sobota, 2 maja 2015

Trąc…






   Po wielu dniach pogodnych nareszcie dzisiaj trochę popadało a ja mogłam nieco zwolnić tempo mojej przepracowanej codzienności i znaleźć czas na utarcie ziemniaków na placki. Dawno już miałam na nie ochotę a myśl o tym, że czeka mnie to męczące dla rąk tarcie skutecznie odbierała mi zapał i apetyt. Kilka miesięcy temu posiadałam pewną zmyślną maszynę, która rozdrabniała kartofle na przydatną masę. Wówczas jadaliśmy placki często. Teraz zostały mi do dyspozycji własne dłonie. One zaś straszliwie obolałe są po nieomal codziennym, wielogodzinnym przygotowywaniu drewna na opał.

   Staramy się jak możemy z Cezarym by naciąć i zwieźć teraz jak najwięcej drewna, nie zostać jak poprzedniej zimy bez zapasu i nie musieć potem spod śniegu targać suchych gałęzi i chrustu, by było czym pod kuchnią rozpalić. To najważniejsze. Niedawno napisałam w wierszu, że co dzień się uczę siebie. Ubiegłej zimy nauczyłam się, że potrzeba ciepła jest dla mnie czymś podstawowym. I dla mojego męża też, w związku z czym w styczniu, by ograniczyć palenie w całym domu przenieśliśmy się do nie wyremontowanego pokoiku przyległego do kuchni na parterze. Dokładając suchych gałązek do kuchenki „Jawor” przetrwaliśmy zimowe miesiące. A przetrwawszy tak bardzo przyzwyczailiśmy się do tych skromnych warunków mieszkaniowych, że mimo wiosennego ciepła wciąż jakoś odwlekamy powrót do pokoi na piętrze.
  Trąc ziemniaki rozmyślam o bardzo trudnym roku, który jest przed nami. Mam nadzieję, że ostatnim z serii tych ciężkich. Dzisiaj pada. To dobrze. Można trochę odpocząć albo zrobić coś, na co nie ma się czasu na co dzień. A w porównaniu z przywlekaniem i podnoszeniem ciężkich pni oraz gałęzi, ich cięciem, piłowaniem i rąbaniem nieomal wszystkie czynności zdają się teraz odpoczynkiem. Żebyż tylko móc odetchnąć w sprawie koziołków…




   Ach! Utarłam kostkę kciuka. Krew natychmiast cieknie na ziemniaki. Szybko, szybko. Opłukać ręce. Owinąć palec. Wybrać upapraną krwią pulpę. Kontynuować tarcie. Będzie pyszny obiad.
Mimo tego, że od ponad miesiąca wystawiamy ogłoszenia o sprzedaży nasze trzy koziołki wciąż jeszcze są z nami. A byłaby już na nie najwyższa pora.  Jednak na Podkarpaciu mało jest kozich farm i nie ma chętnych na kupno. Mieliśmy tylko jeden telefon w sprawie koziołków. Pewien facet zrobił nam nadzieję, bo przed świętami był chętny na wszystkie trzy. Chciał je wziąć do dalszej hodowli i jako towarzystwo dla dzieci. Niestety, nie odezwał się więcej.
Mamy znajomego, który chętny jest by rozwiązać w sposób tradycyjny nasz problem. Wciąż się jeszcze przed tym wzdragamy, ale jak nie da się inaczej, to będziemy zmuszeni. Jednak samo wyobrażenie tego rozwiązania…Dyskusja o sposobach uśmiercania zwierząt na forum „kozolin” wytrąciła mnie z równowagi. Oto kolejna, bolesna lekcja. Przekonuję się na własnej skórze, że jestem za miękka do pewnych, zwykłych w gospodarstwie wiejskim spraw. 

