę się nim zachwycić i zmęczyć, za chłodem i deszczem zatęsknić a potem znowu słońca wyglądać, gdy w końcu przyjdą dżdżyste, szare dni jesienne. 


  A teraz królujcie wy, pomidory soczyste, słońcem i cieniem pachnące, któreście się w tym roku żadnej zarazie nie dały (odpukać w niemalowane!)  i nadal jaworowym gospodarzom stałego zajęcia dostarczacie. Mus was co dzień zbierać, zajadać i przetwarzać jakkolwiek się tylko da.


   I wy, buraki coście w tym roku w nadzwyczaj wielkie, zdrowe bulwy porosły i też spocząć Jaworom nie dajecie o kiszenie, konserwowanie i pasteryzowanie co i rusz się dopraszając. 


  I wy, kiście słodkich, fioletoworóżowych winogron, o zerwanie się aż proszące a potem aż do bólu brzucha pałaszowane.


  I wy, późne maliny prosto z krzaka jedzone, lepsze niż wszystkie słodycze razem wzięte.


  I wy, lasy bukowe, co na grzybobrania wciąż zapraszacie, w zawody każąc iść z innymi grzybiarzami, po kilku godzinach leśnych wędrówek kosze napełniając tymi wonnymi specjałami.




   I wy, łąki przyzywające cykaniem świerszczy i ptasich świergotów,  pełne słodko-gorzkich aromatów, łaskotliwych traw i przekwitających ziół, spowite wplatającymi się we włosy i serca niewidzialnymi pajęczynami nostalgii.


   I wy, wzgórza dalekie, leciutką mgiełką okryte, widoki nowe obiecujące, do fotografowania oraz wędrówek wciąż przywołujące.


   I wy, świeżo uprane pościele oraz łaszki-fatałaszki na słońcu swobodnie schnące, wiatrem pogodnym pachnące, w które tak miło twarz wtulić.


   I wy, przebarwiające się na pomarańczowo i bordowo liście winobluszczu po ogrodzie się swobodnie rozpełzające, furtkę pieszczotliwie obrastające.


   I wy, pąsowe owoce kaliny, powoli na krzewach dojrzewające, cierpko-walerianowy sok zapowiadające.


   I wy, fioletowe kwiatki marcinków kolejne pokolenia os, trzmieli i motyli do siebie wabiące.


   I wy, dumne dynie pośród szmaragdu trawy jeszcze leżące, pyszniące się słoneczną żółcią skórki i pomarańczowym, słodkim miąższem.


   I wy, myśli pełne nadziei, wraz z przepływającymi obłokami poprzez wrześniowe niebo za nowymi wyzwaniami odważnie podążające.
   To jeszcze jest wasz czas. Czas dojrzałego lata.


P.S.
Ach! Byłabym zapomniała. Mam sporo konfitur i soku z czarnego bzu. Gdyby ktoś z Was był chętny, to proszę o maila w tej sprawie (wanderers147@gmail.com)
  
  

51 komentarzy:

  1. Oleńko, piękna ta twoja " litania" do darów natury. Samo zdrowie u Was się rodzi. A maila napiszę bo przy czwórce Wnuków ( dwójce domowych) ciężko mi robić przetwory, jedynie wówczas robię gdy idą spać.
    Pozdrawiam z pięknej Małopolski.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. W tym roku o wiele mniej darów natury, niz w ubiegłym, rekordowym pod tym względem, ale nie narzekam a wręcz przeciwnie, dziwię się, że mimo suszy wiele roślin tak dobrze sobie poradziło i wydało sporo owoców.
      Bardzo chętnie podzielę sie z Tobą mymi przetworami, Basiu.
      Pozdrawiam Cie serdecznie z deszczowego dzisiaj Podkarpacia!:-)

      Usuń
  2. Zawsze mnie gdzieś zabierzesz Olu, każdą swoją opowieścią w jakiś miniony lub obecny zakątek życia. W Twoich zdjęciach odnajduję kolory i zapachy dawnych dni, przeżytych lat.
    I dzisiaj też tak się stało:-). "Czas dojrzałego lata", to była dla mnie od dziecka najpiękniejsza pora roku. Ostatnie dni sierpnia i ciepły, słoneczny wrzesień. Wrzesień oznaczał powrót do szkoły, a w szkole tylu wspaniałych przyjaciół. Szkoła przy samym lesie i nasze wypady do lasu. Cudowne złote chwile. Było pięknie dopóki dzięki rejonizacji nie zmuszono mnie do zmiany szkoły. I nic już nigdy nie było takie jak przedtem.
    Zdjęcie malin uruchomiło moje ślinianki i kubki smakowe. Powrócił zapach krzaków malin w głębi chłodny, wypełniony wigocią od ziemi, po wierzchu wygrzany słońcem i zapachem tych najsłodszych owoców.
    Ach, piekne to wszystko:-) Dziękuję za kolejną piękną wycieczkę***

