Słoneczny początek czerwca…

  

    Od kilku dni nareszcie króluje u nas błękitne niebo oraz życzliwe słońce. Ogród syci się namiętnie jego gorącymi promieniami, przetwarza je na nową zieleń, kwiaty, pełne pasji i siły życie. Ziemia, zamieniona przez majowe ulewy w grząskie bagnisko powoli dochodzi do siebie, dając twardsze oparcie stopom i pewniejsze zakotwiczenie pokoleniom nowych roślin. Człowiek wychodzi rano na zewnątrz i spogląda z zachwytem na tę bujność wszelaką, zachłannie i bezwstydnie wyrastającą na każdym spłachetku ziemi.

  Patrzy i sam chciałby być taką młodziutką roślinką, choćby najmniejszą trawką czy kwiatkiem. Czuć tylko tę chwilę radosnego istnienia. Żyć nią bez reszty. Spijać promienie słońca i cieszyć się nimi. Nie myśleć o tym, co przedtem i potem.  Po prostu celebrować z całych sił swoje „teraz”. I rzeczywiście, przez moment udaje się poczuć takie proste, nieomal dziecięce szczęście. Moment bezcenny. Tak silny, że aż łzy z oczu wyciskający. Łapię takie chwilki perłowe, nanizuję je na pajęczynę codzienności i przechowuję w sobie jak długo się da. Zanim znowu stanę się zdanym na wiatr dmuchawcem…

Dmuchawce

Chyba lepiej odlecieć stąd
Jak dmuchawiec
Wszak rzeczą dmuchawca jest odlecieć
A naszą rzeczą, nie płakać po nim
Wszak będzie tyle następnych dmuchawców
Z tego faktu płynie spokój i pociecha
Ale i smutek, bezradność bolesna
Bo choćbyśmy nie wiadomo co zrobili
I nie wiadomo jak byli ważni
I tak odlecimy jak dmuchawce…

   Ale jeszcze nie odleciałam… Jeszcze jestem częścią tej łąki życia i patrzę na wszystko, co jest dokoła, chłonąc sercem co tylko się da. Słucham ptasich świergotów, których mnogość wielka teraz w koronach drzew. Tu uwija się rodzina dzięciołów, tam szpaków, a jeszcze gdzieś jaskółek i innych, nieznanych mi z nazwy skrzydlatych śpiewaków. Wszędzie coś się dzieje. Zewsząd dobiegają nowe świergoty. Nawet w budynku gospodarczym zamieszkała para jakichś maleńkich ptasząt, która założyła gniazdko między powałą a krzywo ściętym słupem podporowym i codziennie donosi swym kwilącym pociechom komary, muszki i dżdżowniczki.  Łapiąc chwile wytchnienia między koszeniem zbyt szybko rosnących trawników, cięciem i zwożeniem drewna opałowego albo plewieniem warzywnika i malinowego chruśniaka przysiadam czasem na kanapie w cienistym, chłodnym wnętrzu budynku gospodarczego i nasłuchuję tych piskliwych nawoływań, obserwuję maleńkie sylwetki pełnych poświecenia, ptasich rodziców, którzy starają się jak mogą by wykarmić żarłoczne potomstwo, dać im wszystko co mogą i nauczyć tego, co same potrafią...

   Chodząc co rano z Cezarym na poranny obchód naszych włości przyglądamy się z uwagą koronom drzew owocowych. Już wiadomo, że w tym roku na pewno nie będzie takiego urodzaju jak ostatnio. Ot, pojawi się może trochę jabłek, gruszek, śliwek, czereśni i wiśni.  Natomiast krzewy owocowe obwieszone są niedojrzałymi jeszcze porzeczkami i agrestem. Także krzaki malin porosły wyjątkowo bujnie. Kwitnie i pachnie niczym waleriana krzew kaliny. Obsypują sie różowym kwieciem dzikie róże. Bieleją baldachy czarnego bzu. 

   Wtulam twarz w te maleńkie, bzowe kwiateczki, zaciągam się ich gorzko-słodką wonią i znowu jestem Oleńką, która w dzieciństwie całe dnie bawiła się ze swoją przyjaciółką, Adą w gęstwinie dzikich, osiedlowych bzów. A byłyśmy wtedy niczym niewidzialne wróżki tej bzowej, oddychającej wolnością i radością krainy. Czas nie miał dla nas żadnego znaczenia. Któż by się wówczas martwił tym, jakie są jego zamiary? Któż by uwierzył w jego dziwaczne plany, pokrętne ścieżki, rzeki skomplikowanych emocji i uczuć, oceany bólu i trosk? W ciemne kolory, które niepostrzeżenie wplotą się w tęczowy gobelin zwyczajnej codzienności...?

  Być może uda mi się tego lata gościć u siebie Adę. Oprowadzić między krzakami bzów i znaleźć dla niej w ich cieniu odrobinę magicznego spokoju i upragnionego wytchnienia? Spacerować słonecznymi ścieżkami bukowego lasu, wspinać się zboczami zielonych dolin albo zbiegać w dół, ku potokom i kępom gęstych paproci? Wędrować kwitnącymi łąkami? Iść prosto przed siebie, bez celu, bez pośpiechu? A wreszcie napotkać znów w sobie i uściskać tkliwie te małe, pogodne dziewczynki, których czas się jeszcze nie imał…? 

   Z dużą przyjemnością słucham ostatnio włoskich utworów. A najbardziej podoba mi się śpiewana przez Al Bano i Rominę Power piosenka pt. „Liberta”. Nucę ją podczas pielenia, zwożenia drewna do drewutni, spacerów po lesie z psami, w czasie zachodu słońca, gdy jest chwila na posiedzenie na leżakach w naszym ogrodzie, kiedy palimy ognisko wieczorem i rano, gdy witam pokryty świeżą rosą ogród.

   Jest na YT piękny wideoklip do tej pieśni. Pod jego wpływem napisałam polskie słowa. I teraz tak oto śpiewam sobie o wolności…

Wolność

Wielkie nadzieje, wielkie słowa a zostaje Ci w dłoniach pył

Tyle starania by od nowa zrozumieć, że nie masz nic

Życie przemija i zabiera ze sobą stracony czas

Dusisz się w złudzeń śmiesznej bańce i nie wiesz, że…

Wolność Twa

Nadal żyje, w sercu trwa

Jest jak wiatr

Co bez przeszkód w bezkres gna

Nikt i nic

Nie zatrzyma biegu fal

Więcej nic

Tylko Ty i dal

Wolność Twa

Ciągle żyje, w sercu trwa

Więcej nic

Tylko Ty i wiatr…

Blaski, zachęty, przyrzeczenia tym szczodrze Ci sypie świat

Kręci się znów karuzela, wystarczy byś do niej wsiadł

Lecz Ty wciąż z boku, wciąż z daleka spoglądasz, bo czujesz, że

Liczy się prawda, święty spokój i prawo Twe

(By chronić wolność)

Wolność Twa

Nadal żyje, w sercu trwa

Jest jak wiatr

Co bez przeszkód w bezkres gna

Nikt i nic

Nie zatrzyma biegu fal

Więcej nic

Tylko Ty i dal

Wolność Twa

Ciągle żyje, w sercu trwa

Więcej nic

Tylko Ty i wiatr…

   Kochani! Życzę Wam pogodnego, życzliwego czerwca, w którym uda się znaleźć dużo pięknych, dających poczucie wolności chwil, które kiedyś będą mogły stać się Waszymi dobrymi wspomnieniami!:-))