   Och! Znowu skaleczenie! Tym razem środkowy palec. Z braku plastra szybko owijam go papierem toaletowym. Na szczęście tarcie skończone. Jeszcze tylko trzeba przyprawić masę i już można smażyć.
   Przychodzi Cezary i na szczęście wyręcza mnie w tej czynności. Nie tracąc czasu przygotowuję więc jedzenie dla zwierząt. Wkrótce wynoszę do kurników wiadro tłuczonych ziemniaków wymieszanych ze śrutą. Dzisiaj biedne kury z powodu deszczu zmuszone są do siedzenia w zamknięciu. Właśnie mija rok od pamiętnego ataku lisa na nasze zielononóżki kuropatwiane. Ten rudy zbir zabił nam wtedy i ranił ponad 20 ptaków. A od paru dni znowu kręci się wokół naszego gospodarstwa. Widocznie lisica powiła maleństwa i potrzebuje większej ilości pokarmu. Dlatego nie pozostawiamy w ogrodzie kur bez opieki i nadzoru a w ostateczności nie wypuszczamy tak jak dzisiaj z kurników. Zeszłoroczny, lisi pogrom podkopał w nas wiarę w sens prowadzenia w naszych okolicach kurzej fermy. Podkopał i znacznie zmniejszył dochody z jajek. Jeszcze się to jakoś kręci, ale bardziej siłą rozpędu niż realnych korzyści. 



   Wchodzę do koziarni. Wszystkie kozule rozmeczały się na mój widok rozpaczliwie. Z powodu deszczu nie wychodziły dziś na pastwisko. Znudzone maluchy dokazują…Kroję suche bułki i buraki. Karmię całe towarzystwo. Na strychu budynku gospodarczego pakuję do worków siano dla nich. Kicham raz po raz. Ten sianowy kurz jest lepszy od każdej tabaki! Siano powpadało mi za golf i w buty. Wszędzie mnie coś uwiera. Trę i drapię się ile wlezie. Lewy nadgarstek i prawe przedramię przypominają o niedawnym urazie. To parę dni temu capek Łobuz Kurdybanek, odpinany na łące z postronka bodnął mnie ni z tego ni z owego. Nie dawał podejść do siebie. Zazwyczaj tak przyjazny i łagodny bardzo przeraził mnie swoją nagłą agresją. Rozpłakałam się wówczas i pomyślałam w panice:
 – Jakże ja będę się zajmować zwierzakiem, którego się boję? Trzeba chyba sprzedać capka. Nie ma rady! A poza tym nie ma sensu rozmnażanie kóz w sytuacji, gdy nie wiadomo co począć z koziołkami. Gdy nieuchronność ich losu tak boli!
   - Ha! Łatwo powiedzieć sprzedać, kiedy chętnych brak!



   Przystaję nad naszym oczkiem wodnym. Deszcz pięknie je przepłukał, oczyścił. Obrastają je malownicze chaszcze, nieznane z nazwy kwiatki i łubiny. Na te to łubiny właśnie uparła się ostatnio kózka Majka. Ilekroć wybiega z koziarni na łąkę nie omieszka zawadzić o ten uroczy zakątek i skubnąć sobie co nieco. Mimo jednak poczynionych przez nią zniszczeń nadal jest tam bujnie i dziko. Obok oczka wodnego jest wiata ze zgromadzonym pod nią drewnem. Patrzę na tę ilość i wiem, że chociaż wydaje się tego dużo, to potrzeba jeszcze co najmniej drugie tyle, by nie drżeć zimą z chłodu.  A więc sporo jeszcze roboty przed nami. Ale nie dzisiaj. Na szczęście, nie dzisiaj! Dopiero w poniedziałek kołowrotek tej gospodarskiej machiny rozkręci się ze zwykłą mocą. Teraz czas na naoliwienie przetartych nieco śrubek. Na konieczny oddech. 



   Korzystając z tego, że przestało padać po obiedzie postanawiamy wybrać się z kozami i Zuzią na spacer do lasu. Deszcz spłukał z ziemi brud i wszystko wspaniale zalśniło w wyglądającym spomiędzy chmur słońcu. Kałuże jak krystaliczne, małe jeziorka. Świeże listki jak szmaragdy. Pozbawione srebrzystego odcienia ciemne pnie buków stały się cudownie kontrastującym tłem dla młodej zieleni krzewów, kwiatków i traw, dla ubiegłorocznych, rudo-bordowych liści.