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Piękne masz wspomnienia Marytko z przeszłych czasów dojrzałego lata. Fajnie, że szkoła z tamtych czasów tak dobrze Ci sie kojarzy. Ja za szkołą nigdy nie przepadałam. Końcówka sierpnia - bezcenna była zawsze dla mnie, jako dla osoby, która już za parę dni miała uwięznąc w murach szkolnych.Wykorzystywałam każdą chwilę wolności, przedłużałam jak tylko sie dało zabawy na dworze.Właściwie dopiero w czasach studenckich poczułam jak cudowna może byc pora dojrzałego lata.Nie wisiał nad nią już miecz Damoklesa!:-) No i teraz, gdy żyję w otoczeniu natury, gdy wszelkie granice przesuwaja sie płynnie i przyjaźnie.
      Malin nie mam w tym roku za duzo a wszystko, co tylko na krzakach dojrzeje zaraz jest przeze mnie i Cezarego pałaszowane!Także nasze pieski przepadają za malinami. Łażą za nami do malinowego chruśniaka i patrzą prosząco, żeby i im dać trochę tych soczystych smakołyków!:-)
      Cieszę się, że podobała Ci sie moja późnoletnia, słoneczna wycieczka.Dzisiaj już pogoda zupełnie inna. Pada i wieje, ale to dobrze, bo już tym upałem byliśmy bardzo zmęczeni.
      Uściski serdeczne zasyłam Ci Marytko i życzenia dobrego tygodnia!:-)***

      Usuń
    2. To wspomnienia tylko z trzech szkolnych lat. Za to tak wypełnione radością i szczęściem w otoczeniu dobrych, kochających istot, jak żadne inne. Wielokrotnie musiałam zmieniać szkołę z przyczyn ode mnie niezależnych. Te zmiany zaznaczone są smutkiem, samotnością i wyobcowaniem. Trudno nawiązać bliskie kontakty z innymi kiedy trafia się w środowisko zżytych ze sobą, mieszkających blisko siebie od lat dzieci. Zawsze byłam ta obca, ta z nikąd z wyjątkiem tych trzech złotych lat. Są dla mnie dzisiaj szczęśliwą wyspą, wspmnieniami do których powracam, właściwie jedynymi do których chętnie powracam, nie lubię oglądać się wstecz, nie mam za bardzo po co. Ale te wspomnienia są moim woreczkiem szczęścia, z którego czerpię kiedy dokuczy mi brzydota uczuciowa ludzi, kiedy życie znowu próbuje przycisnąć mnie do ziemi, rzucając piaskiem w oczy. I jak widzisz Olu miecz Damoklesa to uczucie też mi niestety znane:-)
      Buziam serdecznie:-) A u nas słońce na przemian z burymi chmurami***

      Usuń
    3. Dobrze Marytko, że miałaś chociaż te cudowne trzy lata, że możesz do nich wracać wspomnieniami i napełniać sie rzewnym uśmiechem i ciepłem. To jak powrót do ulubionych lektur dziecinstwa, do ich niepowtarzalnego nastroju i poczucia bezpieczeństwa. Dziecko tak wszystko mocno przeżywa, a szczególnie tak wrażliwe, jakim Ty na pewno byłaś. Dlatego wyborażam sobie jaką traumą były dla Ciebie kolejne zmiany, przenosiny, zetknięcia z nowym, zżytym wczesniej środowiskiem.Właściwie to człowiek w każdym wieku cięzko znosi tego typu sytuacje, ale na pewno lepiej sobie z nimi radzi w dorosłości niż w dzieciństwie.
      A z tym mieczem Damoklesa, który wisi i spokoju nie daje, to jest tak, że czasem nadal się pojawia, choć już nie szkoła jest tego powodem. Stale przecież natrafiamy w zyciu na jakieś nieuniknioności. Wszystko, czego oczekujemy z mieszaniną niepokoju i nadziei stać sie może takim mieczem.I czasem dopiero, gdy mija okazuje się, żeśmy się niepotrzebnie ostrza tego miecza obawiali, że jesteśmy silniejsi i wytrzymalsi, niż byśmy oczekiwali.
      I ja zasyłam Ci serdeczne buziaki z deszczowego i coraz bardziej chłodnego Podkarpacia!***