- A świat potrafi być taki piękny, prawda? – szepnęłam do męża, gdy staliśmy na leśnej ścieżynce wpatrując się w beztrosko pasące się kozy.
- No właśnie – westchnął i zerwał dla maluchów wysoko rosnące gałązki wierzby Iwy – Patrz Oluś, jak zajadają ze smakiem! Jakie wszystkie zadowolone z życia!
A ja nic nie odpowiedziałam. Odwróciłam się trąc szybko oczy i nos. Tyle jest wiosną natrętnych muszek w lesie…



43 komentarze:

  1. Podziwiam, że Ty to znosisz... Ja bym nie dała rady z myślą o tym, że będę musiała zabijać, albo dać na zabicie... No wiem niby, że to życie i śmierć, że tak też jest i że tak trzeba (?) - ale właśnie ta wątpliwość... Trzymam kciuki, aby znalazł się dobry kupiec dla maluchów, ich nowy właściciel. I żebyś Ty sama dała radę z rozstaniem, jakiekolwiek by nie było. Pozdrawiam Cię ciepło.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Człowiek naprawdę duzo potrafi znieść. Samego siebie zadziwić. Ale czasem dochodzi do takiej blokady, której przejście naprawdę duzo go kosztuje. Gdy ją przejdzie zmienia się w nim coś na zawsze.I chyba nie na lepsze.. Trzymaj więc kciuki, Abi!*

      Usuń
  2. Ach, jak mi smutno z powodu koziołeczków. Tak się rozmnożyły, a teraz chętnych na nie brak. Nie traćmy nadziei, jakoś w głębi ducha czuję, że znajdzie się amator. Szkoda trochę tych poranionych palców, zwłaszcza, ze w gospodarstwie to jakaś przeszkoda. Bądź ostrożna, unikaj zakażenia, Oleńko. Placki ziemniaczane wciąż tam gdzieś majaczą mi w umyśle, lecz jak przychodzi co do czego, zawsze coś staje na przeszkodzie. Ale najwyższy czas je wreszcie zaserwować. Póki co, na topie są naleśniki:)).
    Piękne to Wasze wspólne, zgodne z rytmem natury życie.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Coś jest nie tak ten świat poukładany, że niektóre zwierzęta mogą zyć, bo są przydatne dla człowieka a inne muszą umrzeć, bo są nieprzydatne. Człowiek jak jak centrum wszystkiego, jak wyrocznia i opatrzność. A przecież niczym jest, bezbronnym wobec sił natury listeczkiem, któremu przez moment zdaje sie, że wie dokąd leci i że moze decydować o locie innych listków.
      A co do tarcia ziemniaków, to nie cierpie tej czynności. Nawet jak nie mam mysli zajętych bolesnymi sprawami, to i tak sie trę. Taka to widocznie musi być cena za smakołyk. W zyciu wielu przyjemnośicom towarzyszy ból. Awers i rewers.
      Nalesniki w zaeszłym roku były u nas w ciągłym smażeniu. A lubię i na słodko i na słono. i same z sobą też.
      Tak Errato, ja też uważam, że nasze zycie mimo wszystkich trudów, problemów i niepokojów jest jednak piekne.Nie widzę siebie już nigdzie indziej.

      Usuń
  3. Bo i zycie na wsi nie jest taka sielanka, jak sie z pozoru wydaje. To bezustanna praca, nie tolerujaca choroby, chandry, niechciejstwa, a tu jeszcze problem z kozimi chlopakami. Rozterki i bol trudny do zniesienia.
    Trzeba miec sile Herkulesa, nie tylko w miesniach, ale i w rozumie, zeby to wszystko ogarnac i sprobowac chocby zaakceptowac...
    Olenko, zycze Ci jak najwiecej tej sily i jestem pewna, ze ja w sobie znajdziesz. ♥
    Sciskam bardzo mocno :***

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Tak, Aniu - życie tutaj nie jest bajką dla grzecznych dzieci. I naprawdę trzeba mieć dużo wytrwałości, wiedzy, siły i nadziei by przetrwać. Ale nie ma żadnej zbroi, która by chroniła przed bólem, lękiem, smutkiem, bezradnością. Wszystko co jest nam dane trzeba przeżyc na własnej skórze. Nic nie jest oszczędzone. Na nic bunty i pobożne zyczenia. Przejdę przez wszystko, przez co trzeba będzie przejśc. Trudno.
      A mimo wszystkich problemów i dylematów kocham, nadal kocham to moje zycie tutaj...
      I ja ściskam Cię mocno Anusiu!***♥

      Usuń
  4. Czytając Cię po raz kolejny się zastanawiam - dlaczego tak się męczysz? Po co? Dla kogo? Jaka długo jeszcze?
    Czy rzeczywiście robisz to, co chciałabyś robić? Czy to Twoje wymarzone życie? Czy może okazało się cięższe niż przewidywałaś? Czy może rozum podpowiada, że trzeba ciągnąć ten wózek z życiem, ale ciało stawia opór...
    Mam wrażenie, że między wierszami sama zadajesz sobie pytania, które napisałam powyżej.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ooo nic tak nie podcina skrzydeł, nie ściąga w dół, jak taki komentarz... gratulacje!

      Usuń
    2. Różo, tak bywa, iż męczę się, ale inaczej się nie da. Ta męka cięzkiej pracy ma cel - przetrwanie, zapewnienie nam ciepła, spróbowanie w tym zyciu wszystkich jego smaków i wymiarów. Tak, zycie tutaj okazało sie cięzsze niz przypuszczałam i moje ciało czuje to coraz wyraźniej, ale z tego powodu nie mam zamiaru go porzucać i uciekać na kolejny koniec świata Nie! Zostanę tutaj i będę pracować, ogarniać, starać sie rozumiec, kochać, cierpieć, zachwycać się i płakać w bezradności, przechodzić przez wszystko, co los stawia na mojej drodze. Bo mysle, ze to co przezywam to jest jakis ważny etap w moim zyciu. Jest cięzko, ale w końcu będzie łatwiej i lepiej. Gdy nasza sytuacja finansowa nieco sie poprawi zwolnimy troche tempo, zrezygnujemy z wielu rzeczy, które nas zniewalały, męczyły, zmuszały do zbyt cięzkiej pracy. Może uda sie w przyszłosci gdzieś jeszcze podróżować. Miewamy jeszcze takie chętki...Zobaczymy, co przyszłosc pokaże...

      Usuń
    3. Bogumile! Róża nie podcieła mi skrzydeł. Nie napisała niczego o czym ja bym nie myslałą. Nie jestem z łatwo tłukącego sie szkła i czyjś szczery, ale przecież nie złośliwy komentarz nie robi mi żadnej krzywdy. Wiem, że Róża zyczy mi jak najlepiej i doceniam jej szczerość, otwartość, troskę.
      Twoją troskę Bogumile o moje samopoczucie też doceniam i dziekuję. Zdawałam sobie sprawę publikując ten tekst na blogu, że wywoła on rózne pytania, uczucia i emocje. Wszystkie komentarze uwaznie czytam, rozmyślam...

      Usuń
    4. Oleńko
      w pełni Cię rozumiem. Zadaję Ci takie pytania a równie dobrze powinnam je stawiać sobie. Mnie pomaga wytrwać zwizualizowany cel i data, po której zamierzam trochę to zmienić. Wytrwałości zatem życzę :)

      Bogumile
      cieszę się, że nie tylko mój blog uważnie czytasz, ale także moje komentarze na innych blogach. Pozdrawiam :)

      Usuń
    5. Jako poniekąd twój blogoojciec, czuwam nad tobą ;-)

      Usuń
    6. To miłe, dziękuję :)
      Ale zaczynam Ci współczuć jako blogoojcu okresu buntu u blogocóreczki ;)

      Usuń
    7. Tak, wytrwałośc będzie bardzo potrzebna i nam i Wam. Ostatnie kilometry zdaje sie, zawsze są najgorsze...
      Pozdrawiam Cię ciepło, Różo i wszystkiego dobrego życzę!:-)

      Usuń
  5. Olu, przytulam Cię mocno, kochana, niech chwile zwątpienia nie zaćmią radości.