      Usuń
  3. Wspaniały spacer Olu. Jeszcze należy podziękować ziemi, która rodzi te wszystkie dobra, dzięki którym mamy zdrowe jedzenie i picie. Pozdrawiam serdecznie.:)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziękuję, Lenko!:-) Tak, ziemi jestem bardzo wdzieczna za to, co rodzi, za to, że jest siłą i opoką, matką dla nas wszystkich. Była, jest i będzie. Eksploatowana do granic wytrzymałosci, wyniszczana przez chemię, betony, ogromne hodowle bydła i wiele innych złych rzeczy. Wszyscyśmy winni jej wdzięcznosć, troske i opiekę a zdaje mi się, że coraz mniej osób traktuje ją czule i odpowiedzialnie.
      Pozdrawiam Cie równie serdecznie!:-)

      Usuń
  4. Ech gdybym mieszkala blizej to chetnie bym sie po taki sok czy konfitury zglosila, ale to za daleko. Pozostaje kupno tutejszych, pewnie nie takich dobrych, ale na polnocy stanu znalazlam zrodlo calkiem przyzwoitych.
    W kazda niedziele jezdzimy na farmers market i kupujemy warzywa i owoce na caly tydzien. Dzis kupilam kilka rodzajow malych dyn i papryczki shiseido na dyniowe medley, ktore nam ostatnio bardzo posmakowalo. I brzoskwinie, pyszne i tak soczyste, ze nie da sie ich jesc bez soku splywajacego po brodzie:)) Pomidory roznych rodzajow i czosnkowe lodygi, ktore dodaje do medley z dyni. I grzybow kika rodzajow... ech to jest naprawde bogaty czas.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dobrze Marylko, ża masz możliwosć kupna u siebie zdrowych i dobrych owoców i warzyw.Jest teraz taka róznorodnosc wszystkiego, że bez problemów można zywić sie wegetariańsko. Wszystko pyszne i zdrowe.Dla mnie ta pora końcówki lata mogłaby trwać cały rok!:-)
      A co to jest dyniowe medley? Szukałam w necie informacji, ale nie znalazłam.

      Usuń
    2. A wiesz, ze ja juz 25 lat temu mialam podpisana umowe z okoliczna farma i co tydzien przywozili mi do domu swieze sezonowe warzywa i owoce. Nawet w tamtym czasie bawilam sie w bycie wegetarianka, ale mi przeszlo po chyba 8 miesiacach jak trzeba bylo swietowac Thanksgiving.
      Nie znalazlas dyniowego medley bo to ja sobie tak nazwalam to danie;)) albo dyniowe albo warzywne medley. Jest to po prostu cos w rodzaju ratatouille z tym, ze ja kazde warzywo podsmazam oddzielnie na zeliwnej patelni i ostrym ogniu wiec moje warzywa nie sa tak miekkie jak w klasycznym ratatouille. Potem lacze je wszystkie na duzej patelni dodaje sol, pieprz, tarty swiezy kawalek imbiru i sos chili. Podobne to tez do leczo, z tym ze inne skladniki.
      Jak robie warzywne to dodaje tez papryke i swieze grzyby. Takie dyniowe to tylko z dodatkiem tych papryczek shiseido. Staram sie dobierac wszystko kolorystycznie, zeby ladniej wygladalo:)))

      Usuń
    3. Ale fajnie miałaś z tym dowozem do domu świeżych warzyw!:-)
      Skoro już wiem, co nazwałaś dyniowym medley, to powiem Ci, że i my często tę potrawę w róznych wariacjach warzywnych jadamy. Tylko smażę wszystko razem, bo tak jest szybciej. Mam właśnie kilka świezo zerwanych cukinii oraz bezmiar pomidorów, pewnie wiec dzisiaj albo jutro zrobię jakieś danie jednogarnkowe. Z dodatkiem pieprzu kajeńskiego. Uwielbiam takie dania. Od kilku miesiecy jestem wegetarianką i dobrze sie z tym czuję. Zobaczę, jak będziee zimą, gdy ciężej zawsze o świeże warzywa i owoce.
      Buziaki serdeczne Ci zasyłam, Marylko!:-)))

      Usuń
    4. Też sporządzam takie danie tylko na dużej patelni teflonowej, na niewielkim dodatku masła bezwodnego Ghe (chyba tak to się pisze, to masło, to z hinduskiej kuchni ), bez dyni za to z tych samych warzyw co Ola plus papryka, albo starta na tarce marchew, z dodatkiem ugotowanego wcześniej makaronu z gruboziarnistej mąki i przyprawy pikantnej do kurczaka bez chemii. Daję tej przyprawy dużo, bo ma dużo mielonej papryki i prawie nie ma soli. Jak pomidory puszczą sok to robi się taki paprykowy, ostry sos.
      A to dobre, że wszystkie wpadłyśmy na podobny sposób garnkowania:-) Ja to z czystego lenistwa, nie lubię długo stać nad garami, a szczegółnie w upalny dzień. Wtedy moja mała kuchenka zamienia się w saunę, no istny koszmar, wszystko się gotuje włącznie ze mną. No i jeszcze kupa garów do zmywania. A tak, jedna patelnia, ta!erze i sztućce:-)
      Tak jak Ola, robię tą potrawę w różnych wersjach, może byc z szatkowaną kapustą, białą papryką wtedy ma inny kolor i daję inne przyprawy i ugotowany wcześniej ryż czy kaszę, czasem dodaję też pokrojone drobno pieczone mięso z kurczaka itp. Wersji może być tyle ile wyobraźni:-)
      Buziam Was obie serdecznie:-))

      Usuń
    5. Zapomniałam dodać, że podsmażam to wszystko razem dość krótko, bo nie cierpię rozciapcianych warzyw. Muszą być aldente inaczej mam odruch wymiotny:-)

      Usuń
    6. Marytko, ja tez nie lubie rozciapcianych warzyw:) zostalo mi to z dziecinstwa bo wtedy wszystkie warzywa gotowalo sie "na smierc". I za nic na swiecie nie zjem gotowanej cebuli:))) to powoduje natychmiastowy odruch wymiotny. Cebula musi byc smazona i dodana w ostatniej chwili, lub jak w rosole gotowana w calosci tylko nacieta na krzyz zeby sie wiecej smaku wygotowalo i wyrzucona natychmiast:))) Zreszta wszystkie warzywa z rosolu poniewaz on sie musi gotowac dlugo to wyrzucam i na ostania godzine gotowania dodaje swieza marchewke. Wspanialy jak zdazy zanim wyrzuce to wyjada te rozciapciane na smierc warzywa. Moj rosol ma byc krysztalowo czysty i tylko z plasterkami marchewki i natka pietruszki. Wiem to zupelnie niezgodne z religia gotowania rosolu:)))

      Usuń
    7. Olu, ja mialam tylko taki krotki epizod wegetarianski w moim zyciu a teraz kiedys probowalam, ale juz wiem, ze nie dam rady, jestem miesozerna:)) Chocbym zjadla nie wiem jak duzo warzyw czy innych wegetarianskich dan to dopoki nie zjem chcoby najmniejszego kesa miesa to jestem glodna, wrecz umieram z glodu:))) Dobrze, ze Tobie sluzy bo to na 100% zdrowa forma odzywiania wiec korzystaj jak dlugo sie da.

      Te paczki ze swiezymi warzywami i owocami to bylo naprawde super rozwiazanie i juz wiem, ze jak sie przeprowadzimy to bede szukac podobnych form zaopatrzenia, tym bardziej, ze na polnocy stanu jest ogromna ilosc roznych farm wiec bedzie latwiej.

      Usuń
    8. Marytko, też wolę warzywa twardawe niż rozlatujące się. W ogóle jestem typem wiewiórki, która lubi sobie pochrupać - a to słonecznik a to orzeszki a to jabłko chociażby!:-) A takie jednogarnkowe dania jarzynowe są świetne, bo nie dość, że oszczędzają czas, to są zdrowe, pyszne, wygodne w przygotowaniu i nietuczące.Trzeba będzie starać się i zimą jeśc podobnie żeby nie przytyć (choć, niestety, parę kilogramów w górę, w zimnej porze roku jest u mnie prawie nie do uniknięcia. Ech, przytyć łatwo, schudnąc trudno!) Niech żyje zatem końcówka lata i jesień, kiedy wszystkich dobroci warzywno-owocowych jest mnóstwo i można sie najadać nimi bez żadnych przykrych konsekwencji!:-))
      Buziaki serdeczne ślę Ci Marytko z mglistej dzisiaj wioski!:-))*

      Usuń
    9. Star, oboje z Cezarym jesteśmy wielbicielami rosołu i w chłodnej porze jadamy go często a im więcej w nim warzyw tym lepiej.Nie ma dla nas większego znaczenia klarowność i wygląd rosołu, ale jego smak, zapach i temperatura (zupa ma byc bardzo gorąca!). Nie wiem tylko, jak z rosołami będzie w tym roku, jesli chodzi o mnie, bo kilka miesiecy temu przestałam jeść mięso, a wiec i wszelkie mięsne wywary zniknęły z mego menu. Nie tęsknię na razie za powrotem do starej diety, bo widzę, że o wiele lepiej sie czuję na diecie bezmięsnej, no i co ważne dla mnie, odrzucając mieso i parę innych rzeczy sporo schudłam. Jednak nie zarzekam sie, że to na zawsze, że zima nie obudzi we mnie potrzeby jedzenia bardziej treściwych pokarmów. Pożyjemy, zobaczymy. Grunt to zdrowie i dobre samopoczucie.
      Uściski serdeczne zasyłam Ci Sta r-Marylko z chłodnej i mglistej wioski pogórzańskiej!:-))*