    :*

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Tak, Jolu - to naprawdę ważne by zwątpienie nie zaćmiewało radości. Bo radosc jest, bo piekno jest, bo mimo wszystko dobro i sens nadal są. Tylko ten świat jest bardzo dziwny, dziwnie urządzony. Na tyle rzeczy nie ma sie wpływu...
      I ja Cie przytulam!♥

      Usuń
  6. Bardzo ciekawie u Ciebie. Chciałabym tak żyć. Zawsze czekam na Twoje posty. U mnie też prosty obiad dziasiaj - wczoraj ugotowana zupa na wodzie z parzenia wędzonego schabu. Zimą też nie ogrzewam codziennie wszystkich wnętrz. Siedzimy w jednym pokoju, a w piecokuchni palę tylko w wielkie mrozy. Kury będą u mnie chyba dopiero w przyszłym roku jak przygotuję ogrodzenie. Też się martwię czy przetrwają, bo lis kręci sie po podwórku juz teraz...Pozdrawiam serdecznie...

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Bardzo lubię tę prostotę zycia na wsi. Nie tęsknie za miejskimi wygodami, mimo ze tak cięzko muszę tu pracować. Zawsze pragnełam zycia blisko natury. A więc jestem tutaj i przyjmuję wszystkie blaski i cienie takiego zywota. Tylko czasem coś mocniej zaboli., a bezradnośc jest najgorszym z uczuć...
      Jak będziesz miałą kury Agatko będziesz musiałą zrobić porządne ogrodzenei i strzec swoich ptaków. Inaczej na nic wszystko.
      Pozdrawiam Cię ciepło.

      Usuń
  7. No tak, smutek przeplata się z radością, ważne że radości więcej. Można by siedzieć w mieszkaniu, ktoś paliłby w kotłowni, sklepy na miejscu gdzie kuszącego dobra w bród - ale co to za życie! Wy wybraliście wiejskie gospodarstwo i życie intensywne, pełne emocji i lekcji. Czas pokaże czy to był właściwy wybór.
    Widzę z prawej, że czereśnia ubrała weselna sukienkę!
    Uściski majowe przesyłam

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Mimo wszystko nie tęsknię za miejskim żywotem. Praca tutaj jest cięzka, ale ma ogromny sens. Wszystko co tu robimy ma służyć naszemu dobru. Tylko okazuje się, że dobro ma czasem pod podszewką ciepienie, smutek i bezradnośc. Tak jak teraz z koziołkami...To kolejna, bardzo wazna lekcja.
      Tak, dzika czereśnia pieknie kwitnie a właściwie juz pomału przekwita. Wiatr strząsa z niej białe konfetti na trawniki i do oczka wodnego.
      I my ściskamy Cię czule Krystynko

      Usuń
  8. Oleńko kochana, co rok zatrzymuję się w tym miejscu. Brudne ręce, brudne serca? Stwardnieć, czy uciekać? Być Piłatem?

    Przytulam Cię mocno i gorąco!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. No właśnie!Najlepiej byłoby stwardnieć. Tak ostatecznie. I nie odmiękać żeby znowu ta fala cierpienia z nóg nie zwalała, zeby umieć zyć tak prosto jak niektórzy potrafią. Tylko czy wtedy nadal byłybysmy sobą? Kiepsko skonstruowany jest ten świat a może my zbyt miekkie...?.
      Przytulam się, Magduś...


      Usuń
  9. Tyle trosk w Twoim poście Olu. Nie wiem, co napisać, bo życie samo napisze... Sił Wam życzę i niegasnącej miłości!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Tak, życie samo napisze a na razie musiało mi sie z serca wylać to, co mnie tam gniotło.
      Siły są i miłosc jest, wiec damy radę, musimy dać!
      Uściski serdeczne Basiu!