      Usuń
    10. A wiesz Olu, bywam wegetarianką od wiosny do jesieni. Odrzuca mnie na wiosnę od mięsa, ale z pierwszymi mrozami wracam do mięsa i tłuszczów odzwierzęcych. Nie dość, że zaczynają śnić mi się po nocach, to zaczynam straszliwie marznąć, wręcz na granicy fizycznego bólu. Próbowałam ustawić bezmięsną dietę tak żeby nie marznąć, nie dało się. Dopiero zjedzenie mięsnego posiłku stawiało mnie na nogi. W tym roku nie tylko, że nie odstawiłam mięsa na wiosnę, ale zaczęło mnie odrzucać od owoców. Owszem pierwsze truskawki i czereśnie zjadłam ze smakiem. A potem ani dudu. Raz poczułam apetyt na maliny, te na Twoim zdjęciu, ale na te w sklepie patrzyłam obojętnie. Jedyne owoce jakie muszę pochłonąć codziennie, to jabłka, które od dziecka bardzo lubię. Tak, że ten tego:-))*

      Star:-) Z rosołem i cebulą mam dokładnie jak Ty. Z tym, że ja nawet do rosołu cebulę dodaję opaloną nad gazem, bo nie znoszę smaku ani zapachu cebuli wrzuconej na surowo do zup, gulaszów czy sosów. Ogólnie nie znoszę cebuli gotowanej bez jej uprzedniego podsmażenia. Za to cebulka krojona w krążki i podsmażona na smalcu ze skwarkami i przyprawami, to moje ulubione danie. Niestety nie jest to ulubione danie mojej wątroby:-))

      Buziaki dla Was obu serdeczne:-)***

      Usuń
    11. Marytko, tez opalam cebule przed wrzuceniem do rosolu:) tylko mi sie zapomnialo o tym napisac.

      Usuń
    12. Jeszcze cos mi sie przypomnialo wiec sie podziele:) Warzywa do zup (innych niz rosol) kroje w kostke i podsmazam w zeliwnym garnku tym samym co bedzie sie gotowala zupa i takie lekko podsmazone warzywa nie rozgotowuja sie na ciape. Wyprobowalam to juz chyba z 10 lat temu i bardzo mi ten sposob pasuje.

      Usuń
    13. Z tego, co zaobserwowałam w różnych programach kulinarnych w telewizji, to profesjonalni kucharze robią podobnie, jak Ty, droga Star.Dzięki podsmażaniu warzywa nie tylko że nie rozlatuja się, ale i ich smak staje sie wyrazistszy, bardziej esencjonalny, no i zapach jest przyjemniejszy.
      Dziękuję Ci za podzielenie sie kawałkiem swojej kuchennej magii!:-))

      Usuń
  5. Cudownie Olu napisane, cudownie ujęte na fotografiach... Dary natury, Matkę-Naturę trzeba kochać bezgranicznie, bo dzięki nim możemy przeżywać tak piękne chwile pełne sielanki i niepowtarzalnych emocji... Nie ma nic piękniejszego, jak umiejętność cieszenia się tym, co dookoła. Pozdrawiam! ;)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ogród, las i łąki darzą nas prawdziwymi skarbami. A ja to doceniam. I mam nadzieję, że los pozwoli przezywać jeszcze nie raz te dobre chwile, cieszyć sie darami dojrzałego lata.
      Dziękuję za ciepły komentarz i pozdrawiam Cię serdecznie, Maksie!:-)

      Usuń
  6. Kolejny piękny czas zaczyna się, nasza złota jesień. Po upalnym lecie, myślę, że jesień będzie spokojniejsza.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Tak, miejmy nadzieję, że jesień będzie piękna i przyjazna, ani za zimna, ani za gorąca. Na razie rozpadało się u nas potężnie, ale to dobrze, bo ziemia była strasznie spragniona.
      Pozdrowienia serdeczne zasyłam Ci, Olu!:-)

      Usuń
  7. Ja oczywiście trzymam rękę na pulsie odnośnie czarnego bzu :) Pięknie napisane Oleńko. To piękny czas dojrzałości - jak w życiu :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Oczywiscie, z radością podzielę sie z Tobą czarnym bzem, droga Gabrysiu!:-)
      Od wczoraj pogoda zmieniła sie u nas diametralnie. Jest mokro i chłodno. Ogród pije wodę jak gąbka!
      Pozdrawiam Cię gorąco!:-)*

      Usuń
  8. Ale dobra wszelakiego u Was :)))
    Pięknie :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Taki to dziwny rok, że wielu warzywom czy owocom obecna susza wcale nie zaszkodziła a wręcz przeciwnie, pomogła.Za to nie mam wcale jabłek, gruszek i śliwek, dla nich jednak było za sucho a poza tym musiały odpocząć po zeszłorocznym, niesamowitym wręcz urodzaju.Pewnie i na Twojej działce jest podobnie.
      Pozdrawiam Cię serdecznie, Lidko!:-)

      Usuń
    2. Śliwek i wiśni mieliśmy sporo, ale czereśnia mało, orzechy chyba ze trzy na drzewie wiszą, winogrona są, ale dużo mniej niż rok temu, co było do przewidzenia :) Ale nas cieszy, co ogród daje.