      Usuń
  10. Chciałbym krzyknąć- Czy ktoś kupi koziołki !!!!!!
    Kto jest chętny.
    Wytrwałości Olu.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Wciąz wierzę, chcę wierzyć, że znajdzie sie jakieś rozwiązanie. Jest jeszcze trochę czasu...
      Dziękuję za to co napisałaś!***

      Usuń
  11. Swoim pisaniem powodujesz, że zatrzymuję się na moment.
    Tylko ludziom "miastowym" wydaje się, że życie na wsi to taka sielanka z obrazów Chełmońskiego :-)

    ps uwielbiam placki ziemniaczane, przez wiele lat tarłam na tarce. Teraz mam maszynę a i tak kiedy chce nam sie tych dobrych placków, trzemy ręcznie

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Bo piszę sercem, emocjami, uczuciami. Inaczej chyba nie umiem.
      A zycie tutaj jest pełne emocji. Dalekie od sielanki. Trzeba mieć wiele sił fizycznych i psychicznych. Trzeba też czasem skapitulować...aby potem powstać i nadal żyć i znowu cieszyć sie zyciem.Mimo wszystko.
      Placki ziemniaczane od zawsze uwielbiam. A te tarte na tarce rzeczywiście są najsmaczniejsze.

      Usuń
  12. Olu, muszę zmienić wpis w moim blogowym profilu ..."będę hodować kozy" ...nie będę, nie poradzę sobie z tym, tak jak i Ty ... jak Ci pisałam, mojemu sąsiadowi same koziołki się porodziły ... że też zawsze muszę trafić na dzień, kiedy on je ...

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Nie dziwię Ci sie Marysiu. Też nie powinnam brać kiedys tam kóz. Albo wziąwszy je nie rozmnażać. Powinnam przewidzieć, że i tak sie wszystko może potoczyć jak sie własnie potoczyło.
      Ale mądry Polak po szkodzie. Muszę przejsc przez wszystko. Głową muru nie przebiję. Wciąz jeszcze jest jakaś nadzieja, ale jakże marna...

      Usuń
  13. Tak bardzo prawdziwy i pełen rozterek Twój tekst.
    Potrzeby opałowe dużego domu znam doskonale, i to wszystko ucieka przez komin.
    A kiedyś nam mówiłi: buduj wyżej, wyżej- od sąsiada (!!!).

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Tak, bez sensu są te duże domy. Po co człowiekowi tyle miejsca, skoro zycie toczy sie i tak zawsze wokół kuchni? Teraz to dobrze wiem, ale juz za późno. Przecież piętra nie zburzę. Ale wiesz co Alis? Strasznie mnie wkurza to, że tyle drzew ginie po to by ludzie mogli je spalać w piecach. Takie okrucieństwo, takie niczenie natury, w imię...kupki popiołu z popielnika!

      Usuń
    2. Oleńko, duże domy są bardzo przydatne do wynajmowania pokoi letnikom. Ja nie mogłam pomieścić gości w swoim domu i był to nieustanny (sezonowy) problem.
      Jestem pewna, że stworzylibyście z Cezarym tak niepowtarzalną atmosferę (i pyszne jedzonko, mniam mniam!), że goście wracaliby co rok.

      Usuń
    3. Madziu! Kiedyś rzeczywiście mysleliśmy o agroturystyce. Teraz jakoś nam ten pomysł odszedł. Za duzo trzeba by zainwestować w dom by ten pomysł móc zrealizować. A poza tym nasze Pogórze nie jest jakimś atrakcyjnym turystycznie regionem. Ludzie wciąż ciągną w Bieszczady a my mamy do nich około 70 km.