      Usuń
    3. No widzisz, u każdego co innego obrodziło. Zalezy to pewnie od położenia, klimatu, opadów itp. Tak czy siak, dobre jest, co jest. Dobrze miec coś swojego, popracować na świezym powietrzu, pomóc roslinom we wzroscie i cieszyc sie jak rośną a potem dojrzewają i wydaja plon.
      Pozdrawiam Cię serdecznie, Lidko jak ogrodniczka ogrodniczkę!:-)

      Usuń
  9. U Ciebie Olgo jak zwykle poezja prozą. A nawloc to dla mnie wspomnienie dziecinstwa. To letnie spacery z mamą i siostrą brzegiem Wisłoka. Tam bylo najwięcej nawloci. Potem zauwazylam ze jest wlasciwie wszędzie. Rozrosła się także na mojej dzialce.
    Najpiękniej i najserdeczniej Cię pozdrawiam.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziękuje za ciepłe słowa, Stokrotko!:-)
      Ten rok to rok nawłoci. Jest wszędzie w ogromnych ilościach. Ładnie wyglądaja bukiety z nawłoci, wrotyczu i fioletowych kwiatków ostu. Dobra jest też jako zioło do picia na problemy z układem moczowym. Pieknie wyglądaja takie nawłociowe pola, ale okazuje się, że to bardzo ekspansywna roślina, zawłaszczająca zbyt mocno nasze łąki, parki i pola, nie mająca w przyrodzie naturalnych wrogów. Tak przynajmniej mówią rolnicy, dla których nawłoć jest już plagą.
      Ach,cudne wspomnienia nawłociowe, szczególnie te z mamą! I ja takie mam. Rzewnie i tęsknie sie robi, gdy o tamtych czasach pomyslę.
      Ciepłe pozdrowienia zasyłam Ci, Stokrotko!:-)*

      Usuń
  10. ale cudowne opisy. Zrobiłaś mi dzień, zerknęłam w czasie pracy... teraz będę myslami do mojego ogrodu wybiegać.... Dziękuję, bardzo energetyczna chwila...:D

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Cieszę się, że tak pozytywnie podziałał na Ciebie mój post, droga Alis.Obcowanie z naturą i na mnie ma pozytywny wpływ. Niech to trwa i przynosi nam spokój i zadowolenie z tego, co jest.
      Dobrego dnia i tygodnia Ci życzę!:-)*

      Usuń
  11. Przepiękny post Oleńko, taki od serca i z głębi duszy. Takie kocham najbardziej. Kocham też te ostatnie dni lata, piękne, niepowtarzalne. I staram się nimi cieszyć i brać z nich tak dużo, jak tylko się da. Pozdrawiam

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Bardzo sie cieszę, Karolinko, że spodobał Ci sie mój post. Staram sie dostrzegać wokół siebie to ,co dobre i cenne a myslę, że końcówka lata, w każdej odsłonie, czy pogodnej, czy deszczowej, czy mglistej, jak teraz, jest piękna i warta tego by ją podziwiać. Bo przeciez przeminie, jak wszystko i zostanie tylko wspomnienie.
      Pozdrawiam Cię serdecznie!:-)

      Usuń
  12. Wszystko co pokazałaś jest takie dorodne, prawdziwe, zdrowe skarby ziemi. Ale szczęście, że pomidorów żadna zaraza się nie imnęła. Uwielbiam marcinki, cały wrzesień jest magiczny, bo babie lato, inny zapach powietrza, światło, mgły, szczęśliwy czas. Wasze gospodarstwo przypomina mi dawne czasy, kiedy jeszcze ludziom chciało się pracować i żyć z tego co wyprodukują, czyli bardzo zamierzchłe. Kilka lat temu obserwowałam w Polsce dawnych gospodarzy, którzy nawet podstawowe warzywa kupowali. Jesteś bardzo pracowita Olu, bo przecież ten cudowny świat bez Twoich rąk szybko zarósłby chwastami. Mój ogródek się poddał dawno temu, kilka miesięcy tropiku wytrzymują tylko natywne rośliny, okra nawet nie podlewana codziennie ma nowe owoce. Pomidory i papryka bardzo fajnie tu rosną, ale ziemia musi oczyścić się z zarazy. Pozdrawiam kochana Olu, niech Ci się wiedzie w tym pięknym zakątku, który stworzyliście:)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Póki oboje z mężem mamy jeszcze siłę do pracy na naszej ziemi, to pracujemy.Zacheca nas do tej pracy to właśnie, że prawie wszystko tak dobrze tu rośnie a wszystko to ekologiczne i zdrowe. A poza tym największy wysiłek trzeba w uprawy włożyc na wiosnę, potem już właściwie wszystko samo rośnie i dojrzewa. Potem już można aż do zbiorów odpocząć, chyba że ma sie inne gospodarskie roboty do wykonania, a przeważnie sie ma (naważniejsza i najcięższa to ta z przygotowaniem drewna na zimę, a znowu nas taka czeka, bo wkrótce dowiozą nam nowy zapas metrowych pni do pocięcia). Tu, w naszych stronach każdy ma swoje warzywa i owoce. Ludzie uprawiają też ziemniaki i zboża, bo hodując drób muszą mieć dla niego swojską paszę.W przeważajacej części mieszkańcami naszej wsi są osoby starsze i emeryci, majacy swoje przyzwyczajenia, hołdujący etosowi ciezkiej pracy na roli i nie wyobrażajacy sobie zycia bez swojskich warzyw oraz owoców. U młodych z tym wszystkim znacznie gorzej. Nie wiem, jak to będzie, gdy klimat zmieni sie u nas diametralnie i co roku będzie taka susza. Pewnie coraz gorzej będzie sie uprawiało, pewnie ludzie z wielu rzeczy zrezygnują, bo ciezko walczyć z wiatrakami.
      Piękny jest początek września. Prawie co rano teraz ścielą sie malownicze mgły a rosa długo utrzymuje się w ogrodzie, sprawiajac, iz każda pajęczynka wygląda niczym szmaragdowa kolia.
      I ja pozdrawiam Cię serdecznie, kochana Marylko, cudownej pogody wrzesniowej Ci zycząc i wielu zachwytów codziennych. Ściskam Cię mocno!:-)*

      Usuń
  13. Oleńko, jaka to piękna pochwała dojrzałego lata! Wprawdzie mnie dojadło i dopiekło tymi upałami i obawiam się, że to tak już będzie ale gdy zainwestuję w klimę to jakoś jeszcze pociągnę kilka lat, oby w zdrowiu i radości.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Teraz lato zrobiło sie znacznie łagodniejsze i przyjaźniejsze do życia niz jeszcze tydzień temu, gdy meczyło nas upałami. Jest chłodniej, ale nie brakuje słonca a i deszcze też co chwile padają, a rankami ścielą sie malownicze mgły. Dla mnie mogłoby być tak zawsze, dla Ciebie pewnie też.Cudnie rośnie winobluszcz. Zawsze, gdy patrzę na niego, to myslę o Tobie!:-)*
      Pozdrawiam Cie ciepło, Krystynko:-)

      Usuń
  14. ... "I wy wzgórza dalekie, leciutką mgiełką okryte" ... co widzisz, Olu, jaka to miejscowość z bielejącym kościołem? Dynowskie jest fascynujące, jeździmy często raczej stroną jarosławską, najpierw bezkresne pola, potem zagajniki, a wreszcie cudne lasy bukowe, i grzybiarzy dużo, i dróżki kiedyś, polne i dziurawe, teraz całkiem dobre, wyasfaltowane; nad Dubieckiem jest jedno miejsce, z którego widoki niesamowite, a domy rozrzucone w miejscach zupełnie nieoczekiwanych, wszędzie żyją ludzie; dziś rano rześki chłodek, i mgły w dolinie, jesień jak nic; pozdrawiam serdecznie.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Marysiu, to kościół pod wezwaniem św. Bartłomieja w Dynowie-Bartkówce, po Twojej stronie Sanu. Stojąc na wzgórzu połozonym około 2km od nas i patrząc w tamtą stronę domyslaliśmy się, że to Dynów,ale nie mieliśmy 100 proc. pewności, póki nie poszukaliśmy tego dokładnie na mapie i nie znaleźliśmy zdjęcia tego kościoła z bliska, z jego charakterystycznymi dwoma, białymi wieżyczkami.Tak, nasze Pogórze jest fascynujące i piękne a dlatego godne też głębszego poznania, przemierzenia, obfotografowania z każdej strony.
      Tak, jesiennie sie juz zrobiło.Chłodne noce, wilgotne poranki, ptaki wydziobują dziki bez i winogrona. Mnóstwo pomidorów dojrzewa nam co dnia. Póki jednak nie ma przymrozków, jest ok.
      Pozdrowienia serdeczne, sle Ci Marysiu!:-)