      Usuń
  14. Olu, tule Cie mocno. Odbieram nasze zycie podobnie jak Ty, z wielka wrazliwoscia i wiem, ze jest trudniejsze dla takich osob...
    Trzymaj sie dzielnie :***

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Orszulko, staram się nie rozmyslać o tych najbolesniejszych sprawach cały czas, ale one są jak hipopotam. Namolnie włażą swoim cielskiem między oczy! Dopiero jak sie człowiek tak naharuje, że bardziej jak wół roboczy i automat, to wtedy ze zmeczenia nic nareszcie nie czuje poza bólem mięśni!
      Będę sie trzymać i zniosę wszystko, co trzeba będzie znieść. Takie jest zycie - nie zmienię go, nie zmienię...
      Ściskam Cię mocno wrażliwa duszo!

      Usuń
  15. Odpowiedzi
    1. Tak, Liduś, czasem nie wiadomo co powiedzieć, bo tak coś w sercu zatyka ***

      Usuń
    2. No własnie, Olu - tak własnie się poczułam ...

      Usuń
  16. Niestety, zycie na wsi to nie tylko sielanka, piekne widoki z dala od tlumow. To ciezka i wyczerpujaca praca i nie jest to etat na osiem godzin. Tym bardziej Was podziwiam, ze pomimo wielu problemow swietnie sobie radzicie w tej wiejskiej rzeczywistosci.
    Trzymaj sie Olu, glowa do gory - bedzie dobrze, usciski dla Was.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Zawsze jest cos za coś. By móc tu zyć trzeba cięzko pracować. By mieć zwierzęta, trzeba starać się pogodzić z ich odejściem.Bo nic nie trwa wiecznie. Bo wszystko sie zmienia i podlega prawom natury. A cierpienie jest wpisane w życie każdego. Nie da sie przed tym uciec, choć czasem bardzo by się chciało.
      Mimo wszystkich trudów i smutków nie chcielibyśmy innego zycia, innego otoczenia. Jesteśmy u siebie - na dobre i na złe.
      Mam nadzieję, że damy radę ze wszystkim.
      Ściskamy Cię serdecznie, Ataner!

      Usuń
  17. Nic nie dodam bo sama wszystko napisałaś co chciałam powiedzieć pozdrawiam.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Wciąz trę, sama siebie i wciąz boli...

      Usuń

Serdecznie dziękujemy za wszystkie merytoryczne komentarze. Inne, a szczególnie te natrętne i napastliwe będą usuwane do spamu.

Etykiety

apel apel o pomoc asymilacja Australia autoanaliza bajka bal ballada baśń Beksińscy blog blogi Cesarzowa Ki chleb choroba czarny bez czas czerwiec deszcz dobro dom drama drama koreańska drewno dzieciństwo ekologia erotyk fajka film fotografie głodówka gospodarstwo Góry Flindersa grudzień Gwiazdka historia horror humor humoreska informacja inność internet Jacuś Jacuś. gospodarstwo Jacuś. lato jajka jesień kangury kastracja koala kobieta koguty komputer komunikacja konfitury koniec świata konkurs kot koziołek kozy Kresy kryminał kuchnia kulinaria kury kwiaty las lato lipa lis listopad łąka macierzyństwo malarstwo marzenie miasteczko odnalezionych myśli Mikołaj miłość Misia moda muzyka nadzieja nałóg natura Nowy Rok obyczaje ocean odchudzanie odpowiedzialność ogrody opowiadanie opowiastka opowieść pamięć park pasja patriotyzm pies pieśni piosenka płot początek podróż poezja Pogórze Dynowskie polityka poprawność polityczna porady prawda prezent przedwiośnie przepis przetwory przygoda przyjaźń psy psychologia recenzja refleksja relatywizm repatriacja reportaż Riverland rower rozmowa samotność sąsiedzi sens życia siano sierpień silna wola skróty słowa smutek South Australia strych szczęście śmierć święta świt tajemnica tekst piosenki teksty piosenek tęsknota uczucia upał urodziny uśmiech wędrówki węgiel wieś wiosna wirus woda wolność wrażliwość wspomnienia wspomnienie wychowanie zabawa zaproszenie zdrowie zielononóżki zielononóżki kuropatwiane zima zupa Zuzia zwierzęta życie życzenia