      Usuń
  15. Napisałam do Was 🌹 mam nadzieję, że coś jeszcze zostało. Ja ten dżem uwielbiam i chce w tym roku dać mamie i dziadkom :) no i dla siebie oczywiście też. Serdeczne pozdrowienia dla Was i piesków, a szczególnie dla Misi 💗💗💗

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. PS. Zapomniałam dodać, że właśnie a gdzie epickie zdjęcia piesków? I gdzie książka? Bo chce wesprzeć wydanie! Może jakaś zbiórka albo coś? Bo zostałam tam w tym dole z głową rozbitą! 😆 Czekam na wieść 😘

      Usuń
    2. Kocurku drogi! Dziękuję za maila. Zaraz odpiszę, co i jak, jesli chodzi o zamówienie. Mam bardzo duzo dżemu z czarnego bzu, wiec nie martw sie, starczy i dla Ciebie i dla Twych bliskich!:-)Cieszę się, że tak Ci te bzowe przetwory jaworowe smakują!:-)
      Zdjęcia piesków są na tym blogu co chwilę (mam wrażenie, że aż do znudzenia), ale wkrótce pewnie będą następne, bo jak tu nie fotografować tych wesołych mordek?:-) Zwłaszcza Misi, słodziaczka mojego białego!:-)
      Co do ksiazki, to sama próbuję sie z nią jakoś kulać, ale to droga przez mękę. Ostatnio niby coś w tej sprawie ruszyło, ale w sumie nic pewnego. W każdym razie dziekuję Ci z całego serca za chęć pomocy.Kochana z Ciebie dziewczyna!:-)*♥♥♥

      Usuń
  16. Same pyszne owoce u Ciebie. My ostatnio przetwarzamy ile się da malin. A to soki a to dżemy. Mniam mniam, bedzie co jeść w zimie.

    OdpowiedzUsuń
  17. Cały ten wpis jak wiersz, jak oda do darów lata !!! Cudnie to ujęłaś ! Kocham jesień i jej kolory ! Zachwycam się wtedy wszystkim, co dookoła - zachodami słońca, kwitnącymi późno trawami, marcinkami i wrzosami. jest wtedy tak pięknie, a jednak tuż przed czarno-białą zimą. Pozdrawiam serdecznie :)

    OdpowiedzUsuń

Serdecznie dziękujemy za Wasze opinie i refleksje wyrażone w komentarzach!

Etykiety

Aborygeni afirmacja życia apel apel o pomoc asymilacja Australia autoanaliza bajka bal ballada baśń Beksińscy Bieszczady blog blogi Cesarzowa Ki Cezary chleb choroba czarny bez czas czerwiec deszcz dobro dom drama drama koreańska drewno droga drzewa trawiaste Dubiecko Dwernik Kamień dzieciństwo ekologia erotyk fajka film fotografie fotoreportaż głodówka gospodarstwo góry Góry Flindersa grass tree grudzień grzyby Gwiazdka historia historie wędrujące horror humor humoreska informacja inność internet jabłka Jacuś Jacuś. gospodarstwo Jacuś. lato jajka Jawornik Polski jesień kalina kangury kastracja koala kobieta koguty kolędy komputer komunikacja konfitury koniec świata konkurs kot koziołek kozy Kresy kryminał kuchnia kulinaria kury kwiaty las lato lipa lipiec lis listopad los ludzie łąka maciejka macierzyństwo magia maj malarstwo marzenie mgła miasteczko odnalezionych myśli Mikołaj miłość Misia młodość moda mróż muzyka muzyka filmowa nadzieja nalewki nałóg natura Nowy Rok obyczaje ocean odchudzanie odpowiedzialność ogrody ogród ojczyzna opowiadanie opowiastka opowieść Orzeszkowa owoce pamięć Panna Róża park pasja patriotyzm pies pieśni pieśń piosenka piosenki płot początek podróż poezja Pogórze Dynowskie polityka poprawność polityczna porady praca prawda prezent przedwiośnie przemijanie Przemyśl przepis przetwory przeznaczenie przygoda przyjaźń przyroda psy psychologia recenzja refleksja relatywizm repatriacja reportaż Riverland rodzina rower rozmowa samotność sąsiedzi sens życia siano sierpień silna wola skróty słońce słowa smutek South Australia spacer spiżarnia strych susza. upał szczęście śmierć święta świt tajemnica tekst piosenki teksty piosenek tęsknota truskawki uczucia upał urodziny uśmiech wędrówki węgiel wieś Wilsons Promontory wiosna wirus woda wolność wrażliwość wrotycz wspomnienia wspomnienie wychowanie wypadki zabawa zaproszenie zdjęcia zdrowie zielarstwo zielononóżki zielononóżki kuropatwiane zima zioła zmiany zupa Zuzia zwierzęta życie życzenia Żydzi